gece uyuyamadıgında anlıyorsun yorgunluğun bedende olmadığını

yaşım hâlâ yirmilerde ama dünyanın yükü sırtıma bindi.

yokuşları bitirdim ve bir düzlükte ağladım.

Kadere kafa tutabileceğime inandıran bir sevgi vardı bende.

Bir yanın hâlâ çocuk, bir yanın büyümekten yorgun.

bazen ev dediğin şey ev gibi hissettirmez sen yaranla bakışmayı yaşamak sanıyorsun.

bir yoldan geri dönmenin de ilerlemek olduğunu öğrendiğim yaştayım

Ümidini yitirmişlik ve müthiş bir inanç arasında savrulup duruyorum.

Hiçbir şey söylememenin her şeyi anlatması ne tuhaf.

hicbir yere ait hissedememek

"Ya yetişmeye çalıştığın yerde beklenmiyorsan? Bu ihtimal seni de mahvetmez mi?"

ıslanmamın bir zararı yokmuş, hatta keyif de alırmışım, ama bir kere yağmurdan kaçmamız gerektiği öğretilmiş işte bize.

seni sevmenin aşığıyım münevver. ama dile getiremiyorum. beni anla olur mu. gökyüzünün dağınıklığını toplamak istersem sana yıldızlardan taç yapacağımı anla.

kendimi çok güçlü biri sanıyordum. ama senin o fütursuzca söylediğin birkaç kelimeye yenik düştüm.

gülümsüyorum, çünkü birinin kafasında sandalye kırmak yanlış bir davranış

eski beni nerede ve nasıl kaybettiğimi hatırlamıyorum. sadece bir akşam vakti balkon serinliğinde otururken geldiğim tüm yolların bana ne kadar uzak olduğunu gördüm.