Kendimden, şimdiki halimden, bu noktaya gelmiş olmamdan korkuyorum.

Zorunluluk hissi çok boktan.

Beklemekle olmuyor diye yanlış kişilere koştuk. Hayatın ironisi işte.

Kendi kendime kafamda kurup öyle güzel aşklar yaşıyorum ki gerçeğine gerek kalmıyor.

Az bir olasılık dahilinde hareket edilen anlar>>>

Söylesene... gecemin zifiri aydınlığı mısın sen?

Bazı şeylerin sonuna gelmişim de atacak adımım kalmamış gibi..

Kaybolan bir ben olmasın. Öyle bir kaçayım ki saklanmama gerek kalmasın. Bulunmayayım. Herhangi bir köşede bekleyeyim. Kimse durup selam vermesin, halimi hatrımı sormasın.

Şimdi gel ve bana sarıl. Omzunda uyusun yaşlarım.

Yazmayı unutmuşum. Kendimi anlatmayı, düşüncelerimi duymayı, ben olmayı... unutmuşum. Hayallerimi sarıp sarmalamayı abartmışım biraz. Kimse görmesin, duymasın diye her birini göçük altında bırakmışım. Her zaman konuşmaz ama bulduğum her boş anımda yazardım ben. Deste deste sayfalar biriktirirdim. Defterleri sevmezdim. Kağıtlar daha kolay gelirdi.. Sevdiğim şeylerden, yaşanmayacak anılardan bahsetmeyi özlemişim ve bunun farkına bile varamamışım. Yanlışlıkla hislerimi de sarıp sarmalayıp o göçüğün altına saklamışım. İmkansızlıkta boğulduğum günleri silip atmak için ne çok şeyi uzaklaştırmışım benliğimden. Ben, ben olmaktan çıkmışım...

İki valize sığarmış hayat. Sığabiliyormuş...

Rahat bırakın lan şu umut denen mereteri, soyu tükensin şerefsizin.

Liseden kalan sağlam dostlarını sabah gün ışımadan toplamışsın bir karavandan bozma arabaya, radyonun sesini fullemişsiniz, bütün camlar açık, sabahın serinliği efil efil doluyor içeriye... nereye gittiğinizi kimse bilmiyor..