Man Versus

Υπάρχουν στιγμές όπου η ιστορία μοιάζει να γελά με την αλαζονεία των ανθρώπων. Μια τέτοια στιγμή ήταν η ανάσυρση του Μηχανισμού των Αντικυθήρων από τον βυθό του Αιγαίου. Για περισσότερο από έναν αιώνα οι επιστήμονες εξακολουθούν να ανακαλύπτουν νέες πτυχές αυτού του αινιγματικού αντικειμένου, το οποίο δεν είναι απλώς ένα τεχνολογικό επίτευγμα της ελληνιστικής εποχής, αλλά μια ρωγμή στο αφήγημα της γραμμικής προόδου. Ένα σύνολο από μπρούντζινα γρανάζια απέδειξε ότι ο ανθρώπινος νους είχε φτάσει, πριν από περισσότερες από δύο χιλιάδες χρόνια, σε επίπεδα μηχανικής, μαθηματικής και αστρονομικής σκέψης που για αιώνες θεωρούσαμε αδύνατα.

Η μεγαλύτερη όμως αποκάλυψη του Μηχανισμού δεν αφορά την αρχαία τεχνολογία. Αφορά εμάς.

Αφορά τη βεβαιότητα με την οποία κάθε εποχή πιστεύει ότι βρίσκεται στην κορυφή της ανθρώπινης εξέλιξης.

Ο Σωκράτης, ίσως η σημαντικότερη μορφή της δυτικής σκέψης, δεν άφησε πίσω του συγγράμματα ούτε κάποια μηχανική εφεύρεση. Άφησε μια στάση απέναντι στη γνώση. «Ἓν οἶδα, ὅτι οὐδὲν οἶδα.» Μια φράση που παρεξηγήθηκε όσο λίγες. Δεν αποτελεί παραίτηση από τη γνώση· αποτελεί την προϋπόθεσή της. Ο άνθρωπος γίνεται πραγματικά σοφός μόνο όταν συνειδητοποιεί ότι η πραγματικότητα είναι απείρως μεγαλύτερη από τις βεβαιότητές του.

Ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη διαφορά ανάμεσα στους μεγάλους πολιτισμούς και στους πολιτισμούς της παρακμής. Οι πρώτοι θέτουν ερωτήματα. Οι δεύτεροι παράγουν βεβαιότητες.

Συνηθίζουμε να μιλάμε για τον Μεσαίωνα ως μια ιστορική περίοδο όπου η γνώση υποχώρησε και η δεισιδαιμονία επικράτησε. Είναι όμως άραγε ο Μεσαίωνας μια χρονολογική περίοδος ή μια κατάσταση του πνεύματος;

Αν ορίσουμε τον Μεσαίωνα ως την εποχή κατά την οποία η αναζήτηση της αλήθειας υποτάσσεται στην εξουσία, τότε ίσως δεν τον έχουμε εγκαταλείψει ποτέ.

Αλλάζει μόνο η μορφή του.

Σήμερα δεν καίγονται βιβλιοθήκες με τη συχνότητα που καίγονταν στην αρχαιότητα ή στον ύστερο Μεσαίωνα. Ωστόσο, η συλλογική μνήμη εξακολουθεί να υφίσταται αλλεπάλληλες επιθέσεις. Άλλοτε μέσω της φυσικής καταστροφής. Άλλοτε μέσω της αδιαφορίας. Άλλοτε μέσω της εμπορευματοποίησης της γνώσης. Και άλλοτε μέσω μιας αδιάκοπης πλημμυρίδας πληροφοριών που καθιστά αδύνατη τη διάκριση του ουσιώδους από το ασήμαντο.

Η ιστορία του ανθρώπου είναι ταυτόχρονα και ιστορία καταστροφής της μνήμης του. Ναοί γκρεμίστηκαν για να χρησιμοποιηθούν ως λατομεία οικοδομικού υλικού. Αγάλματα θρυμματίστηκαν επειδή ανήκαν σε έναν προηγούμενο κόσμο. Βιβλιοθήκες έγιναν στάχτη. Στη δική μας εποχή, αρχαιολογικοί χώροι στη Μέση Ανατολή ανατινάχθηκαν μπροστά στις κάμερες όχι μόνο για να καταστραφούν πέτρες, αλλά για να διακοπεί η συνέχεια μιας συλλογικής μνήμης. Κάθε εξουσία γνωρίζει ότι για να κυριαρχήσει στο παρόν πρέπει πρώτα να ανασυνθέσει το παρελθόν.

Δεν χρειάζεται να πιστέψει κανείς σε μια παγκόσμια συνωμοσία για να διαπιστώσει ένα απλό ιστορικό γεγονός: η μνήμη υπήρξε πάντοτε πεδίο σύγκρουσης. Δεν συγκρούονται μόνο οι στρατοί· συγκρούονται οι αφηγήσεις. Δεν καταστρέφονται μόνο πόλεις· καταστρέφονται τα σύμβολα που θυμίζουν στους ανθρώπους ποιοι υπήρξαν.

Ίσως γι' αυτό ο Μηχανισμός των Αντικυθήρων μάς συγκλονίζει τόσο βαθιά. Δεν είναι απλώς ένα αρχαιολογικό εύρημα. Είναι η απόδειξη ότι ο πολιτισμός μπορεί να γνωρίσει κορυφές τις οποίες οι επόμενες γενιές να λησμονήσουν σχεδόν ολοκληρωτικά. Δεν γνωρίζουμε πόσοι ακόμη παρόμοιοι μηχανισμοί υπήρξαν. Δεν γνωρίζουμε πόσα έργα χάθηκαν στις πυρκαγιές, στις λεηλασίες, στους πολέμους ή στην αδιαφορία. Δεν γνωρίζουμε καν πόσα ερωτήματα είχαν ήδη τεθεί πριν αναγκαστεί η ανθρωπότητα να τα ανακαλύψει εκ νέου.

Ίσως, λοιπόν, τα σημαντικότερα να έχουν ήδη ειπωθεί.

Όχι επειδή η ανθρώπινη σκέψη σταμάτησε να παράγει ιδέες, αλλά επειδή τα μεγάλα ερωτήματα δεν αλλάζουν. Ο Όμηρος μίλησε για την ανθρώπινη ύβρη. Οι τραγικοί για τη σύγκρουση ανάμεσα στον νόμο και στη συνείδηση. Ο Ηράκλειτος για τη διαρκή μεταβολή του κόσμου. Ο Σωκράτης για τα όρια της γνώσης. Ο Πλάτων για τη σχέση ανάμεσα στην αλήθεια και στις σκιές. Ο Αριστοτέλης για τις αιτίες των πραγμάτων. Ο Αρχιμήδης απέδειξε ότι ο νους μπορεί να μετακινήσει τον κόσμο πριν ακόμη βρεθεί το κατάλληλο σημείο στήριξης.

Οι θεμελιώδεις ερωτήσεις παραμένουν ίδιες.

Εκείνο που αλλάζει είναι οι προτεραιότητές μας.

Η εποχή μας υπερηφανεύεται ότι ζει την επανάσταση της τεχνητής νοημοσύνης. Ίσως πράγματι να πρόκειται για μια νέα τεχνολογική επανάσταση. Αλλά το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν οι μηχανές θα σκέφτονται καλύτερα από εμάς. Είναι αν εμείς συνεχίζουμε να σκεφτόμαστε όπως εκείνοι που γέννησαν τη φιλοσοφία.

Διότι η μεγαλύτερη αντίφαση της εποχής μας είναι ότι όσο αυξάνονται οι δυνατότητες της ανθρωπότητας, τόσο περιορίζεται ο ορίζοντας των επιδιώξεών της. Το μήλο της Έριδος δεν είναι πλέον η γνώση ούτε η κατανόηση της φύσης. Είναι ο έλεγχος του πλούτου, της ενέργειας, των πρώτων υλών, των αγορών, των δεδομένων και της ίδιας της ανθρώπινης προσοχής. Η τεχνολογία, αντί να υπηρετεί αποκλειστικά την απελευθέρωση του ανθρώπου, χρησιμοποιείται ολοένα συχνότερα ως εργαλείο οικονομικής και γεωπολιτικής επικράτησης.

Αυτός είναι ίσως ο πραγματικός μακραίωνος Μεσαίωνας. Όχι η απουσία της επιστήμης, αλλά η υποταγή της σε σκοπούς που γεννά η ισχύς και όχι η σοφία. Όχι η έλλειψη της γνώσης, αλλά η μετατροπή της σε εμπόρευμα. Όχι η άγνοια, αλλά η πεποίθηση ότι γνωρίζουμε ήδη αρκετά ώστε να πάψουμε να αναζητούμε.

Ο Μηχανισμός των Αντικυθήρων και η σωκρατική παραδοχή μοιάζουν να συνομιλούν μέσα στους αιώνες. Ο πρώτος μας υπενθυμίζει μέχρι πού μπορεί να φτάσει ο ανθρώπινος νους. Η δεύτερη μας υπενθυμίζει γιατί έφτασε ως εκεί.

Ίσως τελικά ο πολιτισμός να μη μετριέται από την πολυπλοκότητα των μηχανών του, αλλά από την ποιότητα των ερωτημάτων του. Και ίσως το μέλλον της ανθρωπότητας να μην εξαρτάται από το πόσο γρήγορα θα εξελίσσουμε τις τεχνολογίες μας, αλλά από το αν θα βρούμε ξανά το θάρρος να επαναλάβουμε, με την ίδια ταπεινότητα που διατύπωσε ο Σωκράτης πριν από είκοσι πέντε αιώνες, τη μόνη φράση που μπορεί να αποτελέσει αφετηρία κάθε πραγματικής προόδου:

«Ἓν οἶδα, ὅτι οὐδὲν οἶδα».

British Colonialism, Middle East

Historians date the beginning of British imperialism in the Middle East to 1798, the year Napoléon invaded Egypt. Concerned that France would block British access to the eastern Mediterranean and thereby threaten critical trade routes to India, the British navy collaborated with Ottoman authorities to evict French troops from Egypt. From this episode until decolonization in the mid-twentieth century, British policies in the region reflected the interplay of Great Power rivalries and the balancing of strategic and economic interests.

This essay surveys the history of British imperialism in the Middle East by examining four major periods of interaction: (1) the period of political and economic consolidation that occurred in the decades after the Napoleonic conquest of Egypt; (2) the period of formal entrenchment that began in 1882 with the British Occupation of Egypt and that included the World War I years of open warfare and behind-the-scenes scheming; (3) the post-World War I period when Britain dismantled the Ottoman Empire, redrew the region's political map, and claimed new territories under the guise of mandates; and (4) the post-World War II period of global decolonization. For Britain's empire in the Middle East, this last period began with a jolt in 1948 when Israel emerged from the Palestine mandate, giving rise to the Arab-Israeli conflict and the Palestinian refugee problem.

--

pic: Source 5: League of Nations Cartoon, Chicago Tribune, April 1920

​Critical of the members of the League of Nations for failing to uphold their mandate to promote world peace and instead sowing the seeds of war. 

ME Colonialism - MOON AREA HIGH SCHOOL

Thousands of pro-Palestine protesters marched the streets of London on Saturday, calling on the new UK Prime Minister, Andy Burnham, to end Britain's complicity in Israel's genocidal war on Gaza, as incumbent PM Keir Starmer is expected to leave office on Monday.

The protesters marched from Russell Square to Downing Street, holding Palestinian flags and banners calling for a free Palestine, an end to the occupation, and sanctions against Israel.

The nearly 200 wildfires burning in Canada are creating massive smoke plumes reaching down to the East Coast of the US.

Dozens of communities have been evacuated as fires burn out of control.

The Ontario Premier says they are using every resource possible to try to stop the fires from spreading, as the smoke reaches Washington DC.

18 Jul 2026

The Israeli military has looted and destroyed three schools in southern Lebanon, according to the country’s education minister.

Israel “looted” the schools before using explosives to reduce them into “piles of ashes”, Education and Higher Education Minister Rima Karami said in a statement carried by Lebanon’s state-run National News Agency (NNA) on Friday.

DEIR AL-BALAH, Gaza Strip (AP) — An Israeli strike on a funeral in the central Gaza Strip killed at least seven people and wounded 22, while other attacks in the embattled coastal territory left five more dead, according to local officials.

https://www.reutersconnect.com/item/5-palestinians-including-child-killed-in-israeli-strike-on-gaza-home/dGFnOnJldXRlcnMuY29tLDIwMjY6bmV3c21sX01UMUFOQURMMDAwQkpQOFpJ

GAZA CITY, GAZA, PALESTINE - JULY 18: Injured Palestinian is being carried on a stretcher after Israeli airstrike on a house killing 5 civilians, including one child, with many others wounded in Gaza Strip, Palestine on July 18, 2026

There are more than 800 wildfires burning across Canada, and air quality alerts have extended into multiple US states.

The BBC's Nada Tawfik spoke to people in New York City about the air quality which was declared "unhealthy" on Thursday.

There are concerns the smoke will affect Sunday's World Cup final which is due to take place in New York New Jersey stadium.

Στη συνέντευξή του στο Reporters United εξιστορεί πώς λιγότερο από έναν χρόνο αργότερα, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ σταμάτησε το έργο του και τον έστειλε σπίτι του - «γιατί απλούστατα είναι πάρα πολλά τα λεφτά».

Ο κ. Στεργιώτης αποκαλύπτει τις πιέσεις από το ιδιωτικό μονοπώλιο της ΟΠΑΠ ΑΕ (τότε συμφερόντων Μελισσανίδη, πλέον Allwyn) και τις διαχρονικές ευθύνες των κυβερνήσεων ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ που οδήγησαν στην καζινοποίηση της χώρας.

On July 1, Israel and the United States signed an agreement to build a permanent U.S. Embassy in Jerusalem on confiscated Palestinian property. Among the descendants of the Palestinian families who own the site is historian Rashid Khalidi. He details his family’s nearly 30 year legal battle against the planned embassy — and reflects on whether the hundred-year war on Palestine may finally be entering a new chapter, given historic shifts in global public opinion.

The Israeli army has begun setting up a new line of permanent military posts in southern Lebanon, according to a report by Israeli newspaper Maariv, a move that could complicate ongoing efforts to implement a US-backed withdrawal framework.

Citing unnamed sources, the newspaper reported that the new fixed positions are intended to strengthen Israel's military presence in southern Lebanon. No further details were provided on the locations of the reported posts.

The report comes a day after U.S. officials announced that Lebanese and Israeli representatives had agreed during talks in Rome on a framework for Israel's withdrawal from two pilot areas in southern Lebanon.

New positions could amplify tensions

According to Maariv, the establishment of the new positions could increase tensions between Israel and the United States, as Washington continues to push for progress on the withdrawal.

The newspaper also reported that U.S. President Donald Trump is urging Israel to begin withdrawing from both Lebanon and Syria as part of a broader regional strategy.