Ne zaman vazgeçeriz kendimiz olmaktan? Ne zaman vazgeçeriz kendi kıymetimizi bilmekten?
⠀⠀Hayallerimiz gerçek, gerçekler de yalan geldiğinde vazgeçeriz. Tüm kalabalığa rağmen yalnız hissettiğimizde vazgeçeriz. Kendi sevgimiz yetmeyip başkasınınkiyle ayakta durmaya çalıştığımızda vazgeçeriz. Neyin yolunda gidip neyin yolunda gitmediğini başkasından duyma ihtiyacımız varsa vazgeçeriz. Vaatler yorduğunda, kalbimiz kırıldığında, sevgiler bölünüp çoğalmayınca, anlattıklarımız havada uçuştuğunda vazgeçeriz. Sessizlik doyurmadığında, konuşmak yetmeyince, dinlemek çözmeyince vazgeçeriz. İçin için ağladığımızı fark ettiğimizde vazgeçeriz. Gözler değil ki ağlayan kalbin ta kendisi. Vazgeçeriz. Üzüldüğün üzmüyorsa, sevindiğin güldürmüyorsa, derdin dert, huzurun nefes olmuyorsa vazgeçeriz. Seni anlıyorsa ama anlamadığını söylüyorsa vazgeçeriz. Onu anlıyorsak ama işimize gelmiyorsa vazgeçeriz. Bir müzik hatırlatmıyorsa, bir rüzgâr yetmiyorsa anıyı akla getirmeye vazgeçeriz.
Hesap sormaktan yılgın düştüysek vazgeçeriz. Soru sormaktan bunalınca vazgeçeriz.
⠀⠀Kaçmak mıdır vazgeçmek?
⠀⠀Daha güçlü olmak mıdır yoksa?
⠀⠀Bazen her ikisi de. Vazgeçmek en büyük umut bazen, yeniden inşa etmek için kendini. Şimdi kaldırdım başımı yukarı, gökyüzünü izledim insanlar yerine. Bir müzik duydum, bıraktım kendimi sesine. Toprağa değdi, çalıları sıyırdı, herkesin aksine en çok sevdiğim dikenler arasından süzüldü, kayalara çarpıp, dağlara uzandı. Bulutlara değip geri döndü geldi zihnime. Son arzunuz nedir diye gelip de bana sorsalar, gözlerime bakıp da her şeyi anlasalar. Çocuk sesleri, arkadaşların gülüşleri, yağmur toplayan bulutlar, rüzgârın kokusu, bir yağmur başlasa da ona denizin içinde eşlik etsem hissi. Müzik yine değdi ruhuma. Yaşadıklarımdan daha çok tesir etti yüreğime.
⠀⠀Karar; kendine ulaşmak uğruna, kıymetini bilmek uğruna; vazgeçmekten korkmamalı insan.