Portfolio

John was nu geheel alleen op de wereld. Zonder opleiding kon hij nergens terecht. Zo kwam het dat hij maar wat rond ging zwerven. Hij was compleet de weg kwijt, tot dat hij op een dag Amy Adams ontmoette. Ze was de mooiste vrouw die hij ooit had gezien. Ze raakte aan de praat en het klikte gelijk. Het ontmoeten van Amy bracht John nieuwe zin in het leven. Hij zou er alles voor doen om de rest van zijn leven met haar samen te zijn. Een jaar later waren ze getrouwd en hadden ze een eigen stekkie. John was nu 23. Amy werd zwanger en een jaar later voegde een klein knulletje, Felix, zich bij het gezin. Drie jaar lang waren ze erg gelukkig samen. 

Totdat er een specifieke brief in de bus lag. John werd opgeroepen voor een militaire missie in Afghanistan. Met goede hoop dat hij zijn familie snel terug zou zien vertrok hij, niet wetend dat de komende jaren alles zullen doen veranderen.

Na een jaar harde training in een speciaal kamp was het tijd om het veld in te trekken. De oorlog veranderde John erg. Het maakte hem bitter. Hij zag afschuwelijke dingen en werd gedwongen zelf afschuwelijke dingen te doen. Zijn militaire kameraden verlieten John één voor één. Veel overleefden de oorlog niet, anderen werden opgenomen in het ziekenhuis en een enkeling mocht naar huis. John wachtte ongeduldig af tot het zijn tijd was om te gaan, maar de tijd bracht hem niet waar hij op gehoopt had.

Een scheikundige vond hem onder de brokstukken van een gebouw dat zojuist met de grond gelijk was gemaakt. De linkerkant van zijn lichaam was geheel verminkt. Er was geen manier dat hij ooit weer dezelfde zal zijn. De scheikundige nam John mee naar het laboratorium waar hij in samenwerking met meerdere scheikundigen experimenten uitvoerden. Deze experimenten waren onderdeel van een groot project dat twee jaar eerder in gang werd gezet. Ze besloten hun krachten te bundelen en de opgedane kennis van de afgelopen twee jaar toe te passen om John te redden. Hij kreeg een huidtransplantatie en een nieuwe arm. Maar zoals al eerder werd gesteld, John was niet meer dezelfde als voor het ongeluk. De getransplanteerde huid was het soort van reptielen. Daarbij was zijn hand geen hand meer. Het had nu meer weg van een klauw.

Ondanks zijn vreemde gemuteerde uiterlijk was John de scheikundigen erg dankbaar. Hij creëerde interesse voor hun technieken en bleef zo nog een half jaar in het laboratorium gebouw, met als doel meer te weten te komen over de technieken. Voor de scheikundigen kwam dit goed uit. Op deze manier kregen ze extra tijd om John te observeren, om te kijken of de transplantatie nog bijwerkingen heeft. Ondanks dat zijn pupillen nu meer leken op dat van een reptiel was er verder niks vreemds op te merken aan John. John kreeg een baan aangeboden binnen het project van experimenten, maar sloeg dit aanbod uiteindelijk af. 

Uiteindelijk besloot John dat het toch tijd werd om te vertrekken. Hij miste zijn vrouw Amy heel erg, evenals zijn ondertussen vijfjarige zoontje Felix. Echter, toen hij bij hun huis aankwam zag hij Amy met een andere man. Zij had vernomen dat John in de oorlog was overleden waarna ze, na een periode van rauw, besloot verder te gaan met haar leven. Dit was het moment dat John zich realiseerde dat hij ook verder moest met zijn leven. Wat dacht hij wel niet? Hij is niet meer dezelfde persoon die hij was toen hij vijf jaar eerder van huis vertrok. Zijn uiterlijk zal Amy, Felix en de rest van de bevolking afschrikken.

John was weer terug bij af, geheel alleen op de wereld. Zijn zoontje zal, net als John zelf, moeten opgroeien zonder zijn biologische vader. John zal zichzelf dit feit nooit laten vergeven. Hij besloot zijn naam te veranderen. Vanaf dat moment gaat hij door het leven als Norman Kruger. Uiteindelijk koos hij ervoor om terug te gaan naar het laboratorium, de enige plek waar hij nog welkom zal zijn. Hij nam het eerder afgeslagen werkaanbod aan.

***

Zodra de mensen klaar waren met het experimenteren op Mutant nr. 126 werd hij naar een verre planeet gezonden: Planet X12. Mutant nr. 126 is op dat moment net drie weken oud. Ondanks zijn jonge leeftijd heeft hij wel een sterke drang om te overleven en zijn eigen leven te bepalen.

Waneer hij arriveert op Planet X12 is hij in eerste instantie een blank wezen, maar wanneer hij erachter komt hoe de omstandigheden op de planeet zijn en de toestanden waarin de mutanten verkeren begint hij een eigen mening te vormen. Hij besluit dat er nodig wat moet gebeuren om deze omstandigheden te veranderen, en dat deze oplossing groots aangepakt moet worden. Hij kan dit echter niet alleen. Hij zal moeten samenwerken met de andere mutanten die bereidt zijn te ontsnappen. Hierbij komen zijn kwaliteiten als leider naar voren: hij kan goed luisteren en de andere mutanten aansturen wanneer nodig. Hij is echter soms wel wat ongeduldig. Mutant nr. 126 beschikt over doorzettingsvermogen, wat maakt dat zijn kansen om te ontsnappen worden vergroot.