Armina.

inan bana aramızdaki duvarları yıksam yıkarım şu an. ama baştan başlayamam.

nefes aldığın yerle, boğulduğun yerin aynı olduğunu fark ettiğin yerde başlıyor bu çıkmaz sokak.

abi o hiç kaldırıma çöküp ağlamamış ki nerden bilsin

senden şefkat beklemekle geçti senelerim

Güneşimsin gökyüzümde,

yüz bin defa boğuldum aynı suda, yüz bin defa aşık oldum beni boğan okyanusa. yüz bin defa aşağı attım kendimi uçurumdan, yüz bin defa gün doğumunu izledim aynı uçurum kenarından. inandığım masallar birer şarkı oldular, gökyüzüne uçtular.

bu aralar başıma gelebilecek en güzel şey bir mermi

"ama aramızda gezegenler var. benim onun ellerine ulaşmam için, aşmam gereken koskoca bir düzen var."

elimde kalbimle sessizce yürüyorum bu yolu. nereye gidiyorum bilmiyorum, bir yere varacak mıyım bilmiyorum, bir yere varmak istiyor muyum onu da bilmiyorum. sadece kimse görmesin istiyorum kalbimi. kimse görmesin istiyorum beni. ben bile görmeyeyim. bu yolu elimde kalbimle sessizce yürüyüp bitireyim. n’olur bana bunu çok görmeyin.

sana, dünyanın en güzel insanı senmişsin gibi hissettirebilirdim ve sanki dünyada hiç kötülük yokmuş gibi yaşamayı aşılayabilirdim ama sen çivisi çıkmış dünya için fazla güzeldin. ve ben dünden kalmış biri gibi fazla dağınık. bu ayrım benim karnımda bir ağrı.

acilen hayatımın seninle uyanacağım sabahlar kısmına atlayabilir miyiz mümkünse

sabaha karşı mutfağımızda eski şarkıları dinleyip dans etsek fena mı olurdu