Ölüm değil ise bizi ayıran, yazık olmuş.

Kucak kucak dağıtılan sevginin, sana geldiğinde avuç içini bile dolduracak kadar olmaması gerçeği insanı bir gece yarısı ağlatır.

2 hafta, 14 gün, 336 saat,20.160 dakika... ve daha artmaya devam eden saniyeler. Daha sana sarılamadan, öpemeden mezara girişin inan kalbimi çok ağrıtıyor gül güzelim. Şu anlamsız kalabalığı güneş gibi doğman gerekiyor. Artık çok çok uzaktasın. Sana dokumayacağım kadar uzaktasın. Beni izliyor musun gittiğin yerden? Ağlamama üzülme olur mu? Seni kaybetmek yüreğimi yaktı. Ateşlerde yandı ama senin zerrene zarar gelmedi. Kalbimde uyuyorsun bak her gece. Boğazım düğüm düğüm ama bak buralarda bir yerdesin. Lütfen rüyalarıma gel, sana çok ihtiyacım var.

Bazen rüyamda kafamın bedenimden ayrıldığını görüyorum, kan görüyorum. Kendi kanımda boğulduğumu görüyorum. Zihnimi susturamıyorum. Kafamın içindeki düşünceleri susturamıyorum. Tırnak diplerime oturan kan pıhtılarından kurtulamıyorum. Boynuma geçirilip öylece yaşamak zorunda oluşumdan kurtulamıyorum. Deli gibi ölme isteğini bastıramıyorum. Hissiz olmak istiyorum. Buzdan ten istiyorum. Cam değil, buz. Kimsenin eritmeyi bırak, dokunamayacağı bir buz. Zihnim kan dolu, susturamıyorum. Boğazıma kadar kana batmışım, anlatamıyorum. Ellerimi duvarlara vuruyorum. Titremeleri geçmiyor. Aşamıyorum, anlaşılmıyorum. Midemin bulantıları artıyor. Batıyorum ama uzaktan çok iyiyim. Uzaktan her şey yolunda. Uzaktan mükemmelim. Yıkılmazım, ayaktayım, güçlüyüm. Değil. Hiç değil. Ölüyorum, fark edilmiyor. Bir balkondan yere çakılıyorum, bedenim parçalara ayrılıyor ama iyiyim ya. İyiyim.

O gün birisi ölmedi ama ben katil oldum.

Zar zor güvenmişsin ve tüm güvenini yerle bir edip yine de seni suçlamış. Sevginin iyileştireceğini sanıp kendini öldürmüşsün.

Sana söyleyemediğim her kelime, geldi boğazıma saplandı.

Oluk oluk kan akan ellerime rağmen okşardım saçlarını, bana sevgisizlikten bahsetme.

Ağzımı açtığımda, acıtmadan susmazdım. Cam kırıklarını yüreğime saplarken, ağzımı açmadım. Nefret eder gibi bakarken, ağzımı açmadım. Hiç düşünmeden beni silerken, ağzımı açmadım. Acıdan kıvrandığımda dönüp bakmadın, ağzımı açmadım. Çünkü ben ağzımı açsaydım, senin canın yanardı ve senin canını yaksaydım ölürdüm zaten.

Çırpındığım o düşüncelerin batağından kimse kurtarmadı beni. Ölüm fısıldayan sesleri kimseye duyuramadım. Düştüm, her yerimi kan kapladı. Kalktım. Her yerimden kan akarken, gülümsedim. Ruhum, bedenimi boğarken sesimi bile çıkarmadım. Ölümü ben seçtim, kimseyi suçlamadım. Kanı ben akıttım, kimseyi suçlamadım ama kızım sen o sesi duymalıydın. Sen, bana sağır olmamalıydın. Boğulurken, nefes olmalıydın ama sen bırak nefes olmayı nefesimi kesen eller olmayı seçtin. Sen, bana verdiğin zararı hiç görmedin. Herkese koştun kızım. Sen, sadece bana koşmadın. Ben, yavaş yavaş ölürken sen sadece izlemeyi seçtin. Şimdi beni suçlama. Çünkü bunu sen istedin. Ölüme ittiğin biri öldü diye suçlanmaz, unutma kızım. Hiç unutma.

Canım yanmasın diye ördüğüm duvarlarımı yıkmaya çalıştılar, cân'ımın içi. Kızdım, kırdım. Öfkelendim. Fakat ilk kez biri o duvarları yıksın ve kan akan yaralarımı sarsın istedim. Düştüğüm, iki büklüm olduğum o yerden çıkarsın istedim. Affet, ben senden sonra ilk kez bencil olmak istedim.