Ben kalbimi koruyamıyorum artık bu acılardan, dayanamayacakmışım gibi kalbim bir anda patlayacak gibi, kalbimdeki bu baskı beni boğuyor dayanamıyorum.

Dayanamıyorum

Bir şarkı olsaydın hangi şarkı olurdun diye sordu bugün bir arkadaş, Ebru Gündeş’ten ‘Demir attım yalnızlığa’ olurdum dedim. Şimdi düşünüyorum da ıssız bir insanım ben, çokça kalabalık içinde ıssız bir insan, kimse yalnız olduğumu anlamaz mesela kimse bunun ihtimalini bile düşünmez. Çok konuşurum. Konuşacak, anlatacak hep bir şeylerim vardır mutlaka. Ama ne konuşuyorum ne anlatıyorum bilmiyorum artık. Konuştuklarımın ardındaki beni tanıyorlar mı? Kimse benimle ilgili bir şeyler söyleyebilir mi? Yine düşündüm de bir şeyler söyleyecek birileri var ama bilmedikleri benim ıssızlığım. Kabuğumun içindekini tanımıyorlar. Çünkü tanısalardı belki beni benim yalnızlığımla bırakmazlardı. Çünkü tanısalardı çok sevdiğim kendilerine kırıldığımda ne kadar yara aldığımı ve çaresizce acımı içimde yaşadığımı bilir ve beni yalnızlığımla bırakmazlardı.

Kırılan hep benim ama küsme sırası hiç bana gelmedi.

Stressiz yaşayamaz oldum. Ekstrem bir stres yaşamadığım günlerde bile sanki çok stres yapacak bir şey varmış gibi nefesimi tutup endişeli davranıyorum kendime. Yoruldum, bunu farkediyorum diyorum bir dur ne yapıyorsun şuan, aradan saniyeler geçmeden yine o birşey varmış gibi endişeli hale bürünüyorum. Kafayı yiyorum galiba.

Boğulmadan yaşadığım bir gün olacak mı benim.