Bugün bayram... İnsanların yaşı farketmeksizin süslenip püslenip akraba ziyaretlerine gittiği, kimilerinin yorgun günlerindeki mola, kimilerininse aile hasreti giderdiği günler. Çoğu insan bayramı dört gözle bekler. Bazılarıda olmasada olur der. Ben o "olmasada olur" kısmındayım...

Akrabalar mı her zaman sorunludur yoksa aykırı olan bizler miyizdir? Onlarla görüşmemek bir tercih midir yoksa bir kader midir? Ben bu soruya şöyle bir cevap verebilirim: Ebeveynlerin tercihi, çocuklarınsa kaderidir...

Ben, biz, ailem... Uzun zamandır, belki de yıllardır, akrabalarımızla görüşmüyoruz. Ne anne tarafıyla ne de baba tarafıyla. Bunun bir çok sebebi var (anlayacağınız uzun hikaye). Bunun eksikliğini hissediyor muyuz? Evet, her zaman olmasada hissediyoruz. Peki en çok ne zaman hissediyoruz? Tahmin edebileceğiniz gibi, bayramlarda...

Bilmiyorum, belkide bu konu hakkında konuşulacak çok şey var... Ama şuan yorgun hissediyorum. Belki yarın yazarım yine...

Bugün size yaşadıklarımı anlatmak yerine bir şey sormak istiyorum. Bunu neden sorduğumu, merak ettiğimi belki daha sonra anlatırım.

Ben büyülere inanmayan, insanların psikolojik sorunlarını büyüye dayandırıp bu sorunlardan kaçtıklarına inanan bir insanım. Bazı kendine hoca diyen insanların cinleri olduğu bu yüzden bir insana büyü yapılıp yapılmadığını bildiklerini söylüyorlar. Yada benzeri şeyleri. Ama ben buna da inanmıyorum. Cinleri olan, onlarla konuşan bir insanın nasıl aklı hâlâ yerinde olabilir?

Burayı biraz günlük gibi kullanmaya karar verdim. Fazla yadırgamazsanız sevinirim.

Bugün çok birşey yaşamadım aslında. Her pazartesi gibi boştu, gereksizdi, olmasada olurdu. Ama güzel yanlarıda vardı bugünün, kötü yanlarıda olduğu gibi... Mesela son iki dersim bedendi. Kızlarla mescide inip sohbet ettik. Huzurlu hissettirmişti birileriyle sohbet etmek, dertleşmek. Keşke bugün böyle huzurlu bitseydi...

Akşam kardeşim durgundu. Okuduğu kitaptan dolayıdır dedim, sormadım ne olduğunu. Sorsamda anlatmazdı zaten. Ağzından laf almak zor, sevmez dertlerini anlatmayı. Annemden öğrendim bende neler olduğunu. Ama kardeşimin bildiğimden haberi yok. Arkadaşları okulda lakap takıyormuş ona, dalga geçiyorlarmış ten renginden dolayı. Birkaç hafta önce bahsediyordu zaten. Demiştim ona kendini savun, senin ten rengin çok güzel diye. Birdaha derlerse söyle bana ben bakarım bir çaresine diye. Söylemedi, söyleyemedi. Anlıyorum aslında nedenini. Dışlanmak istemiyor sınıfında...

Bunu öğrenince biraz maziye daldım, kendi ortaokul anılarımı düşündüm. Evet, belki çok güzel değildi ama en azından kimse kimseyle ten renginden dolayı dalga geçmiyordu. Üzmüyorlardı birbirlerini. Anlamıyorum bu çocuklar neden böyle değişti? Neden birbirlerini böyle üzmeye başladılar?

Bugün birazda ablalığımı sorguladım. Yetersiz bir ablamıyım diye. Ama bilmiyorum ki ne yapabilirim. Elimden birşey gelmiyor. O okula gitsem, kızsam çocuklara ne değişecek? Yine gidip aynı şeyleri yapmaya devam etmeyecekler mi? Belkide daha da zorbalayacaklar ailesine şikayet ediyor diye...

Öyle işte. Güzel hissettiriyor birilerine bunları anlatmak. Hep dertleşmeye gelirim ben buraya artık :D