aşamıyorum lan dediklerini. neler söyledin öyle bir bıçak gibi deldi geçti içimi. yanında uyurken bile ateş düşürüyordu yüreğime aklıma geldikçe. bir insan, sevdiğim dediğini böyle paramparça edebilir miydi? nasıl bir aşk bu büsbütün nefretten oluşmuş. biliyorum geç kaldım sana. çok geç kalmışım hem de. sevemedin bile beni. ama tutunsaydın bana, unutturmama müsade etseydin beraber cenneti yaşamaz mıydık sevgilim? bana o sözleri söylemeseydin şimdi yanında uyuyor olurdum. sabah uyandığımda ilk senin yüzünü görürdüm. bir daha, bir daha şükrederdim yaşadığıma. şimdi olduğu gibi lanetler etmezdim. içimi buz gibi bir öfke kesmezdi. bize bunu neden yaptın allah aşkına söyle neden yaptın? sen benim sevmeyişime aşıkmışsın. şimdi mi geldi lan aklına nefretin, ben seni tüm kalbimle çocuk gibi sevmeye başlayınca mı geldi aklına? intikammış. 'gözümün önünde ben gibi yaşa istedim' nasıl bir cümledir allahsız kitapsız. sevmemenin suçu olur mu? kendi hayatımı yaşadım diye sensiz benden neden nefret ettin? sonra allah çarpsın nasıl başladım seni sevmeye, seni istemeye bilmiyorum ama belamı buluyorum ya sevdim, bi tek seni istedim. sense benden gittin. öyle gitmek de değil elimi tutarken, dudaklarımdan öperken gittin. gittiğini fark edemedim bile. ama beni de bilirsin sert bir gururla dikilirdim hep karşında. bak dün aynı masada oturuyorduk. içim gidiyordu sana ama dönüp yüzüne bakmadım bile. sevmekten vazgeçmiş gibi yoluma bakar gibi öyle güzel ilerletiyorum ki biliyo musun bazen ben bile inanacak gibi oluyorum. oysa şimdi saat 03.29 ve aklımda senden başka bir şey yok. sessizlik beni sana getiriyor. bir şarkı çalıyor yine seni duyuyorum içinde. bir cümle görüyorum satır arasında yalnız seni okuyorum. aklım vazgeçeli çok oldu senden de gönlümü ne zaman azad edersin bilmiyorum..
