mikroprzygody

Termin: 2 marca 2014

Dystans: 19.82 km

Czas: 5:15 h

Plan: Wziąć psa i pójść przed siebie na minimum 3h

Pojechaliśmy w piątek wieczorem z Kasią i Loganem do domku letniskowego moich rodziców, w Sulistrowiczkach. Napaliło się, nagrzało i przez całą sobotę się nie ruszało. Oprócz zabaw z psem na ogródku. Niedziela miała dużą szansę wyglądać dokładnie tak samo, ale na szczęście zebrałem się w sobie, wziąłem mapę i poszliśmy z psem przed siebie. Duży udział w tym zebraniu miał Pies, po którym było widać, że chce wyjść. Miał to w oczach. Wybraliśmy 6,5 km trasę z przewodnika i ruszyliśmy żwawo i co najpiękniejsze, niemal nikogo nie było w lesie, dzięki czemu Logan mógł chodzić bez smyczy przez większość trasy (zapinałem go tylko gdy mijaliśmy innych ludzi).  W pewnym momencie przegapiłem odbicie na niebieski szlak i poszliśmy dalej na południe niż to było zakładane, ale wyszło tylko na dobre, bo zahaczyliśmy o były kamieniołom serpentynitu i wspaniały widok z granicy lasu na pola koło Słupic. Słońce, ciepło, spokój. Super. Trasa kończyła się na przełęczy Tąpadła i mimo kuszącego zapachu kiełbasek dałem sobie spokój, bo godzina była już bardziej zaawansowana i ludzi był dziki tłum. Odbiliśmy na czarny szlak, który po trochę nie prowadzi donikąd, licząc że nie będzie tam nikogo i niemal się udało. Szliśmy przez wspaniały, bezlistny, za to świetlisty las liściasty i było pięknie. W pewnym momencie zeszliśmy ze szlaku, żeby dojść w linii prostej do Sulistrowiczek, bo byliśmy umówieni z Panią Lisową, z którą przeszliśmy końcowe 6km i wróciliśmy do domu.  

Czas: 2 lutego 2014

Plan: 1. Pojechać do Kłodzka. 2. Dokonać przesiadki. 3. Pojechać do Radkowa. 4. Iść do Dusznik lekką trasą.

Barbarzyńską porą spotkałem Jacka na Rondzie R. i pojechaliśmy na ul. Dawida do naszego głównego środka transportu. Było zimniej niż zakładałem, ale byłem dobrej myśli.  Do Kłodzka zajechaliśmy w bardzo dobrych nastrojach, do momentu w którym wysiedliśmy z autobusu i okazało się, że im dalej na południe tym zimniej i znacznie bardziej wieje. No i Jacek zostawił na siedzeniu czapkę. Ale miał zapasową. Chyba nawet dwie. Zaszliśmy sprawdzić autobus do Radkowa i okazało się, że nie jeździ w weekendy. Oczywiście. Kolejny raz strona e-podroznik.pl dała ciała po całości. Na szczęście pół godziny później mieliśmy autobus do Polanicy Zdroju, z której to mieliśmy przygotowaną trasę awaryjną i sprawdzony transport powrotny. Wolny czas wykorzystaliśmy na znalezienie sklepu w centrum Kłodzka, zwiedzając przy okazji centrum Kłodzka, które okazało się przyjemniejsze i znacznie ciekawsze niż się spodziewałem. W Rynku znaleźliśmy oczywiście Żabkę, dokonaliśmy dodatkowych zakupów i wróciliśmy na dworzec.  Dojazd do Polanicy okazał się szybszy niż się można było spodziewać i po niedługim czasie staliśmy pośrodku niczego zastanawiając się nad kierunkiem dalszej podróży i mimo przerażającej ilości sprzętu i dobrych chęci szło to opornie. Jak już ruszyliśmy to było po prostu fantastycznie. Ciągła rozmowa, zielony las iglasty z mnóstwem omszałych kamieni, okazjonalne zdjęcia. Oczywiście po jakimś czasie krajobraz stał się mniej przyjazny, bo zaczęły królować szarobure błota, wyschnięte trawy, szare drzewa i śnieg. No i oczywiście śnieg. Doszliśmy do Schroniska pod Muflonem szybciej niż się spodziewałem i mimo dobrego nastawienia, nawet ciepły posiłek nie był w stanie zniwelować smutnego klimatu jaki tam panował. Potem już tylko zejście do Dusznik i szukanie dworca ;]  

Czas: 11 stycznia 2014

Plan: 1. Pojechać w towarzystwie, zawsze wspaniałych, Juniotelegrafów do Cieszyna i zobaczyć Psa Logana (do godziny 13), którego myśleliśmy, żeby adoptować. 2. Zobaczyć Zamek Cieszyn czyli Ośrodek Badań i Dokumentacji nad Kulturą Materialną i Wzornictwem - miejsce nasycone kulturą, designem i przedsiębiorczością, do którego zawsze się chciałem wybrać (bo w Łodzi już byłem).

Wyjechaliśmy w pośpiechu, bo dosyć ciężko się było zebrać i jechaliśmy 2,5 h albo i ponad, więc wylądowaliśmy na miejscu chwilę po 12. To dało nam mniej jak godzinę czasu na zapoznanie z psem (schronisko w sobotę czynne do 13).  Po wyjściu z auta usłyszeliśmy skumulowany szczek 300 psów i przeraźliwy smród. Kiepski moment startowy. Zadzwoniliśmy, zapukaliśmy i ukazał się nam niewielki, dobrze zasuszony pan, który nie wyglądał na zadowolonego (być może dlatego, że psy szczekają tylko wtedy, gdy przychodzą goście, ale o tym dowiedziałem się później). Po wytłumaczeniu o co chodzi zamknął bramę i orzekł, że przyprowadzi zaraz psa czym mnie zasmucił, bo chciałem zobaczyć na własne oczy i z bliska jak takie zwierzęta żyją i jak był przetrzymywany Logan.  Po chwili naszym oczom ukazał się kompletnie wystraszony Logan. Na krótkiej wysłużonej smyczy. Chudy jak nieszczęście. Zaczął sikać i sikał dobre kilkadziesiąt sekund. Po tym jak już nas powąchał dawał się głaskać, ale był strasznie wycofany. Wypytywaliśmy Pana Schroniskowego o wszelkie szczegóły związane z Loganem, ale w sumie niemal niczego nie wiedział, a my koniecznie chcieliśmy wiedzieć czy jest naprawdę spokojny tak jak było napisane w opisie. Krótko mówiąc obawialiśmy się, że może być agresywny i dominujący. Nie wyglądało na to, ale nigdy nie wiadomo. Pan dał nam smycz do ręki i kazał się odrobinę przejść. No i Pan pyta: bierzecie Państwo? Kasia w szoku: ale przecież trzeba przejść wizytę przedadopcyjną i w ogóle. Pan na to: nie, nie, nie. Tylko w przypadku psów obronnych. Lisiak w strachu: ale jak to? Teraz? Zaraz? Się bała, ale ostatecznie się przekonała i Pan nam wrzucił kompletnie wystraszonego psa do auta (nie chciał wejść) i pojechaliśmy do domu. 240 km z psem śmierdzącym jak pierwszej wody menelem z dworca. Z paskiem od torebki Juniora zamiast smyczy. Z karmą na wieczór kupioną w ostatniej chwili w cieszyńskim weterynaryjnym. We Wrocławiu pojechaliśmy na kliniki weterynaryjne, bo na stronie było napisane, że myją psy. Oczywiście okazało się, że nie myją. Skierowali nas do prywatnej kliniki na Krzywoustego. Tam myją. Okazało się, że nie myją. Delikwent jest za duży. Ale przeprowadziliśmy badanie podczas którego Logan uiścił opłatę w postaci ultra śmierdzącej rozwolnieniowej kupy na środku ambulatorium. Dostaliśmy leki i szampon i udaliśmy się do Korony na dalsze zakupy. Trochę to trwało, bo Logan się dorwał do smakołyków kupionych w Cieszynie i nikt nie miał odwagi mu tego odebrać, więc czekaliśmy aż powoli przeżuje to wszystko po czym pojechaliśmy do moich rodziców, bo mają w piwnicy dodatkową łazienkę z łatwo dostępnym prysznicem. Mycie trwało strasznie długo, bo pies był dziko przerażony i niespecjalnie kooperował. Poczekaliśmy aż wyschnie, zjedliśmy i pojechaliśmy do domu. Zrobiliśmy mu piękne posłanie i położyliśmy się spać po czym pies niezwłocznie wysikał kilka litrów moczu prosto na posłanie.

Do Zamku Cieszyn oczywiście nie zajechaliśmy.

Czas: 24 listopada 2013

Plan: Pojechać na czeską stronę granicy i, pomimo beznadziejnej pogody, wejść na Pradziada. 

W sobotę wieczorem, 23 listopada, Tomek Smoliński zaproponował spontaniczny wyjazd na czeską stronę granicy. Nie za bardzo mogłem, bo następnego dnia miał być u nas obiad rodzinny, ale okazało się, że nikt tak naprawdę nie może, więc po krótkich pertraktacjach potwierdziłem swój udział i zacząłem przygotowania (z tego co mówił Tomasz, to pogoda miała być bardzo nieprzyjemna: zimno i deszcz).  Wczesnym porankiem zajechałem do Państwa Smolińskich i ich autem wyruszyliśmy w trasę. W towarzystwie dobrej rozmowy i dobrej muzyki mijaliśmy średniej jakości krajobrazy, ale jeden budynek przykuł moją uwagę: Ekocentrum Rychleby. Niestety nie jestem w stanie znaleźć dobrej jakości zdjęć. Z ciekawostek, pierwsza z brzegu stacja benzynowa w Czechach miała papierowe nakładki na toaletę, których nie uświadczyłem w Polsce jeszcze nigdy. Gdy zajechaliśmy na miejsce, okazało się, że wieje i jest znacznie zimniej niż się spodziewał, toteż wychodziłem z ciepłego auta z niewielką dozą optymizmu, po czym okazało się, że jesteśmy nie w tym miejscu co trzeba i do auta wróciliśmy, żeby znaleźć to odpowiednie miejsce. Gdy już je znaleźliśmy ruszyliśmy asfaltową drogą o niewielkim spadku i parasolka, której raczej nie bierze się na wyjścia w góry, okazała się nieodzowna (jak i podczas całego wyjścia, bo nie schowałem jej ani na chwilę).  Zanim doszliśmy do wejścia na szlak leśny było dosyć późno, toteż ostatecznie nie doszliśmy na Pradziada i musieliśmy zawrócić, ale tyle ile przeszliśmy przez ten mroczny las wystarczyło, żeby poczuć coś czego w mieście poczuć nie sposób.  Żeby wynagrodzić sobie utratę dojścia na szczyt, w drodze powrotnej odzwiedziliśmy miasto Paczków i miałem przyjemność zobaczyć planty, mury, baszty, stare kino i przede wszystkim Muzeum Gazownictwa    (co prawda tylko zza krat, ale wystarczyło, żeby się zachwycić). Wygląda na to, że jest to spokojnie i porządnie odrestaurowane miejsce. Oby tak dalej. Po powrocie jeszcze dostałem u Smolińskich ciepłą zupę ;]

Czas: 16 listopada 2013

Plan: 1. Zajechać do Lidla i zakupić dodatki spożywcze (ja zjadłem w aucie super kruchego rogalika z czekoladą), 2. Pojechać autem do Sokołowska (nie widzieliśmy uzdrowiska w remoncie, ale sama mieścina pełna jest pięknych i starych budynków willowych), 3. Skierować się do schroniska Andrzejówka świetną i wymagającą trasą przez Waligórę, 4. Po drodze poleżeć na trawie mając świetny widok przed sobą, 5. W schronisku zjeść coś fantastycznego (w moim przypadku była to gigantyczna porcja fasolki po bretońsku za 9zł popita absolutnie obrzydliwym piwem Mnich Miodowy), 6. Zobaczyć ruiny zamku, 7. Skierować się na przełaj do kopalni melafiru (to był karkołomny pomysł, ale najbliżej idei przygody) 8. W drodze powrotnej zahaczyć o ruiny niemieckiego cmentarza. 

Czas: 11 listopada 2013 - Święto Niepodległości

Plan: 1. Wykorzystać zaległy prezent na 30 urodziny 2. Pojechać do Leszna (we Wrocławiu skoki skończyły się we Wrześniu) 3. Wdziać uprząż i polecieć 4. Przeżyć 7 minut czegoś wspaniałego 5. Odwiedzić przyjaciół odwiedzających Babcię i się kompletnie wyluzować w ciepłym fotelu 

Czas: 19 października 2013

Plan: 1. Wsiąść w pociąg we Wrocławiu i wysiąść w Janowicach Wielkich, 2. Zrobić jakieś 20km, 3. Zahaczyć po drodze o fantastyczne, drewniane schronisko i napić się zimnego piwka, 4. Wejść na punkt widokowy, 5. Puścić się biegiem na pociąg powrotny.

Towarzysze: Ula Odulińska Piotr Słaby

Czas: 15-16 czerwca 2013

Plan: 1. Pojechać autem do Szklarskiej Poręby, 2. Zobaczyć widok z Zakrętu Śmierci, 3. Poszukać domu wczasowego, w którym Kasia spędziła wakacje bardzo dawno temu (bodajże gdy miała 3 lata), 4. Wejść na Halę Szrenicką, 5. Sprawdzić i przespać się w schronisku z mojego dzieciństwa, 6. Następnego dnia odwiedzić Kotły, Schronisko pod Łabskim Szczytem i wracać do domu.

Oprócz punktu trzeciego, wszystko się udało.