mavimser biri

Bugün bir twitte kendimi gördüm. Biri demiş ki; “Bir süredir 'bak kuş var, bak çiçek var' şeklinde çocuk dikkati dağıtır gibi dikkatimi dağıtarak bir şekilde yaşamaya çalışıyorum." Bir başkası da eklemiş;

Bazen benim de mavim içime kaçıyor arkadaşlar.

Bir evin önündeki banka çökmüştüm, kelimenin tüm manalarıyla çöküp kalmıştım. Hava kararıyordu, "Allah'ım, bir merhametin kucağında dinlenmeye ihtiyacım var şu an, sen yardım et." diye dua ettim. Bir teyze çıktı geldi, elindeki nohut demetini kucağıma bıraktı. Nohutları soyup avcuma verdi, bir bir yediğimden emin oldu. "Ağlama artık, güzel gözlerine yazık." dedi. Sonra ekledi "Bu nohutları komşuyla topladık da tamamını yemeden gitti, verdiğim kayısıyı da pencereye koymuş. Bunlar senin nasibinmiş, bunları ye. Dünyada bir şey senin nasibinse onu kimse yiyemez, ne yaparsan yap o gelir seni bulur. Sakın üzülme, değmez" dedi. Hızır değilse de onu bana Allah göndermişti, içime su serpti ve gitti. Allah'ım, yalnız değilim biliyorum. Teyze eşinin vefat ettiğinden bahsederken "Ben yalnız değilim, Allah ile yaşıyorum." dedi. Ben de yalnız değilim, her anımda yanımdasın biliyorum Rabbim. Fakat korktuğum imtihanlarla sınanmaktan ve bunları kaldıramamaktan sana sığınırım. Sabrımın ve şükrümün eksilmesinden, nankörlüğe ve isyana dönmesinden beni muhafaza eyle. Bana bu yolun yordamını öğret çünkü ben ne zaman yürümeyi öğrendiğimi sansam günün sonunda yanıldığımı, kandığımı, kandırıldığımı fark ediyorum. Bana bu yolu yürümeyi öğret Rabbim, böyle çöküp kalmaktan sana sığınırım.

Yarı yolda bırakılmak korkunç bir şey arkadaşlar. İlk vazgeçilen olmak çok ağır. İçimden sayfalarca bağırmak geliyor ama sessizce çöktüm kaldım tüm hüzünlerime şahitlik eden bu parka. Kıymetli şeylerin savaşılmaya değer bulunmaması, ben savaşırken aynı çabayı karşıdan görememek, ilk yokuşta pes edilen olmak beni mahvediyor. Birinin beni incitmemek için, yormamak için bırakması incitmesinden daha ağır geliyor. İnsan kırılmak istediği noktayı kendi seçebilmeli. Kaldırıp kaldıramayacaklarına, fedakarlık etmek istediklerine kendi karar verebilmeli. Benim adıma verilen bu koruma kararının; severek saracağım yaraların, yüklenmek istediğim yüklerin yanında bir hükmü yok. Ben buna sevgi diyemiyorum, kırmamak için senden vazgeçiyorum demenin cesur bir yanı yok. Şimdi kendi vermediğim, benim adıma verilen korkak bir kararla baş başayım. Tek dayanağım tüm olanların Allah'ın bilgisi ve izni dahilinde olması. Şu an çöktüğüm bu banktan ne yöne gideceğimi, ne tarafa adım atacağımı bilmiyorum. Adım atacak enerjiyi nereden bulacağımı da bilmiyorum. Ama Allah bana gideceğim yolu da öğretecektir, buna sığınmaktan ve inanmaktan başka çarem yok

Sevgili günlük, bugün sabahtan beri dile getirmediğim bir hüzün var içimde. Bu saatte beni yatırmayan, göğsümü kıskaç gibi sıkıştıran bir his, bir yumru var. Daha fazla dayanamadım, kelimelere dökmeye karar verdim.

Düşlerin parlayıp söndüğü yerde