Deeper Within

Naghahanap ka ba ng ka-forever?May alam ako kung saan. Gusto mong sumama? Tara! Makipila na sa CvSU. Joke lang. Hindi ‘to kwentong pag-ibig. Ito ay kwentong kagaguhan at kabulukan ng sistemang pinapairal sa mahal kong eskwelahan t’wing enrollan. 

Maaga akong nagising para makapag-enroll ngayong sem. Inaasahan ko na ang mahabang pila. Natural naman ‘yon sa lahat ng unibersidad. Paano pa kaya sa State U? Kaya ko inagahan dahil gusto ko ring maaga makauwi. Syempre, ganoon dapat ‘yon. Kapag maaga kang nagpunta, maaga kang matatapos. 4:30AM ako umalis. 

5:00AM ako nakarating sa unibersidad. Nagulat ako nang makitang nasa white dorm na ang tapat ng pila. (Ang white dorm ay sobrang layo na sa admin. 5:17 ako nakapunta sa pila dahil bumili pa ako ng pagkain) Alas singko pa lang ‘yon. Anong oras nagpunta ‘yung ibang estudyante? Ala una, ganun? Akala ko pa naman, palaban na ako. Marami pa lang mas palaban sa ‘kin.

Kahapon, half-day lamang ang enrollment period sa kadahilanang may graduation na idadaos sa eskwelahan. Na-cut off ang pila hanggang sa 400 students. Pero, nagbigay na pala ang guards ng numbers sa mga hindi pasok sa 400 para mai-prioritize kinabukasan. (which is ngayon)

Ito na. Start na ng katanginahan. Since priority sila, edi kahit tanghali pumunta ‘yung iba, walang problema kasi may number na eh. Una sa lahat, sinong nagsabing dapat i-prioritize ang may numbers kahapon? Utang na loob! Nacut-offan nga sila eh. Alam naman na may event na gaganapin, pumila pa rin. Isa pa, hindi naman sila matagal pumila kahapon dahil nga CUT OFF. Pinauwi agad sila.Wala sa effort ng mga estudyanteng alas tres pa lang ngayon, pumila na, makatapos lang ng maaga. ‘Yung iba nga, hindi naman talaga pumila, nanghingi lang ng numbers sa guards para makapagpa-reserve sa pila ngayon. E hindi naman alam ng lahat na may namimigay ng numbers kahapon. Pero sige, ipush na ‘yang numbers na ‘yan dahil napangakuan silang priority sila ngayon. Ang ginawa eh, pinaghiwalay ‘yung may numbers kahapon at ‘yung ngayon lang pumila. Magkaibang window magbabayad. Okay. Good. Good.

Namigay na rin ng numbers sa mga pumila ngayon. Ang nakakapagtaka, 9AM na, actually, magte-ten na ng umaga, nasa gate 1 pa rin kami. Ano na? Hindi na umusad. Ang tagal makaabot sa ‘min ng namimigay ng numbers. 

Hindi kasi pinaghiwalay ang mga estudyanteng magbabayad lang ng balance at good moral. Halu-halo sa pila. Kaya mas natatagalan. 

Pagdating sa ‘kin, 330 ako. Akala ko malapit lang. Punyeta. By batch pala ‘yon. 1st batch. 2nd batch. 3rd batch. Ang problema na naman, walang distinction ‘yung numbers na hawak. Pare-pareho ng itsura. So may tatlong taong pare-pareho ng number. 

Pagkabigay ng number, nagsialisan ‘yung iba. Syempre, chill na. May number na eh. Pero ‘yung iba, pumila pa rin. Katulad ko. So naging kadugtong kami nung mga estudyanteng nasa bandang unahan. 

Nagsibalikan ‘yung mga nagsialisan kanina. Ang problema na naman, hindi na nila mahanap ‘yung pwesto nila dahil sabog na ‘yung numbers sa pila. Hindi na sunud-sunod. Plus hindi alam kung sino ang nagsasabi ng totoo. May 3rd batch na sinasabing 1st batch sila. May 2nd batch na sinasabing 1st batch sila. Nagkatulakan sa admin. 

Dahil doon, itinigil ang operation. Inutusan ang lahat ng estudyante na pumuntang school quadrangle at doon tatawagin ang numbers. I-didisregard daw ‘yung pila. Edi maraming umangal. Abot-kamay na ng iba ‘yung admin, sabay biglang disregarded? 

May mga sumunod at pumunta sa quad. May mga nagmatigas at nanatili sa pila. Dito na nag-start ang tunay na kaguluhan. 

Nagtawag ang guard ng numbers sa quad. KASO DAHIL PARE-PAREHO NGA ANG ITSURA NG NUMBERS, nagkadayaan na. Lugi karamihan ng nasa first batch. Lalo na ‘yung 500+ pa ‘yung number.

Nagsipuntahan lahat ng estudyante sa tapat ng admin. Oo. Doon mismo sa pintuan. Ni hindi na nga magawang buksan ‘yung pintuan dahil sa dami ng estudyante.

Kumbaga, naging bonding ‘to ng CvSuans eh. Lahat kami close. Kung kay Lola Nidora, may one foot one foot, sa ‘min wala. Hindi uso ‘yon. SKIN TO SKIN! Ni pagpaypay hindi mo na magagawa.

Karamihan, walang tanghalian. Ang iba nga ay nag-iyakan na sa sobrang pagka-frustrate sa pila. Nagsisigawan ang mga estudyante. Binabara lahat ng sinasabi ng guards. Lumabas na rin ang mga punch lines kagaya ng “Wala na raw 2nd sem! Sembreak na hanggang March!” o kaya “Laglagan ng bala ‘yan!” o kaya “Sunugin ang admin!” Syempre, mawawala ba ang hugot lines? Karamihan ng estudyante, sumigaw ng “KUYA! USO MAG-MOVE ON!” Dahil si Manong guard ay hindi na natapos sa pagtatawag ng “170-180.” Kada labas ng pintuan, puro “170-180″ ang hinahanap. Umusad sa 200, kaso paglabas muli ng pintuan, hinanap na naman ang “170-180.” Ibalik sa elementary ‘yan!

Halu-halong amoy na sa tapat ng admin. Nagkakaapakan. Nagkakatulakan.Mukhang rally na nga eh. Muling sinara ang pintuan at itinigil ng ilang oras ang operasyon. (Operasyon talaga?)

Sa huli, napagod din ang mga estudyante. Nagdesisyon na pumila na lang ulit kahit nakakag*go na. Narealize na pare-pareho kaming walang mapapala kung magpo-protesta kami doon. 

Muling binuksan ang mahiwagang pintuan. Nagpapasok ng mga nakapila. PERO HINDI PA RIN GANUN KAAYOS. Marami na namang nagreklamo dahil 1ST BATCH NGA RAW KASI SILA. Pero wala ring magawa. Sabog na eh. SABOG NA SABOG.

Ano ba kasing kagaguhan ‘to? Ilang taon na ba ang CvSU? Hindi pa ba sanay na sa t’wing enrollment, maraming estudyante ang pipila? Ano? Every sem, nasa-shock? Nakakaloka! Wala pa rin bang consistent strategy para rito?

Tama naman ‘yung ginawang paghiwalay sa may numbers kahapon sa ngayon lang pumila. Okay na eh. Pero sana, hiniwalay din ang mga estudyanteng hindi naman ganun kalaki ang babayaran. Katulad ng 15 pesos na good moral at pati na rin ‘yung mga magbabayad lang ng balance sa tuition last sem. Sana continuous ‘yung number na pinamigay, ‘yung walang by batch. Kung by batch man, dapat may distinction ‘yung papel. Para alam kung sinong nagsasabi ng totoo.

At ‘yung pila. Anong pauso ‘yan? Pila pa ba ‘yan? Sana, kada pagdating ng estudyante, namimigay na agad ng number. Para wala na ring singitang nagaganap. Edi sana mabilis ang usad.

Naniniwala akong kaya naman ‘to kung talagang ipu-push eh. Nangyari na ‘to last year, pero hindi nagkaproblema kasi maayos ang pamimigay ng numero. Alam naman kasi kung anong effective na gawin, ewan kung bakit hindi pa agad iimplement kapag enrollment period ulit.

Kung tatanungin niyo ako, aaminin kong hindi malinis ang konsesya ko. 2nd batch ako pero nauna pa ako sa ibang 1st batch. Sorry. Hindi kasi ako masyadong mabait. Kung magpapaka-anghel ka sa ganung sistema, hanggang ngayon nasa tang inang pila ka pa rin. Wala akong balak pumila forever doon. Gutom na gutom na rin ako. At kapag gutom na ako, minsan, nangangain ako ng tao. Joke. Tawa ka! Konting humor lang. Di ka natawa? Edi wag.

Story Beyond The Story

Dalawang babala na asawa ni babalu:

1. Ang iba dito ay nabanggit ko na sa una kong blog (A Blessing, A Sign) pero mas elaborated lang dito.

2. Mahaba ‘to. Magdusa ka.

I don’t care if no one is interested to read this blog of mine, but I do want to share the story beyond my book entitled FOREVER: A Part Of Me. Yes I know, ang corny ng title. Problema ko talaga palagi ang pag-iisip ng title, mapa-feature o news articles at lalung-lalo na sa poems and novels. Sorry na! *insert pabebeng emoticon*

So paano nga ba ako nagsimulang magsulat at paano ko naloko ang publisher este paano ako nakapag-publish ng libro?

Once upon a time, charot. Paano ko ba sisimulan? Ah! Ganito kasi ‘yan. I started reading wattpad stories when I was in 4th year high school. Read. Hindi ko pa naiisipan ang kalokohang magsulat. My highschool girlfriends introduced wattpad to me. Actually, ebook sila nagbabasa at aksidente ko lang talagang na-discover ang wattpad. 

I was really amazed nang malaman kong free site ang wattpad at kahit sino pwedeng magpost ng story. So heto na nga, I tried writing my own story and the first one I’ve written was entitled “My Unexpected Love” using arriane_jenri as my username. Yes, iba pa ang gamit kong name nun. Sa draft ko lang sinisave dahil I was really afraid to publish it. I mean, sino ba naman kasing magbabasa ng ka-cornyhan na ‘yon? Nang basahin ko ulit ‘yon, I’m really glad na hindi ko pinublish dahil hindi ko alam kung saan ko pinagkukukuha ang grammar ko doon.I’ve deleted that story and decided na makukuntento na lang ako sa pagbabasa. 

Months have passed at tumuntong na ako sa kolehiyo. 1sy year 1st sem, hindi ba ako ganun kangarag. Isa pa lang ang major subject at mababait ang lahat ng teachers sa minors so my time pa ako para mag-wattpad na naman. I tried to write another story again. This time, it was entitled “When It Turns To Reality.” I’ve published that on wattpad, but I wasn’t able to finish writing it kasi nang basahin ko, masyadong mabilis ang flow ng story at parang puro kaharutan lang ang mababasa. Again, I’ve deleted it. Sabi ko nga, makukuntento na lang ako sa pagbabasa eh. By the way, binago ko na ang username ko at ginawang “AddictedAuthor.” YES I KNOW. MUKHANG TANGA. PERO HINDI KO NAMAN INAASAHAN NA ‘YAN NA ANG GAGAMITIN KONG USERNAME FOR LIFE. 

Dumating ang sembreak, (November 2013 and I got really bored. I’ve read a lot of stories and have eaten all the foods available in our ref pero kulang pa rin. *ting! Habang nakaupo sa harapan ng desktop namin at nagba-browse lang sa wattpad, biglang may plot na pumasok sa utak ko. Yes, meaning kumapal na naman ang mukha ko at naisipan ko na namang magsulat.

‘Yan!’Yang picture na nasa itaas, ‘yan na yung sinulat ko. When I was writing the story, never pumasok sa utak ko na mapupublish ‘to as a book. Uso na ang wattpad turned into published books ‘non, pero in my case, alam kong imposible dahil nagsisimula pa lang naman ako. Ang gusto ko lang ‘non, makapagsulat, makatapos ng isang kwento at makapagpaiyak.

Oo. GUSTO KONG UMIYAK sila kapag nabasa nila ‘yon. Ewan. Siguro dahil I’m a cry baby at gusto ko silang idamay. Joke. Gusto ko lang talagang magpaiyak. Gusto kong malungkot ‘yung nagbabasa. Gusto kong ma-depress sila. Kasi heaven ‘yon para sa mga writers. (Anyway, hindi ko alam kung effective. May naiyak din naman, pero siguro ‘yung iba nacornyhan)

‘Yung plot naman kasi e para sa ‘kin happy ending, pero tragic pa rin sa iba. May mga nakapansin na parang may pagka “one litre of tears” ‘yung story. Opo. Hindi ko naman dinideny ‘yon. Wait. Hindi ko ginaya ‘yung story ng 1 liter of tears pero inspired doon ‘yung story dahil hindi ko malimutan ‘yon. Humagulgol kasi ako sa palabas na ‘yon, plus true to life pa. So naging chinita ako, instantly. 

Pareho ng sakit si Aya(sa palabas) at James(sa book) though spinocerebellar degeneration disease ang sa TV at kay James ay Friedreich’s Ataxia. (Nabasa mo na ba? Kung hindi pa, ayan, na-spoil ka na) May mga nagtatanong kung totoo bang may sakit na ganun, opo. Ni-research ko pa ng bongga ‘yon. Kahit naman fiction ‘yung story, ayoko namang maglagay ng kabulaanan lalo na pagdating sa medical terms. 

Nasaan na ba ako? Ayun na nga. Nagsusulat lang ako. Tuluy-tuloy na. Pasikat ng pasikat na rin ang wattpad. Padami ng padami ang mga librong naipupublish. Dumating na din ang time na naisip kong magpasa ng manuscript sa isang publisher na mukhang madaling i-approach, pero since sabay ang school at pagsusulat, alam kong matatagalan pa, at mukhang marereject ako kasi kaunti lang naman ang nagbabasa ng story ko, so hindi ko na masyadong sineryoso 'yon. Isa pa, I’m not sure kung maganda ba ‘yung sinusulat ko. Kung ichecheck mo sa wattpad ngayon, napaka-jeje ng pagkakasulat ko. May mga emoticons pa. Tapos more on sound effects. Parang ganito:

Nag-uusap kaming dalawa nang biglang--

O.O

O.O

*tok tok*

May kumatok sa pintuan.

Ganyan! Syet. Parang ewan no? Hahaha.Dahil hook na hook ako sa wattpad that time, sumali ako sa mga groups sa FB na about wattpad. May mga naging online friends ako at may barkada pa ngang nabuo. May group chat pa nga kami 'nun. April 2014, one of my friends in wattpad world na nagsusulat din ng story ay kinontak ng isang publisher at sinabing interasado raw sa story niya. We were really happy for her. She's not that famous din sa wattpad kaya tuwang-tuwa kami na may nakapansin sa kanya. Isa pa, magkakaroon kami ng friend na published author kung sakali, san ka pa?

That time, nagkaroon ako ng pag-asa. Pero ang problema ko, hindi pa naman tapos 'yung story na sinusulat ko, at uulitin ko, hindi ako confident sa sinusulat ko.

Nang araw na nagkita sila ng publisher, hindi kami makapaghintay sa naging resulta. Most of us were online that time para makibalita kung ano ng ganap. Around 4PM, tumawag sa phone ko 'yung mga kaibigan kong nakipag-meet sa publisher. Kinabahan ako ng moment na 'yon. I wasn't able to answer her first attempt pa nga kaya nagtext ako at nagtanong kung bakit siya tumawag? My phone rang once again. Tapos ang bungad sa 'kin "Gusto kang makausap ng publisher." Sabi ko "Huh? O sige." Pero wtf? Bakit ako gustong kausapin ng publisher? Nanginginig ako that time. Charot. Pinagpawisan lang. Kinukutuban ako pero syempre, dapat chill lang.Tyaka, mahirap mag-assume! Masasaktan ka lang. (singit ng segue)Nang mailipat na ang phone sa publisher, tinanong ako kung ako ba si ganito, ganyan, nandito ang kaibigan mo blah blah blah. Ang daming sinabi. Basta ang tumatak sa isip ko "We've checked your account on wattpad at interesado kami sa story mo? Pwede ba kaming makipagkita sa 'yo to talk about it?" 

The funny thing is ang sagot ko lang "Sige po, kailan po?" Pero asdfghjkl! I swear this time, pati golgi bodies at endoplasmic reticulum ko pinagpapawisan na. Halu-halong emosyon, but I tried to keep calm.AGAIN. Sabi ko “Pag-uusapan pa lang naman. Hindi pa sure kung ipupublish talaga.”

Kinabukasan, nakipagkita ako sa kanila sa MOA specifically sa Pizza Hut kasama ang mama ko. I passed the synopsis tapos pina-discuss din sa 'kin ang magiging flow ng story. The moment na binabasa ko na ang contract, at lalo na nung pumipirma na ako, para akong nakalutang. Hindi talaga magsink in sa utak ko. I even asked mama kung sa tingin niya scam ba 'to? Pero I know na hindi dahil wala namang scam na ako ang biktima pero ako ang binayaran at wala man lang ni 25¢ na ginastos maliban sa pamasahe. 

Nalaman ko rin na ni-recommend pala ako ng friend kong ‘yon. They were asking her kasi kung may kilala pa syang nagsusulat sa wattpad? Tapos naalala niya ako. (So sweet off her. Thanks, ate!) The publisher checked my account (agad-agad) and read the description and first part of the story bago ako kausapin.

Chapter 27 pa lang ang story nang bilhin nila at ang target release ay first week ng May so diri-diretso ako sa pag-update that time. Yes. Araw-araw hanggang sa epilogue. Pigang-piga ang utak ko. 

After 'nun, pinasa ko sa kanila ang unedited version pero nag-request ako na bigyan ako ng time para iedit ulit dahil gusto kong ako mismo ang magtatanggal, at magdadagdag ng scenes sa libro. 

Last week of July 2014, binalita sa 'kin na irerelease na ang libro. Yep. Hindi natuloy 'yung first week of May na plano, pero okay lang. Dahil kahit noong narelease 'to, hindi pa rin talaga nagsisink in sa utak ko. 

I was really thankful to God for this super duper great blessing na binigay niya sa 'kin and to my family na sobra-sobrang supportive. Hindi ko alam na at the age of 16 (that time) may ganun kabigat na blessing na ang dadating sa buhay ko. 

Ang dami kong naramdaman. Sobra-sobrang saya pero syempre may halong pangamba dahil natatakot akong madisappoint ko ang publisher, ang family ko at ang sarili ko. I'm not a famous writer in wattpad. 2K reads lang ang story ko nang bilhin nila. So there's no assurance na magiging maganda ang sales. It's all about taking the risk. Both of us. The publisher and I. Plus, marami pang judgmental na mga tao. I know, somewhere, diyan sa tabi-tabi, may nagtataka kung bakit napublish ang ganung klaseng akda. 

Hindi ko ikinayaman ang pagpublish ng libro, maniwala kayo. Pero that moment, I wasn't thinking about the money, I'm thinking about my dream. Hindi ako makapaniwalang isa sa mga pangarap ko ang agad-agad natupad. 

Last November 2014 ko pa nakausap ang publisher and they've said na maganda naman ang sales ng libro. Ngayon, lagpas isang taon na ang nakakaraan, and I'm still grateful. Swear. Kahit may mga deeper thoughts ako about dito. 

I know, hindi lahat natutuwa sa books na galing sa wattpad. Pero wala tayong magagawa. Sabi nga ng publisher ko, "we cannot argue with success." Maaaring sinira ng wattpad ang literature ng Pilipinas pero maaari ring hindi. Tandaan, wattpad ang dahilan kung bakit maraming kabataan ang nahikayat muling magbasa. 

Sa ngayon, wala pa ulit akong natatapos na novel, pero nagsusulat pa rin naman ako sa wattpad. Medyo busy na nga lang talaga sa eskwelahan, at mahirap labanan ang katamaran.  

With my 17 years of existence, I already met a lot of people. ‘Yung totoo, ‘yung malakas, 'yung mahina, 'yung pranka, mayabang, mahangin, palatawa, joker, plastic.

Habang nakatingin ako sa salamin bago makipagsapalaran sa eskwelahan kaninang umaga, naitanong ko sa sarili ko, how can I fit in in this world?

Ang daming klase ng tao. Kanino ako lalapit? Kanino ako sasama? Kanino ba ako kabilang?

Ano bang pinaka-standard ng pagiging mabuting tao? Ano bang dapat gawin para mas ma-appreciate ka ng nakakarami? Dapat bang maging maganda ka? O talented? O kumain ng bubog?

Then na-realize ko na may iba’t-ibang level ang appreciation ng isang tao.

1. 'Just be you’ Just be you. As in, magpakatotoo ka lang. Kabilang dito yung nga tao na madaling maka-appreciate ng ginagawa mo…ng mismong ikaw. No need to change yourself. Pango ka man, kirat, walang kilay, ayos lang. Ma-aappreciate ka nila basta totoo ka. Ang saya 'di ba? Walang pressure. Too bad, kaunti lang ang mga taong gaya nila.

2. High-standard Sila 'yung nga taong ang taas taas taas taas ng expectations sa bawat bagay sa mundo. Mapapansin ka lang nila kung maganda ka o kaya gwapo, o di kaya mayaman. Mga taong bulag sa makamundong bagay. Too bad again, majority sila.

3. Everyone/Everything is a no Kahit sino ka pa, kahit gaano ka ka-genius, kahit nagawa mong pabangunin ang Pilipinas sa kahirapan, hindi ka nila ma-aappreciate dahil sila 'yung mga taong 'no’ sa lahat. Bakit? Dahil sarili lang nila ang gusto nilang purihin. Narcissist at Insecure. Kapag pinagsama, sila 'yon. Kahit perfect ka na pero nalaman nilang nangungulangot ka in public, they’ll use that reason to dislike you at para siraan ka sa ibang tao. Ayaw nila ng nalalamangan. Bagay ang linyahang “Eh 'di wow at Ikaw na!” sa kanila.

4. No, co'z it’s you Mga taong ang hirap i-predict. Hindi mo naman masasabi na high-standard sila dahil meron silang kaibigan na let’s say “not as high as the others.” Nagtataka ka na lang kasi wala ka namang ginagawa pero off sila sa 'yo. Simple. Ayaw lang talaga nila sa 'yo. Kahit akyatin mo ang sampung pinagpatong-patong na Mt. Everest, 'di nila ma-aappreciate kasi ikaw 'yon. Pasimplehin pa natin. Kahit gaano kaganda ang profile picture mo sa facebook, mala-model man ang make-up, bongga ang editing at mala-Asia’s Next Top Model ang pagka-project, hindi nila ila-like dahil hindi ka nila like. Kumbaga, 'di ka lang nila feel. Again, ayaw nila sa 'yo without any valid reason.

Ang hirap maki-fit in sa mundong ginagalawan natin. Mostly kasi, materyal at pisikal lang ang nagiging basehan. Kung hindi ka maganda/gwapo/mayaman, mapapansin ka lang kapag sikat o di kaya mamamatay ka na. Ang sakit 'di ba? Unfair.

Swerte mo kung makatagpo ka ng mga taong 'Just be you’ sa buhay mo. Siguraduhin mong genuine na just be you people sila. Baka kasi akala mo lang pala. Akala mo tanggap ka pero pagtalikod mo, nasa trending list ka na nila. I’m telling you, kaunti lang ang genuine just be you people.

Kung wala kang mahanapan kung kanino ka magpi-fit at kung paano ka ma-aappreciate ng ibang tao, sama ka na lang sa ikalimang grupo.

Naalala ko pa noong pinag-uusapan naming magkakaklase ang tungkol sa “future.” 1st year college kami noon at kumukuha ng kursong Journalism sa isang State University. 

Lahat kami takot. Syempre, hindi naman biro ang Journalism. Sabi nga nila, ang isang paa namin, nasa hukay na. O ‘di ba? Parang panganganak lang.

Hindi ito ‘yung tipo ng trabaho na makikita sa classified ads. Kailangan dumiskarte ka. Kapag hindi madiskarte? Pak! Ewan ko na lang.

Personally, hindi ko talaga alam kung para sa akin ang pagsusulat. Yes, nagsusulat ako ng stories noong grade 2 pa lang ako. 3rd year high school ako nang maging parte ng school paper namin. Pero sapat na ba ‘yon?

Ang una kong pinangarap, maging astronaut. Wag kang tumawa! Walang basagan ng pangarap.Tapos naging nurse, doctor, abogado, lahat na. Pero never ang maging journalist. 

Ang totoo niyan, ang gusto ko talagang kunin sa kolehiyo ay Mass Communication major in Film Making o kaya naman Creative Writing. Pero dahil walang ino-offer sa school namin na ganung kurso, sabi ko ‘sige, yung pinakamalapit na lang. Tutal, pagsusulat din naman ‘yan. Kahit papaano, ay may experience naman ako.’

Pero nang magsimula na kami, ay jusko ‘te! Ang hirap! Sabi ko, “Lord, para sa ‘kin ba talaga ang pagsusulat? PLEASE GIVE ME A SIGN PO.” 

Seryoso talaga ako niyan. Syempre, kailangan kong mag-isip ng mabuti habang 1st year pa lang ako para makapag-shift na kahit alam kong ‘di ako papayagan mag-shift ni mudra. 

Wala akong exact sign na hiningi kay Lord. Basta sabi ko lang, please give me a sign po. ‘Di ko rin alam kung paano ko malalaman kung ‘yun na ba ‘yon. 

November, 2013. Sembreak. Walang magawa. Nag-start ako magsulat ng sarili kong story sa wattpad. Nothing serious. Uso na that time ang mga napupublish ang story from wattpad to book, pero hindi ‘yon ang nasa isip ko. Ang gusto ko lang, magsulat.

Usually, umaabot ng ilang taon bago ka mapansin ng publisher. Syempre, dapat maraming reads para may patunay na maganda talaga ang story mo at worth it to publish.

April 2014, (almost 5 months have passed noong nagsimula akong magsulat) On-going pa lang ang story ko pero may publisher na kumontak sa ‘kin asking if I’m willing to meet them. Sabi ko, bakit po? Noong sinabi nilang “Interesado kami sa story mo,” sobrang napangiti talaga ako hanggang langit. I was like,seriously? totoo ba ‘to? Ang tagal talagang nagsink in sa utak ko. Sobra.

Ni-recommend pala ako ng isang author friend ko sa kanila. Then they checked my account at nagustuhan ang story na sinusulat ko kahit hindi pa tapos.

Binili nila. Yes. July 2014, na-release ang book ko nationwide. Available sa mga bookstores. Up until now, kapag naaalala ko, hindi pa rin ako makapaniwala. Ang bilis ng mga pangyayari. Ilang buwan pa lang akong nagsusulat, tapos parang sa isang iglap lang, pak! Published na ang gawa ko.

Sabi ko, Lord, ito po ba ‘yun? Ito po ba ‘yung sign? I still asked him eventhough alam ko na ito na ‘yun. 

Oo nga’t, fiction ang sinulat ko. Pero naisip ko, pagsusulat din naman ‘yon ‘di ba? God will not give me this kind of opportunity kung wala-wala lang, Isa pa, news is also giving a story. Based on reality nga lang.

1 year mahigit na simula noong napublish ang libro ko. At ngayon, 3rd year college na ako. Kaunting push na lang., Kendeng to the left, kendeng to the right, konting padyak, then pak! Graduatioooon naaa!

Wala ng atrasan ‘to. Ngayon pa ba? 

Aaminin ko, natatakot pa rin ako sa future. Pero naniniwala ako na God put me in this place dahil dito ako nararapat. 

Isa pa, with God, nothing is impossible.

That moment was one of the biggest blessing I’ve ever received. Aside from that, it also served as my sign. 

This is for those people who do not fully understand my side as a K-POP fan.

1. I dance to K-POP songs, simply because I love dancing. I love their choreography, but it doesn’t mean that I want to be in a K-POP group or something. 

2. I listen to K-POP songs but it doesn’t mean that I want to forget OPM (Original Pilipino/Pinoy Music). In fact, I love OPM songs more than K-POP songs. 

3. Yes, I started to love Koreans because of K-POP industry and K-Dramas, but it doesn’t mean that I want to change my nationality. I love being a Pinoy and I love living in the Philippines. I just don’t like the people who govern my beloved country.

4. I love Korean culture. I like to know the way they dress, their customs, etc. But it is because I personally love knowing different cultures. 

5. I tried learning Korean Language, not to act like Korean, but because I really want to learn different languages. It’s not that Hangul is the only language I’m trying to know. I actually plan to study Nihongo, Mandarin, Deutsch, Spanish and French. Anyway, studying language is really hard, so I’d be better think of it again. Maybe, I should be contented in Tagalog and English. 

Anyway, I’m just curious why some people think that being a K-POP fan is so jeje or whatever? Does it have any difference between admiring some western boy bands? Don’t get me wrong. I’m not against the western boy bands. I also listen to their songs. 

It’s just that, some people think that being a fangirl/fanboy of K-POP is just a waste of time. Especially, when you’re not together with people who also love K-POP. 

Why? Because of the language? As far as I know, music doesn’t limit itself to language being used. It’s about on how you will appreciate the song.

Anyway, I actually don’t know why I want to post a blog regarding this matter. I know, I don’t need to explain myself. We can’t please everyone.

But maybe, I just want to clear my point as being one of them. Stop your misconception.

I’m always looking forward to that person I’m gonna be with.

From the day I met you, I immediately felt that certain connection. The moment I saw your smile, I found my new source of happiness. I know it’s you. It’s you whom I want to spend the rest of my life. It’s you whom I want to be with me as I’m starting to create my own version of fairytale-like story. My own version of happily ever after.

But, love isn’t just about happiness. It’s about being happy despite the sadness you feel. It’s about flashing a smile even if you badly want to cry. It’s about saying you’re okay eventhough everything is a mess. Love is also about pretending.

Why do I have to pretend if I can just tell you that I’m already in pain? Because I chose it. I chose to suffer more. Why? Simply because I love you.

Seeing me in pain would only make you worry. You’ll be confused between us. Not because you love me, but because you pity me. I know you love her, and honestly, it hurts me even more.

Sometimes, I’m asking why does destiny let me meet you if I can’t be with you? Why does destiny so harsh on me? Is it really impossible for you to love me?

Sometimes, I even wanted to be her. To be that person you love.

Little by little, I felt like your hand slipping away from mine. I tried to hold you as long as I can, but you ’re the one who let me go. You let go of my hand, and chose to hold hers instead.

Suddenly, you as my source of happiness became my source of sadness too.

It feels like million of needles had stabbed my heart. It feels like this pain will last forever. It feels like my everything had gone.

I hated you for hurting me, but my love for you still prevails.

I guess, it’s just the end of everything, but how can we end everything if we haven’t start anything at all?

I chose you, you chose her. I know. I understand.

I just want you to remember these words.