serotonin

Isang taon na pala,

simula nung una tayong nagkita.

Isang taon na talaga,

Unang nasulyapan ang mga matang nangungusap,

unang nahawakan ang mga iyong kamay,

unang sumandal sa ilalim ng mga puno’t mga rosas.

Isang taon na rin pala,

na ika’y laging andiyan para sa akin.

Laging handang sumundo at sumaklolo.

Isang taon na nga,

ang salitang tayo,

kung ano man itong mayroon tayo ngayon,

salamat,

Alam kong ayaw mo akong kausapin ngayon. kahit sino naman sa tingin ko mgagalit sa ginawa ko.

Di ko ginustong itago,

Di ko ginustong maglihim

at hindi magsabi.

Inakala kong tama yung desisyon ko,

inakala kong di kita masasaktan pag di ko pinaalam.

Kasi ang totoo, kasama ko sya ngayon. At sa araw na nais kong sambitin, yun naman yung panahon na gusto nating magkita muli dahil ika’y nakalipat na.

Maling desisyon, sa maling panahon.

Patawad.

Kung hindi mo maibibigay ngayon,

It’s been a while.

I was going through rough times lately,

but you know what,

you have always been there.

You were there when I had a brush of death.

When I was emotionally drained and couldn’t give anything else, you were still there,

waiting.

Despite what we have,

even when we don’t know what we have,

I still have you.

So, I am blessed.

laugh at my silliness,

hold my hand in the tube,

It doesn’t keep a record of wrongs that others do” (1 Corinthians 13:5 CEV).

but it’s okay,

Lagi mo na lang akong inililigtas.

Pag ako’y malungkot,

nayayamot,

at tila suko na sa mundo,

handa mo akong yakapin

akayin,

at paligayahin.

At ngaung araw’y tayo’y muling pinagtagpo,

narinig ang ‘yong boses at pagsamo.

alam mong hahayaan kitang umalis

at lumigaya sa iba,

balang araw,

pero sa ngayon ako’y makasarili

at gustong ika’y angkinin

sa pitong oras nating pagsasama.