Moje myśli są puste

Przynajmniej ja tak mam.

Wszyscy jesteśmy egoistami i krzywdzimy się nawzajem. Nie chcemy czegoś od kogoś tylko dla siebie. Nie akceptujemy tego bycia egoista, ale czy to jest złe? Ale co z ludźmi których skrzywdziliśmy? Prześladuje nas poczucie winy, ale często jest on tylko iluzją. Czy ja w ogóle rozumiem co myślę o sobie i o innych? Czemu nie rozumiem swoich własnych myśli i uczuć?

Nie chcę mieć myśli których nie kontroluje. Uczuć nie da się kontrolować, po prostu się pojawiają, ale myśli można. Możemy nauczyć się je zawładnąć. Rozumieć je ,a by nas nie prześladowały, ale to analizowanie stwarza widzenie i rozumienie świata. Zauważamy jaki świat jest do dupy, ale nie chcemy w to uwierzyć. Co jest lepsze?

Pisze tu tylko dla siebie, może do kogoś to trafi, ale wątpię. nie rozumiem siebie , próbuje się dowiadywać na podstawie doświadczeń innych i to mnie kształtuje. Nigdy nie jesteś sobą w stu procentach zawsze cos cię kształci. Jakby cos wydarzyło się inaczej w twoim życiu byłbyś inny. Mimo ze mamy cechy wrodzone i tak większość rzeczy przyjmuje nawet nieświadomie. Szukamy siebie , a przez to szukanie zmieniamy samych siebie. Mimo, że tak się zmieniamy czy jesteśmy ciągle tą samą osobą?

Czytam, myślę, próbuje się rozwijać. Nakładam na siebie coraz więcej i więcej, a nic nie kończę. Myślę ,że odpoczywam ale jest to błędne, bo mam wyrzuty do tego ze odpoczywam. Wiecznie zataczam to nie kończące się koło.

Leżysz i myślisz. Myśli są te puste. Czytasz i dowiadujesz się ,aby zapełnić tą pustkę, ale nadal jak położysz się te myśli są takie same. Czemu nie moge przetworzyć tego co dookoła mnie jest. Ciągle kładę się i wracam do tych samych pustych myśli.

Po co dzielę się tym co tworzę? Po co inni pokazują na instagramie co robią? Może robimy to w nadziei, że coś znaczymy, aby inni o nas nie zapomnieli. Czy to ma sens? Skąd wzięła się chęć pokazywania każdej chwili naszego życia innym? Jeśli inni tak robią, to my też tak robimy, nie chcemy odstawać od nich i tu zaczyna się błędne koło. Boimy się zapomnienia , a to jest jedna z prostszych form ,aby zostawić coś po sobie ,ale w tym samym momencie wchodzimy w nieprzerwane przeglądanie, publikowanie , likowanie i tak w kółko i w kółko. Czy jest różnica między wstawianiem twórczości, myśli , a losowych wydarzeń ze swojego życia? Może jestem w tym momencie hipokrytą? Pewnie nikt tego nie przeczyta , ludzie nie umieją już czytać odzwyczailiśmy się od tego. Jesteśmy uzależnieni od krótkich impulsów, które działają jak narkotyk.