B.

artık konuşmuyoruz ama bazen ansızın; ani aramalarda alışılmışlığın ve birbirimizi bilmenin samimiyetini hatırlıyorum.özlüyorum ve hep özleyeceğim.çektiğim anlıkları “hemen ona atmalıyım” demeyi ve ne kadar kötü çıktığını düşünsem de hiçbir zaman öyle hissettirmemeni özlüyorum ve hep özleyeceğim.bir şeyin ss’ni alıp sana atmayı ve uyum sağlamanı bazen özlüyorum ve hep bazen özleyeceğim.birbirimize her şey hakkında konuşabiliyor olmamızı bazen özlüyorum ve hep özleyeceğim.o garip ve özel bağımızı,süper güç gibi birbirimizle alakalı her şey hissetmemizi bazen her zaman özlüyorum ve her zaman bazen özleyeceğim.ancak buna ne olursa olsun hep sahip olduğumuzu ve bunun değişmeyecek tek şey olduğunu biliyorum.bu içimi rahatlatan en özel şey.çocuk halimizi özleyeceğim,birlikte büyümemizi de.birbirimizi her konuda desteklememizi,gereken her konuda kızmamızı ve çoğu zaman olması gerekeni yapabilmemizi özleyeceğim.bu sevgi kesinlikle gerçekti ancak biz henüz sevmek ne demek,nasıl sevilir ve nasıl sevinilir bilmiyorduk.birbirimizle öğrendik ancak çok yıprandık.doğru gelmiyor olabilir,doğru hissettirmiyor olabilir,ancak bunlara rağmen doğru olanı yapıp uzaklaşmalıydım,senin gibi.belki beni hiç affetmezssin,belki de bana hiç kızmamışsındır.bilirim,konuşmasam da anlarsın beni çoğu zaman.ikimizde içten içe biliyorduk olamazdık,ne arkadaş ne de başka bir şey.şuan ki halimizle olamazdık.çünkü ikimizde acı içindeyiz.biz henüz çok genciz ve sanırım birlikte iyileşmeye çalışmanın tek iyi yanı varlığımızın verdiği rahatlıktı.bu rahatlığın arkasında biz hep acılarımızı birbirimize bulaştırarak iyileşmeyi durdurduk.ya da ben durdurdum ve bulaştırdım sadece,bilmiyorum.ben belki hala anlayamıyorum ama sen nedenini anla.biliyorsun.yaptığımız tüm yanlışlara,tüm çocukluklara,söylediğimiz tüm yalanlara,söylenen her kırıcı cümleye rağmen seninle tanışmak güzeldi ve seninle iyi ki tanışmışım.kızıyorum ama kin tutamıyorum.açık olacağım,kimseye eskisi gibi özel şeyler hissedemiyorum,özel bağlar kurmuyorum.duygularım varla yok arası her şeye ve herkese karşı.fazla yıpranmış ve solmuş bir sayfa gibiyim ama yazılarım hala aynı.sana da eski hislerim yok artık.sen sadece rüzgardaki küçük kokularda akla gelen güzel anılar gibisin artık.anılarımda hep güzel kalacaksın en büyük yaralarımdan biri olsan da.iyi ki hayatıma girdin.iyi ki tüm o güzel duyguları birlikte yaşadık.seni aslında hiç kötü hatırlamıyorum ne kadar tersini söylesem de endişelenme.sen hep benim için kızılay kan bağışında bana yardım için gelen güzel kalpli kız olarak kalacaksın.ancak kalacaksın işte.sen geçmiştesin şu an da değil.ancak senin de dediğin gibi biz düzgün ve net bir vedayı hak ettik.bu benim sana olan ve ikimizin de içini rahatlatacağını düşündüğüm vedam.hoşçakal çocukluğum.

Öyle büyümüş ki içimizdeki yalnızlık, sevilmeyi beklerken, beklemeyi sevmişiz. Beklerken de yavaş yavaş ölmeyi seçmişiz.