Messire

και αλήθεια, έρχονται χέρια και εκπληρώνουν ευχές.

έχω καλά προστατευμένη από το φως μια φωτογραφία σου και κάθε φορά που θέλω να την δω, μπήγω τα χέρια βαθιά ως την καρδιά μου.  

κουράστηκα να κρέμομαι απ’ τα χείλη σου. άνοιξε το στόμα σου να μπω.

χαζεύω αυτόν που περιμένει τώρα μέσα στο κρύο. βλέπω τον καπνό από τις παγωμένες ανάσες του και σκέφτομαι πως έτσι καίγεται ο χρόνος μέσα μας. περνάει την ψηλή καμινάδα του λαιμού, ανεβαίνει πάνω από τον ανασηκωμένο γιακά, φεύγει στον αέρα, ώσπου εμφανίζεται το άλλο στόμα, πλησιάζει, καταπίνει τον καπνό και επιστρέφει τον χρόνο.

(υγ. και ας χαθούμε)

άφησε το όνομά σου μες το στόμα μου. πάνω στο ζεστό κρεβάτι του Ιούλη, οι εραστες εγκαταλείπουν πρώτα την ανωνυμία τους.

ο Ιούνιος ειναι τα πόδια της Μόνα Λίζα. Μακριά απο τα μάτια, έτσι αθόρυβα και μυστικά, λικνίζονται κάτω απο το μακρύ φουστάνι, κουβαλώντας το χαμόγελο ως το στόμα.

Γ. Βαρβέρης

Σ’ αγαπώ, έτσι με την απόστροφο να διώχνει εκείνο το αμήχανό σου «ε»;

είμαστε τα ανήσυχα πόδια του περιπτερά, τα κρυμμένα σε γάντια χέρια του εργάτη καθαριότητας, το πρόσωπο που κουβαλάει τη φωνή της τηλεφωνήτριας. είμαστε ό,τι περιμένει να το δουν.

σκέφτομαι ότι ηταν πιο ωραία όταν πιστεύαμε, πως ό,τι και αν είχαμε, η μαμά θα το έκανε να περάσει.

σκέφτομαι ότι δεν ξέρω να ζωγραφίζω, αλλά σε αυτό το λευκό ταβάνι, άφησα όλο το χρώμα των ματιών μου.

λάθος, με το “μι” ο Οκτώβρης λένε, μα εγώ ξέρω δώδεκα ανορθόγραφους μήνες, δίχως ένα “μου”.

το στόμα ανασαίνει τα βρεγμένα μαλλιά που απλώνονται στο μαξιλάρι. αυτά ας γίνουν η θάλασσά μας για τον σεπτέμβρη.