23

~Plato’s The Symposium.

Δεν ξέρω αν τους αρέσουν ο χοντρές. Σίγουρα όμως τους αρέσουν οι ακομπλεξαριστες. Και εσύ είσαι ένα κοριτσάκι που χρειάζεται ψυχολογική βοήθεια. Τραβα φάε εσύ πρώτα λίγη αυτοπεποίθηση και μετά θα φάμε εμείς σαλάτες. Ζώον όρθιο.

Δες με λίγο με μαγιό. Μήπως σε αηδιάζω?

Στα αρχιδια μου σε έχω γραμμένη κουκλαρα μου και εγώ και όλες μας.

Οι καμπύλες μας είναι πιο όμορφες από οτιδήποτε έχεις πάνω σου. Και μοντέλο να είσαι με αυτόν τον χαρακτήρα είσαι ισάξια με σκουπίδια.

Αντε μου στο διαολο τώρα, γαμημενη.

Έχεις δει την μονα λίζα ή την νίκη της σαμοθράκης  να χαλιέται επειδή ο κόσμος σταμάτησε να την θαυμάζει?

Οχι.

Είσαι σαν την τέχνη,

και σε ολο τον κόσμο να μην αρέσεις, 

είσαι κατι υπέροχο απο μόνο σου.

Δεν χρειάζεσαι κανέναν να στο επιβεβαιωσει αυτο.

Και αυτό δεν μπορεί να στο πάρει και κανείς.

Πρώτα πρέπει να εκτιμήσεις εσύ εσένα ,

για να μπορεί να δει και ο άλλος την ομορφια σου,

τοσο εσωτερική όσο και εξωτερικη.

Γιατι πίστεψε με ,

όταν είμαστε καλα μέσα μας,

-Γιατί δε φαίνονται τ’ αστέρια; -Τα κρύβουν τα φώτα της πόλης. -Και γιατί δεν τα σβήνουν; -Οι άνθρωποι φοβούνται. Προτιμούν μια φωτισμένη πόλη.

Ένας μαθητής, κόπηκε στις εξετάσεις του καθώς δεν μπορούσε να αποστηθίσει όλη την Ιστορία απέξω.

Η τάδε μαθήτρια, αυτοκτόνησε γιατί ο καθηγητής των Μαθηματικών την ρεζίλεψε μπροστά σε όλους.

Ο ψ μαθητής, έπεσε σε κατάθληψη γιατί ζητούσε πολλά απο τον εαυτό του, και προσπαθούσε να γίνει φυτό.

Ένας μαθητής κατέληξε στο νοσοκομείο με ψυχολογικά προβλήματα μετα απο συνεχόμενα τεστ.

Οι έφηβοι πλέον έχασαν το νόημα της ζωής, το μόνο άγχος που έχουν πιά, είναι ποτε θα προλάβουν να βγάλουν 20 σελίδες ύλη.

Μας μπουκώνουν με αγαθά της πλάκας, μας κλείνουν τα στόματα, μας βάζουν παροπίδες να ακολουθήσουμε τα δικά τους ίχνη, οι μαθητές που τολμούν να εκφράσουν την αλήθεια στους καθηγητές καταλήγουν με ωριαίες αποβολές έξω απο την τάξη. Είμαστε η γενιά της επανάστασης, η γενιά της τέχνης, του χάους.

Η γενιά που με την επαναστασή της θα σώσει χιλιάδες παιδιά απο την κατάθληψη. Όμως η κοινωνία δεν μας αφήνει να ζήσουμε. Απο τις 24 ώρες της μέρας τις 7-8 ήμαστε σχολείο :

24-7=17. Τις άλλες 4 κοιμόμαστε. 17-4=13. Ωραία λοιπόν, τις άλλες 4 πρέπει να διαβάσουμε, και δεν σας φέραμε ποτε καμία αντίρηση κύριε υπουργέ όσο και αν κλαίμε και σπαράζουμε τα βράδια. 13-4=9 απο τις 9 αυτές ώρες, τις 6 συνολικά θα έχουμε ιδιαίτερα ή φροντιστίρια. Τις 3 λοιπόν που απέμειναν θα ξεκουραστούμε. Αυτό ομως δεν είναι ζωή.

Εσύ που τώρα « χάνεις » χρόνο διαβάζονας αυτά, δεν θα έπρεπε να κάνεις Ιστορία, Αρχαία, Αγγλικά ; Και γω το ίδιο. Θα έπρεπε να μάθω 6 σελίδες Ιστορίας, να κάνω 10 ασκήσεις αρχαίων και του σχολείου και του φροντιστιρίου, να κάνω 5 ασκήσεις Φυσικής.

Ξέρετε κάτι όμως “ κύριε ” Υπουργέ ; Η ζωή μας δεν υποφέρεται. Δεν αντέχεται άλλο. Θα προτιμήσω να βγώ με φίλους, να γνωρίσω νέο κόσμο να πολιτικοποιηθώ και να είμαι σε θέση να συζητώ με φίλους, να δημιουργήσω αναμνήσεις που όταν δεν θα με κρατούν τα πόδια μου στα γεράματα, θα μου θυμίζουν οτι τουλάχιστον έζησα τη ζωή μου.

Γι’αυτό κύριοι υπουργοί, κύριοι βουλευτές, να ξέρετε οτι αν κάποια μέρα με δείτε να φτιάχνω ένα καλύτερο κόσμο, να είστε σίγουροι, δεν θα είναι χάρη στο σύστημα που εσείς μας επιβάλατε.

— via ( @epanastatria )

Για εκείνους που μάτωναν τα γόνατα τους στην προπόνηση, αλλά δεν γίναν ποδοσφαιριστές.

Για εκείνες που υπέφεραν πάνω στις πουέντ, αλλά δεν γίναν μπαλαρίνες.

Για τους έφηβους που δώσαν την ψυχή τους, αλλά δεν την πήραν πίσω.

Για τα παιδιά από την γειτονία που χάσανε τον παιδικό τους φίλο, αλλά τα βράδια κλαίνε ακόμα για αυτόν.

Για τους συμμάθητες με τις κουκούλες που τους σκίσαν το τετράδιο, αλλά δεν σταμάτησαν ποτέ να γράφουν.

Για τη γυναίκα που κράτησε στην κοιλιά της ένα μωρό, αλλά δεν το αγκάλιασε ποτέ.

Για αυτούς που διαβάσαν για τις πανελλήνιες, αλλά δεν πέρασαν.

Για αυτούς που ξενυχτήσαν για ένα μήνυμα, αλλά δεν το πήραν.

Για αυτούς που ψάχναν μες το πλήθος ένα βλέμμα, αλλά δεν το βρήκαν ποτέ.

Για αυτούς που πίναν μπουκάλια με κρασιά για να μην θυμούνται, αλλά δεν ξέχασαν τίποτα.

Για αυτούς που ονειρέυτηκαν, αλλά δεν τα κατάφεραν.

Για τον ποιητή που ξενύχτησε γράφοντας, αλλά κανείς δεν διάβασε τις σκέψεις του.