A

İnsan insana, insanlara

hangi derdini anlatabilir? 

Yıldızlar birbiriyle konuşabilir, 

insan insanla konuşamaz.

Hüseyin Rahmi Gürpınar’ın fantastik öğeler içeren ve bir o kadar da güzel çıkarımlar barındıran eseri..

Keyifli bir ikibuçuk saat..

15. İstanbul Bienali kapsamındaki 6 mekandan 4’ünü gezme fırsatım oldu. ‘İyi Bir Komşu’ başlıklı Bienal’de en en en sevdiğim mekan bir müze eve dönüştürülmüş olan Ağlayan Adamın Evi’ydi. Mekanın asıl adı ise Ark Kültür. Burada -bildiğim kadarıyla- Bienal için bir hikaye yaratılmış. Bahçeye girdiğinizde size bir kulaklık ile birlikte kumanda veriliyor ve oradaki komutlara göre gezerek evin içerisindeki tüm odaları, eşyaları, anlamlarını ve Ağlayan Adam’ı tanımış, yaşantısına ortak olmuş oluyorsunuz. Onun dışında sırasıyla, Pera Müzesi, Galata Özel Rum İlkokulu ve son olarak beklentimin en yüksek olduğu ve en hoş bulmadığım sergi alanı olan İstanbul Modern. Son 4 gün kala, henüz gidip görmeyenler için, bir gününüzü ayırıp özellikle Ark Kültür ve Pera Müzesini görmenizi ve Galata Özel Rum İlkokulu’na gidip en üst kattaki minik kapılardan geçtikten sonra bir kahve alıp terasındaki İstanbul manzarasının keyfini çıkarmanızı tavsiye ederim.

…insan dünyaya alışarak karışıyor. Alışarak dünyanın doğal bir parçası oluyor. Rutin olan, mucizevi bile olsa sıradanlaşıyor. Bi’ laf var ya “Kendini hissettiren organ hastadır,” diye. İşte dünya da aynen böyle. Bir şeyi fark etmemiz için onun kendini bir şekilde hissettirmesi gerekiyor. Ama bir şeyin kendini hissettirmesi için normal seyrinin dışında bir şey yapması gerekiyor. Yani bu bir bozulma, bir hastalık hali bir bakıma. Ama fark edilir olmanın da ön koşulu. Güneşi ancak çok yakarsa, rüzgarı ancak çok eserse fark ederiz ya onun gibi…