melek

“Ben şimdi ağıt mı yakmalıyım, şiir mi okumalıyım, âh mı etmeliyim. Yoksa her gece bir masal mı anlatmalıyım kendime. Her şeyin yolunda olduğu o yol nerede. Her şey elimizdeyse benim elim nerede..”

gönül meyleder durur, istesem de söküp atamam ki seni içimden.

benim şu hayatta yaptığım en berbat doksan dokuzuncu iş, tutup seni düşlerime yakıştırmaktı.

yalnızca gel, biraz soluklan cennetin bildiğin dudaklarımda.

söyle, kaç günlük ömrümüz kaldı?

Dil-rübâ yâr, gönlümün şems-i tâbânı sensin, Kalbimin gülzârında açan gonca-yı cânı sensin. Her nefesimde iştiyakınla yanar bu perîşân dil, Ey mâh-ı cemâl, āşikin için dermanı sensin.

sen gittin, ve melekler öldü sevgilim.

kafamda bir namlu, karşımda sen.

sana değer sandım.

sana olan özlemimin yanında aciz kelimelerim kifâyetsiz kalır.

"Öldür bendeki beni, sonra dirilt kendinle."

'kaç öpücük sığar alnına.'

iki kelâm arası bi dudak.

yokluğuna bin âğıt yaktım, varlığın o kadar eder mi?

“O esrârlı yangına bu can nasıl dayandı..”

çiçeklerle sarsam da dört bir yanını, dikenlerini örtemem.

Seni her gördüğümde, şu kırık sol tarafımın yaralarından bir kelebek uçup konuyor pencerene, bilemezsin sen.