KALINTI

Bunun cevabını bilmiyorum. Sence nedir?

Zaman alır, zaman akar.

Boşluğa bakın, göğe çıkıyor

Bir arkadaşımla Karadeniz'e özgü türküler dinliyorduk. Şakayla karışık "ne de olsa ben de Karadenizliyim" dedim. Bana baktı, gözlerini devirdi ve "Sende Karadeniz ruhu ne arar?" dedi. Anlam veremedim, bir şey de demedim. Karadenizlilerin sadece ellerinde tesbih, ceplerinde tabanca, dillerinde "vatan millet Sakarya" nidalarıyla gezdiğini düşünmesi benim değil onun suçu ve hatta bizi böyle düşünmeye itenlerin suçu...

İlginç bir şey oldu: Açtım metin yaz kısmını, "günün ayması"yla ilgili bir şeyler yazacaktım; yazamadım. Yeni gelen güne umutla bakmıyor olabilirim, "günaydın"ın bir teselli olduğunu düşünüyor olabilirim, veya küçükken yaşadığım bir anı beni olumsuzluğa itmiş olabilir, o anıyı da gayet net hatırlıyorum: Uyanır uyanmaz yatakta dönmüş ve düşmüştüm; kolum yatak başı komidininde bedenimse yerde... Güçlü bir çığlık hatırlıyorum: Annee ben öldüm! Omzum çıkmıştı. Trajikomik gerçekten...

Karşı apartmanın ikinci katında, sağ taraftaki dairede geceleri loş bir ışık hiç sönmez. İçim acır gördükçe o ışığı.. Arada bir, bir siluet görünür camda, perdeyi aralar birkaç dakika dışarıyı seyreder. İçim acır o siluetle göz göze gelince.. O uyanık, ben uyanık, gece bile uykuda; o uyanık, ben uyanık..

Bu şanslı evin bir gömme balkonu vardı. Kalemimi, defterimi alıp oturdum bir köşesine. Civardaki binlerce ağacın oluşturduğu serin esintinin de etkisiyle derin derin nefes aldım. Akciğerlerim yirmi yedi gündür bol oksijen doluydu. Her yeşil yapraklının çılgınlar gibi fotosentez yaptığını bilmek garip bir şekilde bana haz veriyordu. Ben aldığım oksijenin hesabını yaparken bir adam yanıma geldi, oturdu. Nereden çıkmıştı şimdi, keyfimi kaçırıyordu. Dik dik bana bakıyordu. Koca avcunda ölü bir köpek yavrusu tutuyordu. "Cani!" diye bağırdım. "İsteyerek olmadı George" dedi bana. Ne saçmalıyordu bu adam, George da kimdi? "Sadece sevecektim, tüyleri o kadar yumuşaktı ki George, lütfen kızma bana" dedi. Hiçbir şey anlamıyordum. Koca adam ağlamaya başladı. "Tamam, sana başka bir hayvan alırız" dedim. O anda büyük bir gürültü çıkararak kalktı yerinden. Tuhaf hareketlerle dans etmeye başladı. "Tavşan alalım mı, tavşan tavşan tavşan, lütfen" diye yalvarıyordu. Gözlerindeki heyecanı görmek hoşuma gitmişti. " Tamam, alalım tabii ki" dedim. "Onları hiç aç bırakmayacağım, hiç merak etme George" dedi ve balkondan atladı. Korkuyla arkasından baktım. Gülümsüyordu. "Hoşça kal George" dedi ve koşmaya başladı, ağaçların arasında gözden kayboldu. Uzun zamandır böylesine mutlu bir adam görmemiştim. Sahi adı neydi acaba, siz adını biliyor musunuz?