E'

Canım öyle sıkılıyor ki bu aralar sanki hiçbir yere sığamayacakmışım gibi. Sanki nereye gitsem orası bana dar gelecek. Lezzetini çalmış olmalılar içtiğim çayın. Okuduğum kitaplar bile yarım yarım. Sanki bir şey var içimde veya gittikçe uzaklaşan. Hissedebiliyorum ama tarif edemiyorum...

Hevesimin kırıldığı zamanlardayım. Ne yapsam olmuyor, nereye gitsem olmuyor. Bir şey var içimde, çok ağır taşıyamıyorum artık. Güçlü gibi gözüküyorum ama artık dayanamıyorum. Bağırıyorum yardım istiyorum ama kimse duymuyor. Birinin bana dokunmasını geçtim, baksalar yıkılıyorum, gözlerim doluyor. Zaten zar zor yaşadığım şu hayatın renkleri iyice soldu...

İyi değilim ama kötü de değilim. Havanın kapalı olup da yağamaması gibi. Sevinemiyorsun da üzülemiyorsun da. Böyle içinde bir şeyler eksik de anlayamıyorsun ama biliyorsun bunu. Arada kalmışlık, hiçlik, nedensizlik ve nereye gittiğini bilmemezlik. Bir karmaşanın içindeymiş gibi. Tam da öyle... 🥀

Berbat haldeyim duvarlar üstüme üstüme geliyor ve ben sanki boğuluyorum nefes alamıyorum toparlanmam lazım biliyorum ama yapamıyorum

Kafan dağılır diye yürüdüğün o yolda çöküp ağlamışsın ama kimse duymamış.

Bir şeyler yapıyorum, yürüyorum, konuşuyorum, yemek yiyorum yani her zaman yaptığım işleri sürdürüyorum ama nasıl anlatsam,bir boşluk duygusu içinde. Sanki içimde derin bir hiçlik var.