"Bir hayali ne kadar uzun zaman besleyip büyütürseniz ona yaklaşmak o kadar zorlaşır ama asıl zor olan onun gerçekleşeceğine olan inancınızdır. Hayal kurmaya o kadar alışırsınız ki gerçek olacak olma ihtimali sizi zorlamaya başlar. O hayalden başka tutunacak bir şeyiniz kalmayacağını bilirsiniz."

İnsanlar sana kendilerini olmak istedikleri gibi anlatır, olmak istedikleri gibi gösterir. Sen gerçekte yaptıklarına bak.

Zannetmeyi bıraktığın an farketmeye başlarsın.

Onun beni hiç sevmediğini iki kolumun arasındaykende biliyordum, ben sadece bu yalan biraz daha devam etsin diye uğraştım.

Bu his geçer mi ?

Hayır yani demek istediğ... Ya neyse haklısın evet

Aynı kişi tarafından defalarca vurulmak.. Ve her seferinde de de kanmak.. kendimize ettiğimiz en büyük haksızlıktır.

vaktinde gelmeyen hiçbir şeyin önemi yok diyor şair. aslında insanın insanda ziyan olduğunu anlatıyor. Şeyh Edebali'nin bir duası var. insana rast gelesin. bunca kalabalık arasında rast gelemediğimiz insanlara.

Boşluğa düşmek değil, boşluğa dönüşmek.

sartre, bulantı'da: “iki kent arasındayım, biri bilmiyor beni, öteki artık tanımıyor.” diyordu. ait olamamak da tam olarak burada başlıyor.

hissizleştiğimi biliyorum. her gün farklı şeyler yaşanıyor ama ben hiçbirine sevinemiyorum, üzülemiyorum, tepki veremiyorum. hislere içimizdeki pervaneler deseydik, duvarlara çarpa çarpa parçalandı derdim aslında.