...

Daha kaybedecek bir şeyimiz kalmadı Müjgan. Çok yürüdük biz bu yollarda. Daha demin kaybetmişçesine aradık, aslında hiç bulamadıklarımızı. Celbemizde bir tutam aşk, sırtımızda bir tutam yorgunluk vardı, ayaklarımız nasırlı. Vazgeçmem dedik bir inatla, aslında bu arayışa bir vazgeçiş sürüklememiş miydi bizi? Arada bir kendinden uzaklaşmak istiyor insan. Bu deyim bana seni anımsatıyor Müjgan, çapım bu kadar; kendimden uzaklaşmak, sana yakınlaşmaktır. Şimdilerde ise senden uzaklaşıyorum, çünkü artık yoruldum. Kendime gelmek istiyorum. Ne varsa heybemde senden bana kalan, yavaş yavaş bırakıyorum. Birisiyle bütün yaşanmışlıklarını unutursan o insan hiç olmazmış. Ben; söz, yaşayamadığımız ne varsa unutacağım. Bunu umarak sırt çeviriyorum 4635 gün önce baş koyduğum yoluna. Özür dilerim.