boğazıma sustuklarımı dizdiler, ben hâlâ nefes diye acı yutuyorum.

içimde sessizce gömülen bir şey var, ne adı kondu ne de yas tutuldu.

artık bazı şeyleri toparlamak istemiyorum. dağınık kalsınlar. çünkü düzen kurdukça, kendimden feragat ediyorum.

aslında ne hissettiğimi bilmiyorum. sadece içimde sürekli duran bir ağırlık var. sebebini sorsan, tek bir şey söyleyemem. çünkü her şey biraz. ve hepsi aynı anda.

düzeltmek istemiyorum artık. çünkü onardığım her şey, beni biraz daha eksiltiyor. ben iyileştirirken, hiç iyileşmedim.

kafam cephanelik, sessizlik tetiğim; her düşüncem bir mermi, her susuşum bir savaş.

insan bazı şeylerden kaçmıyor. bazı şeyler insana gelip yerleşiyor. çıkmıyor. nefes aldıkça içten içe parçalıyor.

masada biriken külleri izledim. her biri yanıp sönmüş bir cümle gibiydi. bazı kelimeler içimde söndü, bazıları hâlâ yakıyor. bir sigara bitti, ama ben bitmedim; ben daha çok tükendim.

ihanet, evim dediğim yerde saklandı.

varlığım ayakta duruyor, ama içim çoktan yere gömülmüş gibi.

o gün kırılan bir şey vardı içimde. sesini duymadın. ama ben hâlâ her adımda cam kırıklarıyla yürüyorum.

gece üç sularında uyanmak gibi bir şeydi seninle yaşadığım. bedenin yorgun, ruhun darmadağın, ama uyuyamıyorsun. yatak battaniyeden değil, anılardan yapılmış. gözünü kapatsan onun sesi, açsan yokluğu. ve hiçbir yön rahat değil. işte bu yüzden hep sırtüstü kaldım. kalkmadım. kalkamadım.

kalabalık bir odada yalnız kalmak var ya, işte ben o odayım. herkes giriyor, konuşuyor, bir şeyler anlatıyor, ama ben içimde yankıdan başka bir şey duymuyorum.

bağırmam gereken sessizliklerin üzerine inşa ettim kendimi.

bir adım geri atsak, belki de tüm kırgınlıklar yok olurdu, ama sen hep bir adım daha uzağa gittin.

yarım kalan cümleler gibi, eksik kaldın içimde.