Elfa☽

Όλα αυτά τα χρόνια δεν μου έλειψε τίποτα, γιατί αυτή επέλεξε να γίνει τα πάντα για μένα. Έγινε η τρυφερή αγκαλιά και ταυτόχρονα, η ασπίδα μου. Έπαιξε και τους δύο ρόλους με μια δύναμη που ακόμα με αφήνει άφωνη. Αγάπησε για δύο, πάλεψε για δύο και δεν λύγισε ποτέ.

Είναι ο φάρος μου και ο δικός μου ήρωας. Την ευχαριστώ για όλα❤️

Υ.Γ. Χρόνια πολλά και βαθύς σεβασμός σε όλες τις μητέρες εκεί έξω που σήμερα γιορτάζουν διπλά. Σε όλες τις γυναίκες που έγιναν και πατέρες, που μεγάλωσαν παιδιά μόνες τους με αξιοπρέπεια, τεράστια αποθέματα αγάπης και αστείρευτη δύναμη.

Είναι η εποχή που το σώμα σου ζητά να ανασάνει.

Σταμάτα να το κοιτάς με το βλέμμα του δικαστή.

Εσύ που νιώθεις ότι περισσεύεις, που μετράς κυτταρίτιδα, ραγάδες, καμπύλες και ατέλειες, άφησε την κοιλιά σου να χαλαρώσει, τους ώμους σου να πέσουν, το σώμα σου να πάρει χώρο.

Το σώμα σου δεν είναι έκθεμα.

Είναι το σπίτι σου.

Κι εσύ που νιώθεις ότι λείπεις, που μεγάλωσες ακούγοντας «φάε λίγο ακόμα», «είσαι σαν σκελετός», «δεν έχεις τίποτα πάνω σου».

Εσύ που έμαθες να κρύβεις τον εαυτό σου για να μη σχολιάζουν το σώμα σου, μην απολογείσαι για τη φύση σου.

Το σώμα σου είναι εξίσου αληθινό.

Εξίσου όμορφο.

Εξίσου άξιο να λουστεί στον ήλιο.

Γιατί η θάλασσα δεν κρατά μεζούρα.

Δεν ζητά περισσότερα κιλά, ούτε λιγότερα.

Δεν ψάχνει το "ιδανικό" σώμα.

Θέλει μόνο δέρμα να το ντύσει με αλάτι, μαλλιά να τα ανακατέψει ο αέρας, ανθρώπους που γελούν χωρίς να κρύβονται.

Θέλει την αλήθεια σου.

Ακριβώς όπως είσαι τώρα.

Βγες στην άμμο.

Το σώμα σου σε κουβάλησε μέσα από έναν ολόκληρο χειμώνα, σε σήκωσε στις δύσκολες μέρες, σε κράτησε στις όμορφες.

Δεν χρειάζεται να αλλάξει για να αξίζει το καλοκαίρι.

Του αξίζει ήδη.

Του αξίζει ο ήλιος, το αλάτι, η δροσιά του κύματος.

Αυτές οι μέρες κρύβουν πολύ χτύπο στην καρδιά, γεμάτα τετράδια, άγχος και μια περίεργη σιωπή πάνω από τα θρανία. Βλέπεις τα παιδιά να πηγαίνουν στα εξεταστικά κέντρα κρατώντας στα χέρια στυλό, νερά και ένα τεράστιο «πρέπει».

Όμως, αν μπορούσα να τους ψιθυρίσω κάτι στο αυτί καθώς μπαίνουν στην αίθουσα, θα ήταν αυτό: Οι Πανελλήνιες είναι απλώς μια πόρτα, όχι ολόκληρο το σπίτι.

Η ζωή δεν στριμώχνεται σε τέσσερα μαθήματα, ούτε μετριέται με μόρια. Αυτές οι εξετάσεις δεν κρίνουν ποιοι είστε, πόσο αξίζετε, ούτε πόσο μακριά θα φτάσετε. Τα όνειρά σας δεν θα ακυρωθούν ποτέ από έναν βαθμό, γιατί η δική σας θέληση είναι αυτή που θα ανοίξει τους δρόμους στο μέλλον, ό,τι κι αν γράψει το κοντέρ.

Δώστε τον καλύτερό σας εαυτό, εμπιστευτείτε το διάβασμά σας και πάρτε μια βαθιά ανάσα. Διώξτε τον φόβο και να θυμάστε: Η ζωή σάς περιμένει εκεί έξω, πανέμορφη, γεμάτη ευκαιρίες και πολύ πιο μεγάλη από μερικές σελίδες γραπτού.

Να σου σπάει τα νεύρα όλη μέρα

Κι όμως…

Να είναι το πρώτο άτομο που ψάχνεις στα δύσκολα