yolun götürdüğü yere gitmeyin. yol olmayan bir yere gidin ve kendi izinizi bırakın.

bir sayı olsam, sıfırın altında, mutlak değeri büyüdükçe, diğer sayıların yanında ekside, ihtiyaç olmadıkça kullanılmayan, kimsenin varlığını bile hatırlamadığı, çarpılmayan, bölünmeyen, diğer sayıların yanına bile yanaşmadığı bir sayı olurdum. ekside ,etkisiz ve edilgen. kendimi dünyaya bırakmışım ama (hiç ağırlığım olmadığı için) yerçekiminin bile dikkatini çekememişim sanki. içimde kıyıya vurmuş kayıtsız sayılar. dışımda yüzeyde incecik (hala yaşayan) oldukça kırılgan bir kabuk. kalan son canlı parçalarımdan oluşmuş.meraklı.

bugün ben oyuna dönmek istemiyorum. bacağım kanıyorsa ağlamak, mutsuzsam surat asmak, yorgundam öylece durmak, çaresizsem koltuğun kenarına kıvırmak istiyorum. bugün oyuna dönmek istemiyorum ben. koltuğun ucuna kıvrılıp kalbimi,açıklığıma, hislerime ve battaniyemi sarılmak istiyorum. kendimi zorlamadan, çekiştirmeden, uzatıp kısaltmadan, sündürüp sıkıştırmadan öylece var olmak istiyorum. Mümkün mü? bugün koşmak istemiyorum. sürüdeki herkes tozu dumana katıp depar atarken içimden hiçbir şey yapmak gelmiyor. bırakıyorum. suçlu değilim eksik ya da yanlış değilim.olduğum halimle yeterliyim.

belki sorun aramanın kendisidir. koşmanın, koşacak yer bulmaya çalışmanın kendisidir. belki bize yolun tadını çıkarmayı, çıkaramadığımız anlarda kendimize vurmamayı öğretmek için bir hayat verilmiştir.belki hiç acelemiz yoktur. bu mavi dünyaya bu kırılgan bedenlerde köklenmek için yeterince vaktimiz vardır. belki bildiğimizi sandığımız tüm doğrular bilmediklerimizden o kadar da farklı değildir. doğru ya da yanlış yoktur. yokluk bile varlığın içindedir. kim bilir. her şeyi yanlış anlamışızdır. çoğu zaman duymamız gerekenleri pas geçmişizdir. belki kendimiz olmayı fazla abartmışızdır kendimizi bulmanın peşinde beyhude yol almışızdır. belki ben aranıp bulunacak bir şey değildir. belki de toplumdan herkesten düşündüğümüz kadar ayrı değildir .

zaten'le başlayan donuk, cansız cümleler... çaresizce, kendi-hüzünlü-çapımda sonlanıyor. kalbim çok alışık böyle hissetmeye. noynum hemen bükülüyor, dudaklarım büzülüyor, geceden bozma bakışlarım yere yöneliyor. dünyanın büyüklüğü karşısında suçlulukla kıvranan, hayli hassas antenleriyle varoluşun tüm karanlığını içine çeken bir böcek gibi. nefeslerim yetmiyor böyle zamanlarda. içimde ağır ve ıslak bir battaniye. beni kalabalıklardan uzak tutan, yeraltındaki inimden çıkarmayan, tözden eski bir keçeden yapılma küflü, soluksuz bir battaniye. boynumu güneşe uzatacak bir açmamış buğdaykeb toprağın altından bileğime yapışan kemiksiz ellerle çekiyor beni. tohum da harman da sensin. insanın içindeki hayatı emen gözbebeklerindeki ışığı söndüren, derin ve güçlü bir his. bileklerimi karayan el yavaş yavaş kendinden emin, boğazıma kadar sıkıyor içimi. en çok karnıımda biraz göğsümde ve son olarak boğazımda hissediyorum varlığını. baskılıyor beni. varlığımın üzerine çamurlu postallarıyla basıyor sanki. hiç doymayışlarımın kendimi unutuşlarımın sebebi bu mu? dışarıdan anlaşılıyor mu?bilmiyorum.kendimi bu kadar bıraktığımı bilmesinler istiyorum. biraz tahmin ediyor, seziyor olabilirler ama tümünü bilmesinler. ne olur bilmesinler. yalnız kaldığımda günün meşguliyeti pılını pırtını toplayıp yavaş yavaş çekilirken zihnime dolanları, içimdeki o hüzünlü şarkıyı, ne kadar derine düştüğümü bilmesinler. çoğu zaman yaşamak için sebepsiz kaldığımı onca çoşkuyu ve bulantıyı aynı anda kalbime nasıl sığdırdığıma şaşırdığımı ruhumun yüzyıllardır neye aç kaldığını bilmeden doymaya çalıştığını bilmesinler.

Descartes "düşünüyorum öyleyse varım" diye yazdı. "yalnız" sözcüğünü de kullanabilirdi: "düşünüyorum, öyleyse yalnızım." şöyle de yazabilirdi "yalnızım öyleyse düşünüyorum." yalnızken düşünür, tasarlarız. bunu yapmak başkalarıyla beraberken gürültü nedeniyle çok zor olur. birkaç kişi olduğumuzda kendimizi konuşmak zorunda hissederiz, konuşurken de her zaman düşünemeyiz ve kimi zaman başkalarının hoşuna gitmek için ağzımızdan onların duymayı isteyeceği sözler çıkar. yalnızken kendimi özgür hissediyorum, canımın istediği şeyi düşünebilirim, kendi düşüncelerime sığınıyorum, "kafası başka yerde" denilenlerden oluyorum. kafamın başka yerde olmasına bayılıyorum düşüncelerimin arasındaki yollara sapmayı, zihnimdeki çılgınlıkları özgür bırakmayı çok seviyorum .tuhaf, uygunsuz, kimi zaman utanç verici düşüncelerimin olması hoşuma gidiyor. yasak düşünce yoktur ben özgür bir düşünür olmak istiyorum. bizim büyük düşünürlerimiz düşünce özgürlüğünü her zaman savundular. Montaigne, Descartes, Voltaire ve Florent Pagny hep buna inandılar