Ne yazacağımı hiç bilmiyorum, sadece satırlar arasında dolanıp duruyorum, gözlerinizin ışığı altında, ağzınızdan çıkan her nefeste; tıpkı güzel, mutlu bir günün içinde dolanır gibi... ama bütün bunlar o günün güzelliğini ve mutluluğunu bozmuyor.

Bana yaşadığın şehirleri aç.

seni sayıklıyor

Ayırma gözlerini gözlerimden bu akşam,  Böyle saatlerce bak, böyle asırlarca bak. Gözlerine yavaşça yavaşça doldu akşam,  Göklerin ateşini kalbime boşaltarak Benim içimde yaktı sanki gurubu akşam. Senin kirpiklerinde bir damla oldu akşam. Gündüzden gürültüden ve kainattan ırak,  Akşamı seyredeyim bakışlarında bırak,  Ayırma gözlerini gözlerimden bu akşam,  Böyle saatlerce bak, böyle asırlarca bak. Yeşil çamlar altında uyuyor şimdi ada,  Şimdi kımıldamıyor zaman bile yerinden. Ve apacık gözlerin en derin bir rüyada,  Ve güneş pırıl pırıl akıyor gözlerinden,  Bilsen duracak gibi nasıl yavaş vurmada Kalbin öyle muntazam, kalbin öyle derinden.

Bir ellerin bir ellerim yeter belliyelim yetsin  Seni aldım bana ayırdım durma kendini hatırlat  Durma kendini hatırlat  Durma göğe bakalım

Görüyorsun ya bir sevdayı büyütüyoruz seninle

... Bütün trenleri kaçırdın  Acıklı bir roman gibisin şimdi.  İşte milyon insanda, milyon yürek  Senin için çarpar mı biri? 

yine akşam oldu, yalnızlık omuzlarıma çivisini çaktı yine, uzaklık aynı gerçi, heryerdeyken olan uzaklığın pek değişmedi...

kalp çarpıntılarıyla günleri hesaplayan  bir benim, benim olan bir masaldır yalnızlık...

Gene adımlarımın altında kaldırımları duymamak, gene o dünkü sıtmaya tutulmak istiyorum.

Kadınları mutlu etmenin 20 yolu diye bir sürü gereksiz haber çıkıyor. Tek maddede açıklıyorum: Dürüst olun, yeter.

Oturur bir gece yarısı, bir adamın bir kadına yazdığı şiir olursun…  O şiir öyle güzel olmuştur ki içinde ruh bulursun. Ahh o adamlar iyi ki aşık olmuşlar. Ahh o kadınlar aşk'a ne çok yakışmışlar…