MerveÇakar

KATİLLİK PROBLEMİ

Katil aramızda,

Onu buldum.

Köşe başı meyhanede,

Bir müzik eşliği sopranoda,

Katili buldum.

Gece vakti alaylıca gülümseyen.

Katliam neodertallerden güçlü,

İçine işleyen Raskolnikov türünden.

Heybetli bir çerçevede,

Yeraltında bir katliam,

Sessizliğin caniliğinden.

Siyaset içine girmiş namlunun,

Din içine işlemiş öfkenin,

Bir katliam var.

Koca evren sarhoş,

Sarhoşluktan katliam var.

Bir de devasa katillik var,

Nüonlarından göz bebeklerine,

Dolanıklık var kuantum caniliğinden.

Bilmem kaçıncı evrende taziyesi var,

Unutulmaya yüz tutmuş bedeni,

Evrenler arası geçişte öldüğü ve öldürdüğü benliği var.

İntiharı benimsemiş katil,

Katliamı mutluluk üzerine,

Mutsuzluklardan mutlu olmak üzerine,

"Ölüm Uykusu" 'ndan Cesar ile birlikte,

Seri katilliği oynamışlığı var.

İnsanlara ve doğaya karşı şizofrenliği,

Azraille astral seyahate çıkmış.

Bir "Dövüş Kulübü" 'nde tanışmış Zebaniyle.

"Lucifer" 'a özenmiş.

Bir katil varmış Karışık Kaset.

Bir yolda yürümüş 4.5 milyar yıllık,

Cehennemi sevmiş bir katil,

Sanırım birazdan çok mazoşist kendisi,

Sadist yönetici tarafından kusursuzca ezilmiş bir katil.

Bazen düşünür kendisi:

'Beni bu hale getiren yalnız ben miyim?

Yöneticinin suçu yok muydu?

Gündüzden geceye bana emirler yağdıran,

İnsanlara iyi ol derken bana kötü davranan,

Hem annemi, babamı, kardeşimi öldüren o değil miydi?

Beni ölüm tehditleriyle korkutan,

Ve bana en küçük yanlışımda bile eziyet eden.

En kötüsü de bazen her şey yolundayken bile bana cehennemi yaşatan.

Yalnız sorun ben de mi sanki? '

Joker'e benzer kendisi,

Kötülüğe karşı zebani kesilir,

İyiliğe karşı cahil.

Katildir kendisi.

Buzlukta yaşar kalbinin sokukluğundan,

Ne yaz ne kış ısınmaz,

Bu yüzden sıcak insanlara kastı vardır.

Onlara karşı sol gözü görmez,

Taşlanır pek sıcak ortamlarda,

Canice taşlanır katil.

Çünkü bunu hak eder.

"Yönetici de hak ediyor" diye düşünür.

Onu da taşlamalı,

İntikamımı insanlığa doğrultmamalı,

Hem bunu yapmak için hiçbir nedenim de yok,

Doğaya da karışmamalı,

Yöneticiye savaş açmalı.

Onu büsbütün işkenceye tabi tutmalı.

Sonsuza kadar onu yakmalı.

Cani bir katil ve zalim bir yönetici,

Cehennemde mutlu olurlar.

Mutsuzluktan keyif alırlar,

Birazdan fazla psikopattırlar,

Ve çoktan çok mazoşist.

Sadist yönetici:

Tüm kötülüğü başlatan sensin.

Mazoşist katil:

Tüm kötülüğü sahiplenen sensin.

Ve geri kalan insanlar:

Asıl kötülükten bihaber siz.

KARA VİCDAN SORGUSU VE ŞEYTAN

Sorgu Amiri: Katil sen misin, doğru söyle?

Vicdan: Hayır, ben değilim.

Sorgu Amiri: Hadi ya bu kararmış suratınla mı söylüyorsun?

Vicdan: Irkçı mısınız Amirim?

Sorgu Amiri: Kendi elinle boyadığın suratından bahsediyorum, yaratılışından değil. Seni seninle yargılıyorum ve sen bundan korkuyorsun. Beni anlamaktan kaçınıyorsun.

Vicdan: Bir mahkum olarak yapmam gereken ilk hareketi yapıyorum: Kaçıyorum. Hayattan, insanlardan, yargıdan.

Sorgu Amiri: Kaçmak demek suçlusun demek. Kabul ediyorsun yani merhameti öldürüp kendi intiharına teşebbüs ettiğini. Freud'un da dediği gibi"Kendini öldürme arzusu, daha derinde; başkalarını öldürme arzusunun projeksiyonudur." Sen önce birini öldürüp bunun yeterli olmadığını düşünüp istediğini yanında bulamayarak kendini öldürmeye kalktın.

Vicdan: Güzel senaryo. Ama ilgimi çekmiyor psikolojik analizleriniz Amirim. Ben bir oyun oynadım ve bu oyunda katil değilim sadece görevimi yerine getirdim?

Sorgu Amiri: Sana bu görevi kim verdi? Üstün kim, söyle?

Vicdan: Şeytan. Yasak Elmayı tattıktan sonra dünyaya farklı bir perspektiften bakmaya başladım. İyilikler silindi ve tüm kötülükleri görmeye başladım. Bu kadar kötülüğü, acıyı, sıkıntıyı gördükten sonra insanlara merhamet etmenin kötü bir şey olduğunu düşünmeye başladım. İnsanlar azabı hak ediyordu. Ve ben de şeytandan aldığım emirle merhameti öldürmeye karar verdim.

Sorgu Amiri: Bütün insanlar kötü mü ki bu kadar saçma bir karara vardın? Ne yani iyi insanlar yok mu, sevilecek insanlar, sayılacak insanlar?

Vicdan: Bana iyi baksana. Ben şeytanın yardımcısı olduğumdan beri ona benzemeye başladım. Sağ gözüm kör, sol gözümle görüyorum her şeyi. Sağ gözüm iyi şeyleri sol gözüm kötü şeyleri görüyordu. Ben kısmi kör oldum. Görmediğim bir şeye nasıl inanmamı bekliyorsun. Bana iyiliği nasıl terif edeceksin, amirim?

Sorgu Amiri: Sen gözünün kör olduğunu mu sanıyorsun Kara Vicdan! Gözlerine yapıştırılmış bantla kör olunmaz. Çıkarsana bantı. Hafızan silinmiş. Ben sana yardımcı olayım. İyilik: Başkasının sana yapmasını istediğini başkasına ve kendine karşı yapmaktır. Empati kurmaktır. Sevgiden, merhametten anlamaktır. Ahlaklı olmaktır. İyilik her şeye o pencereden bakmak değildir. Yeri geldiğinde kötüyü de anlamaktır. Kötüyle düşünmek değil kötüyü de bilmek ve anlamaktır. Hadi çıkart şu bandını.

Vicdan: Bantı çıkartırsam şeytan beni böyle bırakır mı sanıyorsun?

Sorgu Amiri: Bırakmasın zaten seni. Ondan hesap sorman için bir operasyon düzenleriz. Tüm kara vicdanlar adına hesap sorarız ondan.

Vicdan: Peki ben şimdi çıkarsam da çok geç değil mi her şey için Amirim? Dünya'nın yok olmasına az kaldı zaten. Kötülük kazansın bu sefer. Bir dahaki rauntta iyilik için mücadele ederiz. Ne olur ki?

Sorgu Amiri: Ne mi olur ki? Şu an şeytanla konuşup konuşmadığıma şüphe ediyorum. Ne kadar da karanlık bir pencereden bakıyorsun böyle. Bu seferi diğer seferi yok. Bu ilk ve son sefer. Dövüş Kulübünü Kaybedenler Kulübüne ikna edemem. Bu adil olmaz. Mutluluk, iyilikle mümkün. Soğukkanlı ve umutsuz gerekçelerinle aldatma kendini Kara Vicdan.

Vicdan: Mutluluğa kimin ihtiyacı yok ki? Bulunmaz bir cevher için niye aldatayım kendimi Amir Bey!?

Sorgu Amiri: Senin hayal ettiğinle hiç mümkün olmayan benim tespitimle biraz bile mümkünse bu beni haklı çıkartır.

(Vicdan alkışlar)

Vicdan: Vauv. Biraz mümkün mutluluk için kötülüğü görmememi mi istiyorsun Amir?

Sorgu Amiri: Kim sana kötülüğü görme dedi Vicdan!? Hem iyiyi hem kötüyü gör diyorum.

Vicdan: Deneyelim bakalım.

(Vicdan sağ gözündeki elma simgeli iyilik perspektifine bantlanmış lanetli bantı çıkartır ve atar.)

(Sorgu Amiri kısa bir süre için vicdanın sol gözündeki şeytanla göz göze gelir ve 2 saniye için onu da sorgulamaya çalışır. Ama 2 saniyede onu ikna edemeyeceğini anlar ve vicdanın sağ gözüne bakmaya başlar.)

Vicdan: Amir Bey,ben görüyorum! Siz, sizi daha düzgün görüyorum. İyi taraflarınızın ne kadar baskın olduğunu görüyorum. Sizi çok zalim görüyordum bantı çıkartmadan önce. Gerçek beni yani gerçek ve iyi vicdanı hissediyorum. Hissediyorum. Merhamet, merhameti kaybettik. Ve daha önemlisi onu ben öldürdüm.

Sorgu Amiri: Merhameti öldüremedin ama uzun süre komada kaldı. Cezalandırılmalısın. Onu bu hale getirdiğin için.

Vicdan: 'Vicdan azabı' bana yükümlü bir kelime zaten. Bana azap verin merhameti bu hale nasıl oldu da getirdiğim için. Amirim ben ne yaptım böyle, çok pişmanım o benim en iyi dostumdu. Bunu biliyor muydunuz? Onu ne kadar sevdiğimi biliyor muydunuz?

Sorgu Amiri: Senin en büyük azabın merhamete ölene kadar kan vermek olacak. Kendini ona adayacaksın anladın mı Ak Vicdan?

(Vicdan bileklerini kesip kanını merhamete damar yollu bir serumla aktarmaya başlar. 'Altın Vuruş' yapıyordur Vicdan. Amir bunu far eder.)

Sorgu Amiri: Ne yapıyorsun sen!? Bunu bu kadar acıyla ve hızlıca yapma. Yavaş ol yoksa vicdansızlık salacaksın dünyaya.

Vicdan: Haklısınız Amir Bey, biraz yavaşlayalım o zaman.

(Vicdan yavaşlar yavaşlar o kadar yavaşlar ki dünyanın sonuna kadar dayanacak hale gelir. Ve dünyanın sonuna kadar bu devam eder. Sorgu Amiri tüm kara vicdanları iyileştirir ve şeytana her defasında meydan okur. Kahraman Sorgu Amiri.)

Merhametli ve Vicdanlı Son

YALANCILIK VE İNSANCILIK

Yalan insanın varlığından bir tözdür. Üzerinden silkemeyeceği bir özdür. Aldığı nefesinden ölüm sancısına,tüm varlığına kazınmıştır. Yalan insanın gerekçesidir. Aldığı nefesin özrüdür.

Kimse yalanın hayatının parçası olduğunu kabul etmek istemez. Çünkü kimse kendine karşı yeterince dürüst değildir. Varlığın içinde var olan tüm sözcükler yalandır. Yalan bir hayatın yalan bir meyvesidir insan. Asla kabullenilmeyecek bir doğruyla yalandır varlık. Ağır bir gerçek olmasına karşın geçici bir ömrün sahiplenicisidir insan.

Ölümü bekler yaşamak için ve kefeni üzerine yakıştırmaz ve bu yüzden de kıyafetleri yalandır. Sevmeyi de bilmez insan. Google'dan öğrendiğiyle yetinir. Leyla ile Mecnun diye tutturup aşktan da benzetmelerle yetinir. Aşkı da sevgisi de yalandır insanın. Dinini yeterince öğrenmeye tenezzül etmez. Öğrendiği birkaç duayla yetinir. Ömründe 1 kez kutsal kitabını eline alır. Anlamadan okur. Sorgulamadan iman eder. İnsanın dini de imanı da yalandır. Kaderinden geçinir insan. Olanağına güvenir. Olacak olanı bekler. Fiilen eksik hayalen tamamdır. Esasında tek yaptığı şey bir şey yapmamaktır. Beklemektir. Beklentiler yalanlara gebedir. Yalana göbek bağından değil ruh bağından bağlıdır. Yoksa bedeni de yalan değil ya insanın. Değil ya... Ya yalansa. Ya matrix kurgusuysa. Rüyaysa... Ya hepsi koca bir simülasyonsa...

Yalan kötüdür,bu yüzden istenmez hiçbir yerde;İnsan da ölür. İstenmez dünyada. Yalan acıdır. İnsanın acı eşik değeri de çok yüksekte. Yalan değerleri zamanla yükselir insanın. Büyüdükçe yalan olur insan. Çünkü büyümek de yalandır. Çocuk olmak güzeldir.Çocuk olmak yalancılıktan yoksun kalmaktır. En güzel yoksulluğudur bu insanın. Yalan yoksulluğu.

Yalan Kast Sisteminin en karlıları en alt tabakadakilerdir. En alt tabaka çocuklar en üst yaşlılar için tasarlanmıştır. Yaşlılarla çocuklar arasında evliliğin doğru olmamasının sebebi yalancılık seviyesidir. Yaş farkı yalandır. İnsanlara sunulmuş büyük bir yalan. Esasında yaş farkı yalancılık kapasitesidir. Bilgelik yalandan iyi anlamaktır. Yaşlılık bilgeliktir çocukluk cahilliktir. Cahillik her zaman kötü değildir. Cahil olmak ve bazı şeyleri bilmemek daha güzeldir. Güneşin cehennem olduğunu bilmemek ve her sabah güneşle dünyanın cennete döndüğünü bilmek, en ağır hastalığın sevgiden türediğini bilmemek ve sevginin ilaç olduğunu bilmek.

Yalan kozmoğrafyanın dostudur. Yıldız kayarken tutulan dileklerle kutlanır dostlukları. Kıyamet senaryoları yalandır. Kıyamet kıyametin yalanıdır. Çünkü kıyamet insanlığın sonu ve elbet yalanın sonudur. Kıyamet yalanın sonudur ki bu da yalandır. Belki bu yüzden haşre inanılır. Dinler insanlığın sonuna inanmaz. Böylece yalanın sonunun gelmeyeceğine inanırlar. Kıyamet haşre doğrulur. Doğruluğunu haşre dayandırır.

Şöhret tasarlanmış en güçlü yalanlardandır. Ulaşılmaz görünen, mükemmelikle yoğrulan, narsisizmle gelişen tasarıdır. Tasarımcılar önceleri neyin içerisine girdiklerini anlamazlar. Zaman ilerledikçe putlaştıklarını fark ederler. İnsanların onları putlaştırdığını. Yanlışlarının olmaması gerektiğine inanırlar. Peygamber rolüne bürünürler. Yalanlarını gizlerler. Yalancı peygamber olur şöhretperestler. İnsanları saptırırlar. Geliştikçe şeytana dönüşürler. Şeytan, şöhretperesttir. Şeytan en kötüdür. Bu yüzden insanların en kötüleri şöhretperestlerdir. Şeytan güçlü bir yalancıdır. Sürekli insan hayatına yalan yükler, sürekli hayatı zehreder, sürekli insanı narsist bir köleye dönüştürür.

Özgürlük doğruluktur. Doğruluk gerçekliktir. İnsan özgürleştikçe doğru olur. Şeytanlıktan sıyrılıp insanlığın anlamına geçişi özgürlüktür. Özgürlük doğruluk, doğruluk insanlıktır. Doğruluk dünyanın gerçek yüzüdür. Belki de dünyada bu kadar yalan olmasaydı dünya gösterirdi gerçek yüzünü. Yeryüzünden yalan kalksaydı dünya şeytanın kırbacından kurtulurdu. Dünya azaptan kurtulurdu. İnsan azaptan kurtulurdu. Yalan kalksaydı yeryüzünden de insanlık gelseydi. O günler bir gelseydi keşke...

OYUN:YAŞAMAK

Bir şaşkınlık var üzerimde,

İnanılmaz bir korku var.

Attığım adımlardan irkilen bir ben,

Küçüklükten kalma bir hayalet hastalığım.

Bir şeyler var bende,

Söze gelmiyorlar,

Bütün sözler mezarına gömülmüş.

Kokular, sesler, tatlar değişmiş.

Hiçbir şeyin güzelliği kalıcı değilmiş.

Hiçbir şarkı ömürlük bir yakarışa dönüşmemiş.

Ben hiçbir yere ait değilmişim.

Yerel salgınlara yaklanmamam bundanmış.

Anlamın resimleri süslemesi gibi,

Ne süsler insanın çehresini?

Din, dil, ırk, renk, vicdan...

En çok ne süsler insanı bilmiyorum.

Ama beni şu an bir arayış süslüyor.

Sessiz, sössüz bir anlam arayışı.

Korkuyu çehresine kazıyan,

Acıyı damarlarına pompalayan,

Sevince yaraşır bir taht için uyuşturulmuş bir zihin belki,

Belki de düpedüz uyuşturulmuşum.

İktidarın hediyesini sahiplenmişim.

Manipülatif bir davanın içinde yok oluvermişim.

Boş bir davayı savunmuşum.

Anlamını aramaya çıkıp anlamsız bir boşluğa düşmüşüm,

Kızmışım kendime hem de çok,

Neden boşluğun içini bu kadar doldurduğuma,

Kendimi bu kadar yıprattığıma,

Uğruna her şeyden vazgeçtiğime,

Kendimden vazgeçtiğime,

O kadar kızdım ki, o kadar utandım ki,

Uyanışımı kutlamaya zaman bulamadım.

Oysaki yeni uyanmıştım hayata,

Panzehire yeni kavuşmuştum,

Ama öyle bir kabuski etkisini kaybetmek zaman aldı.

Öylece sessiz, sössüz kaldım.

2 çift şiir yazmak için aylarca bekledim.

Narkozun etkisi geçti,

Ama hayatın etkisi geçmiyor.

Gerçeğe uyanmanın böylesine korkunç olduğunu bilemedim.

Oysa ben en çok hayaletlerden korktum,

Üretimi zihnimin elinde olandan.

Yönetime müdahale edemediğimden korkmadım.

Çünkü ben yönetimden de yeterince anlamadım.

Korkuyu da anlamadım.

Ama en çok hayatı anlamadım.

Benden ne istediğini, nasıl anlaşacağımızı.

Yaşam oyunundan nasıl çıkacağımı merak ediyorum,

Çünkü ben hapsolmuş gibiyim,

Zincirlenmiş gibi.

Ve oyun oynamak değil oyundan çıkmak istiyorum.

Kendi oyunumu istiyorum.

Belki küçük bir çocuk gibi,

Ama çoktan hayata uyanmış bir yaşlı belki.

Ben kendi oyunumda yaşamak istiyorum.

Kendi oyunumda sevmek, sevilmek,

Ben yaşamak istiyorum,

Her şeyiyle bana ait olan bir oyunda,

Oynamak değil yaşamak,

Yaşamak istiyorum hepsi bu.