the end and the beginning

(…) jedynie samotność jest w życiu człowieka stanem graniczącym z absolutnym spokojem wewnętrznym, odzyskaniem indywidualności. Tylko w pochłaniającej wszystko pustce samotności, w ciemnościach zacierających kontury świata zewnętrznego można odkryć, że się jest sobą aż do granic zwątpienia, które uprzytamnia nagle własną nicość w rosnącym przeraźliwie ogromie wszechświata.

Człowiek musi z kimś czuć, z kimś myśleć, z kimś rozmawiać, aby wiedział, że istnieje.

We mnie jakby wszystko mijało i coraz większy spokój mnie ogarnia. Obojętny się niemal sobie staję, obojętny staje mi się cały świat, że jest taki, a nie inny.

Dzień zaczynam, jakbym nic od niego nie chciał, co przyniesie, to przyniesie. Ale i nie oczekuję, że mi coś przyniesie.

Nigdy niczego sobie nie wmawiaj na temat miłości.

Niesamowite, co może zrobić Twojemu sercu brzmienie głosu, za którym tak się tęskniło.

when I’m up fucked up, that’s the real me