Forelsket

Anong nangyayari? Bakit mukha akong garbage bag? Bakit di ako makahinga? Bakit ang sikip ng dress-dressan ko?

Kanina kinausap nila ko. Kung bakit daw ba bumalik nanaman ako sa pagyoyosi. Bakit, araw-araw may bagong balita tungkol sa akin. Bakit bumalik sa pagbanda, sa pagtulog ng late, sa halos di pagkain. Bakit daw. Sabi ko, di ko din alam. Sabi ko, naiinis ako sa sarili ko, kasi di ko alam. Tinanong nila kung may boyfriend daw ba ako ngayon. Sabi ko wala. Kasi yun naman ang totoo eh. Matutulad nanaman to sa dati. Isisisi sa kung sino ang boyfriend kaya't nagkagago-gago nanaman ang buhay. Gusto ko sabihin yung tungkol sa iyo... Na naging tayo. Na naging masaya din talaga ko ng husto. Pero takot ako. Hindi sa kung ano ang masasabi nila sa akin, kung hindi, yung sa magiging pakitungo nila sa iyo kapag ginawa ko yun. Kapag sinabi ko at inamin, na oo, may pinagdadaanan ako. Pero di rin. Di ko din gets. Ganito nadin naman ako bago pa naging tayo diba. Atleast ikaw at ako, alam natin yun. Pero paano sila? Yung paniniwalaan naman nila eh yung kung ano yung kwentong bumuo sa utak nila diba? Ikaw padin ang sisisihin. Kaya wag nalang. Tulog nalang ako. Sakit talaga sa bangs.

I love you. And I won't give up that easily. Like how the waves refuse to stop kissing the shore no matter how many times it's sent away. When you're mad and grumpy, I won't get in your way and be mad with you. I'll stand my ground, and be the un-mad, un-grumpy person for you. When your judgement is clouded and you're as confused as a chameleon in a bag of skittles, I will be your mind. I can't promise the world, or my eternity, but I say carpe diem, because I love you today. Because that's what matters. I will be the person to steer you in the right direction, but unlike an anchor, I will never ever hold you down. I love you - even if we don't understand each other sometimes, even if we would ever have to fall asleep crying, we would have tomorrow. And I'm looking forward to it everyday. I love you in whispers only you and I could hear. In unspoken feelings, and in unexpected hues. So it may seem strange, that this is all moving too fast, but why the hell not?