miquitte

Kom, stort uw hart uit in mijn schoot, ik beloof u dat ik niet zal reageren. Leg uw lasten op mijn schouders en ik beloof u dat ik ze niet zal dragen. Laat uw tranen de vrije loop; 'k zal ze niet drogen. Schreeuw de longen uit uw lijf, kots uw pijn uit en verdrink in zelfmedelijden, ik zal niet kijken. We hoeven niet te praten en de stilte moet niet spreken voor ons, maar ik beloof dat ik er zal zijn voor u en dat mijn aanwezigheid geen greintje verlichting zal brengen.

En opeens besef ik dat het meeste gevaar, schuilt in gewenning.

Waarom blijf ik maar hopen?

En ik vertel je met tranen in mn ogen en een gebroken stem dat het wel goed gaat.

Ze waarschuwen mij dat ik mijzelf niet mag verliezen, onwetend dat ik mijzelf nog steeds niet gevonden heb.

Als een onnozel hert ren ik regelrecht op jouw koplampen af.