εδώ ήταν πάντοτε χειμώνας

She will be loved λοιπόν

When she is ready θα πω εγώ

With a person who is available for love θα προσθέσω πάλι εγώ

If he asks her to stay for a while αλλιώς νομίζω δεν πολύ έχει νόημα ούτως ή άλλως

<<Ότι δεν σε σκοτώνει >>, το θέμα δεν είναι να με σκοτώνει, ή αν θα πέθαινα για αυτό. Το θέμα είναι αν θα επέλεγα να ζήσω για αυτό. Επέλεξες να ζήσεις για αυτό ή απλως υπήρχες ; Επέλεξες, Πονέσες, Αρρώστησες , Σε Σκότωσε. Για πες μου τώρα, είναι όντως αρκετό ; Αρκεί να πεθάνω για σένα, για να ζήσουμε μαζί ;

<<δεν το αγάπησες αρκετά>>, πως ακριβώς προσδιορίζεις αρχικά την "ποσότητα" της αγάπης ; Λίγο - Πολύ , μέχρι την άκρη του κόσμου - μέχρι τον ουρανό. Ποτέ δεν το πολύ κατάλαβα. Μπορείς να χωρέσεις την αγάπη σε λέξεις; Και αν ναι, σε λέξεις που προσδίδουν μετρήσιμο χαρακτήρα ; Κανένα μέτρο, αν αγαπήσεις. Πως τολμάς να πεις , δεν με αγάπησες αρκετά ; Με ποιο δικαίωμα αμφισβητείς για εμάς ; Τελευταία φράση "κανένας δεν θα σε αγαπήσει , όπως εγώ ".

Η κατάλληλη στιγμή να αποφασίσεις για το επόμενο ταξίδι

Σάββατο

Η μέρα να κάνεις την επιλογή την ζωή σου να προχωρήσεις

Καλοκαίρι

Η εποχη που τότε σας έδεσε, γίνεται ο άνεμος που τώρα έρχεται να σε αποδεσμεύσει

3:28

Ο χρόνος ότι και αν συμβεί προχωρά

Κυριακή

Ο τόπος που νομίζεις πως έχει γίνει πατρίδα , μπορεί να εξελιχθεί σε ξενιτιά

Φθινόπωρο

Ο άνεμος πλέον είναι πιο ισχυρός , σε παρασύρει σε αχαρτογραφητα νερά , που το βάθος δεν προσδιορίζει

3:30 Ο....Η....Ο.....Η.....

Παράλληλες γραμμές που μάταια πάλευαν να συναντηθούν στο χθες

Αψηφώντας θεούς και επιστήμες , πεπεισμένοι πως στο τέλος , κάπου θα τέμνονται

Διανύοντας αγώνες , μήπως και προλάβουν , ο ένας τον άλλον κάποτε να φτάσουν

Το φως της μέρας , δεν αρκούσε για να φανούν οι προσπάθειες που καταβάλλονται

Οι νύχτες πια δεν αρκούσαν , ώστε τις μάχες τους με σθένος να πολεμούσαν

Ίδια μέρα , άλλος χρόνος

Λίγο πριν την Ανάσταση, νιώθω λες και έχω πεθάνει

Πέρσι τέτοια μέρα ,πηγαίναμε μαζί

Πέρσι τέτοια μέρα , είχα ξεχάσει τα γενέθλια σου , αχ και πόσο ποναει η καρδιά μου

Πέρσι τέτοια μέρα , ακόμα μου έλεγες πως με αγαπάς

Πριν από τέσσερα χρόνια τέτοια μέρα σου είχα μιλήσει , θυμάσαι ;

-Σκασε ένα χαμόγελο

Τέσσερα χρόνια μετά , κάποιας άλλης τη φωνή, θέλεις να ακούς να σου το λέει

Τέσσερα χρόνια μετά , και εγώ είμαι ακόμη στην αρχή

Πονάει η καρδιά μου , θέλω να ούρλιαξω , δεν μπορώ να το περιγράψω

Δεν αντέχω στην ιδέα πως σε βλέπω και δεν μπορώ να σε αγκαλιάσω

Τέσσερα χρόνια μετά και αναθεματιζω το ποσό ανίδεη υπήρξα

Πάλι σε εξιδανίκευω ρε γαμωτο

Πάλι στην αγκαλιά σου θέλω να τρέξω

Και ας μην είναι η ίδια ζεστή αγκαλιά που μου έκανες τότε , θέλω απλά να σε νιώσω να με περιβαλλεις , το σώμα σου να μιλάει στο δικό μου

Πόσο αιφνίδια σε αντίκρισα χθες , με ένα ξερό, τι κάνεις, λες και δεν υπήρξαμε ποτέ ένα

Δεν έχω κάτι ποιητικό σήμερα να σου γράψω , μονάχα να σου περιγράψω

Πως περιγράφετε ο πόνος της απώλειας; Πως περιγράφετε ο αβάσταχτος σπαραγμός της αγκαλιας που δεν μπορείς πλέον να μου δώσεις ; Πως περιγράφετε η θλίψη του αβέβαιου άλλου που δεν θα είναι εσύ; Πως περιγράφετε ότι σε αγαπάω τόσο πολύ που πονάει ; Πως περιγράφετε ότι δεν θέλω άλλο να ζω μακριά σου ; Πως περιγράφετε πως τώρα ξέρω τι έχεις ανάγκη και πως μπορώ να σου το δώσω ; Πως περιγράφετε ότι δεν θέλω κάποιον άλλον να αγαπήσω ;

Εκείνο το βράδυ , δεν έβρεχε , ούτε στα τζάμια του αυτοκινήτου έβλεπες πάχνη

Είχες ξεκινήσει το ταξίδι της επιστροφής να ακολουθήσεις

Ελπίζοντας πως δεν θα έχει αλλάξει , ο τρόπος που τον καθρέφτη της θα αντικρίσεις

Καθαρά δεν μπορούσες να δεις, ήταν λες και η ομίχλη μέσα στο σπίτι είχε απλωθεί

Ήταν τόσο κοντά μα φαινόταν τόσο μακριά

Τα φώτα δεν αντανακλούσαν για να σου δείξουν τον δρόμο

Όσες φορές και αν προσπάθησες να τα δοκιμάσεις ή να τα σβήσεις , εδώ και χρόνια ήταν ελαττωματικά

Έψαχνες στις οδηγίες , τι το προκάλεσε να βρεις , προσκολλημένη στις σελίδες του βιβλίου , ελπίζοντας πως κάπου πως να το φτιάξεις, τις λέξεις θα δεις

Στην ανάγκη , θα τις επινοήσεις , θα τις δημιουργήσεις

μου έπιασες το χέρι , θελοντας το δρόμο για το φως να μου δείξεις

Ψάχνοντας τα βήματα σου, προβάλλοντας την έμπνευση που σε διακατέχει

Πλάθοντας με στο μυαλό σου, σύμφωνα με τα χρώματα που διαθέτεις

Επιδεικνύοντας την θυρίδα ασφαλείας, που με αλυσίδες και λουκέτα έχεις πλέξει

Αποζητώντας τον έλεγχο, ώστε κάποιος το κλειδί σου, να μην κλέψει

Δεν θα σου ακυρώσω την αυτοεκπληρούμενη προφητεία που τόσο μανιωδώς θέλεις να επαληθεύσεις

Επιλέγω στην γωνία του καμβά του να μην παλέψω να στριμωχτω

Και όχι δεν εννοώ για τα μαλλιά μου, τα ρούχα μου ή το πρόσωπο μου. Εξάλλου έλεγες πως τα μάτια μου θα τα ξεχώριζες ανάμεσα σε δεκάδες . Θα έβλεπες όλα αυτά που είδες τότε; Θα αντικριζες την ομορφιά και την ζωντάνια που έλεγες πως έχω τότε; Θα έλεγες πως ακόμα έχω αυτή την αθωότητα λες και είμαι παιδί; Αλλά και τα άλλα. Τα κομμάτια που έχασα , χάνοντας εσένα . Τα ματωμένα πόδια μου , στο μονοπάτι , που ευθαρσώς περπατούσα ξυπόλητη στα αγκάθια. Τα βράδια , που μάταια αναζητούσα θεραπεία να βρω , δοκιμάζοντας θαυματουργά φίλτρα , που το πρωί όμως έφευγε η επίδραση τους και επαναφερομουν με οξύ πονοκέφαλο στο κρεβάτι που πλέον κοιμάμαι μόνη μου. Τα πρωινά που δεν με λούζει η θαλπωρή του σώματος σου, η θερμή αίσθηση της ανάσας σου στο προσκεφάλι μου. Τα σαββατοκύριακα, που προσπαθώ εσένα μέσα τους να βρίσκω , και ας μην το έκανα τότε . Τους μήνες , που μαζί μου σαν φυλαχτό πάντα σε κρατούσα και τώρα ... Και τώρα δεν μπορώ ούτε καν να δακρυσω.

Μας θυσιασες στον βωμό της μοναξιάς σου

Εσύ που ανέκαθεν μου έλεγες να μην πιστεύω στις ανθρώπινες σχέσεις

Εσύ που μηνύματα μου στέλνεις για το πόσο απογοητευμένη είσαι , αναζητώντας ένα καταφύγιο, για λίγο τις ανασφάλειες σου να σιωπασεις

Εσύ που πάντα ποντάρες στην δύναμη και την ανθεκτικότητα μου

Ναι εσύ , την επόμενη φορά θα είμαι πιο απαθής

Κάπου ανάμεσα στο πλήθος σε ξεχώρισα

Αν παίζαμε σε ταινία , τώρα ο αφηγητής θα περιέγραφε πως εκείνη την στιγμή σαν να έλαμψαν όλα τα φώτα επάνω σου

Λες και μετά από δύο χρόνια , ήταν η κατάλληλη στιγμή να ξανά συναντηθούμε

Στέκεσαι και με κοιτάς , και σκέφτομαι εντάξει δεν θα με αναγνώρισε

Δες με , με ένα μπουρνουζι και μια βότκα βύσσινο στο χέρι ,να πλησιάζω απειλητικά στο σώμα σου

Νομίζω ήταν η στιγμή που μπήκε κομμάτι του Έμινεμ που δεν με ένοιαζε ποιος μας βλέπει, ποιον αμελω, μα μονάχα εσένα να θέλω να κοιτώ

Με πιάνεις από την μέση , αυτή την φορά φέρνοντας με πιο κοντά σε εσένα

Ξαφνικά σβήνουν όλα , είμαστε σε ένα άλλο σύμπαν , σε ένα που θέλω να βουτήξω στο βυθό σου

"περίμενε με να φύγουμε μαζί"

Το βράδυ , που πια ξημέρωνε , πατούσα σε θρυψαλα

Και να τος να βγάζει τα παπούτσια του για να μου τα δώσει

" έλα ούτως ή άλλως καρναβάλια έχουμε "

Και να σου λέω πως άστα αυτά και ετοιμάσου σε λίγο να τρέξουμε

Φτιάχνοντας μου την κουκούλα από το μπουφάν σου , ώστε να μην βραχούν τα μαλλιά μου

Στον δρόμο για την πιάτσα των ταξί , δεν έβλεπα την καταιγίδα, έβλεπα εσένα να μου κρατάς το χέρι

Πήγαινε με όπου θέλεις , δεν με νοιάζει

Στις στιγμές που συνυπηρξες μαζί του

Θυμάσαι πως σου έπιανε το χέρι;

Θυμάσαι πως σε εσφιγγε στην αγκαλιά του;

Θυμάσαι πως σε κρατούσε να ζεσταθείς ;

Στιγμές

Στιγμές που δεν θα ξαναέρθουν

Άλλες που ένιωθες πως ο κλοιός έχει σφίξει

Θυμάσαι πως σε περιόριζε να μην φύγεις ;

Θυμάσαι πως σου φώναζε λέγοντας σου πως εσύ τον προκαλέσες;

Θυμάσαι πως φοβοσουν την ώρα που θα γυρίσεις σπίτι και θα τον αντικρίσεις ;

Στιγμές

Στιγμές που σε σημάδεψαν

Στιγμές που ένιωσες πως δεν θέλεις να συνεχίσεις γενικότερα

Θυμάσαι που δεν έβρισκες το νόημα ;

Θυμάσαι που δεν φανταζοσουν τον εαυτό σου στο μέλλον ;

Θυμάσαι που ήσουν παθητική ;

Στιγμές

Σου φαίνεται πιο δυσκολο να συνεχίσεις

Στην προηγούμενη πολεμούσες ως στρατιώτης για να προστατεύσεις τον βασιλιά

Εκείνον που στεκόταν πίσω σου απαθής , εναποθέτοντας σου την ευθύνη

Τράβηξε πολύ δεν νομίζεις ;

Ματωμένη πλέον , μαζεύοντας τα εναπομείναντα κομμάτια της ελπίδας σου πως θα τον σώσεις

Πως θα σας σώσεις

Ρουά Ματ

Στην προσμονή της συνάντησης μας

Αρκουμαι στην ελπίδα του ότι θα έρθεις

Στην μάταιη αναμονή πως θα τα καταφέρεις

Αρκουμαι περιμένοντας τα τραγούδια που θα ακούσω μαζί σου

Να πάμε στο ροκ μαγαζί που τόσο σου διαφημιζα

Αρκουμαι επιλέγοντας να πιστέψω πως λίγο ακόμα θα κρατήσει

Πως δεν έσβησε ακόμα το βράδυ

Ελπίζουμε πως θα είμαστε εδώ να δούμε τις πρωινές ηλιαχτίδες του ήλιου

Ελπίζουμε πως θα μπορούμε να πάρουμε ανάσα , θα νιώθουμε την καρδιά μας να χτυπάει

Και όταν πλέον δεν θα μπορεί να συμβεί ;

Και όταν πλέον το καρδιογράφημα γίνει ευθεία ;

Και όταν πλέον δεν θα μπορώ να αρθρώσω τις λέξεις για να σου πω αντίο;

Κάπως έτσι έφυγες σήμερα το πρωί

Κάπως έτσι μου κόπηκε η φωνή

Κάπως έτσι φαίνεται βάναυσο ακόμα και να προσπαθώ να γράψω για αυτό

-Λίγες μέρες του δίνουν .

Πέντε , πέντε μέρες για την ακρίβεια

Ο φύλακας άγγελος σου αυτή την φορά ήρθε να σε αναπαύσει , να σε ξεκουράσει

Αυτήν την τόσο όμορφη ψυχή , γεμάτη αγάπη, ανιδιοτέλεια, ευγένεια

Η ψυχή σου αξίζει να αναπαυτεί

Ίσως μια μέρα τα ξανά πούμε , μέχρι τότε καλό ταξίδι

- Μυρίζω εσύ .

Δύο Μηδέν Δύο Έξι

Αριθμοί

Αναρωτιεσαι τι να σημαίνουν άραγε ;

Και όχι δεν εννοώ για την αλλαγή του χρόνου

Τι ακριβώς προσδίδουν σε εσένα ;

Τι ακριβώς δίνουν ή παίρνουν από εσένα ;

Δύο Μηδέν Δύο Πέντε

Το μονοπάτι του Κενταύρου φάνταζε ουτοπία μπροστά σου

Η διέξοδος φάνταζε ανέφικτη

Στους καταρράκτες σου έψαχνα να οξυγωνωθω

Εσύ όμως συνεχώς με μανία να αλλάζεις τον χάρτη

Δύο Μηδέν Δύο Έξι

Ανάμεσα στα κυπαρίσσια έλα να με βρεις

Στην μέση του ουρανού και της γης

Ανάμεσα στον Ορφέα και στην Ευριδίκη

Στην μέση της ανάσας και της λήθης

Ανάμεσα στην λύτρωση και στην καταδίκη

Στην μέση της αμαρτίας και της συγχώρεσης