MEHMET AKİF AYDIN

herşeyi silsemde onla yaşamak istediğim hayatı silemiyorum olmıcağını biliyorum kabul etmicek ama en azından ona açılana kadar onun için çabalıcagım güzel bir hayat sunucagım hep arkasında olup bir şekilde kollamam lazım mutlu olsun yeter

hayalini kurdugum her şeye en yakınlaştıgım dönemi yaşadıgımı düşünüyordum ki halen çok uzak

evet yeni bir yaş yeni bir hayatın ilk zamanları merhaba akif arkadaşlarına yazılar yazdın ailene yazılar yazdın sevdiğine bir şeyler yazdın okumayacaklarını bildiğin halde sıra kendine bir şeyler yazmakta iyisiyle kötüsüyle bir yaş daha bitti iki gün var dahada her neyse sonunda aslında hayalini kurduğun yerdesin belki tam hayalini kurduğun hayatı yaşamıyorsun ama çok büyük bir adım attın kendin için burada bir hayat kurmak için uzun zamandır çabalıyorsun daha önünde çok yol var umarım bunun farkındasındır artık bahane yok piskolojim bozuldu olamaz kabul edemezsin bu ay sonu yapacağın statü değişikliğinin geri dönüşü olamaz senin için resmiyeti ve işini kurana kadar ne olursa olsun buradasın her şeyimizi kaybettik zaten bu saatten sonra ne arkadaşlarımız ne ailemiz ne sevdiğimiz elimizde sıfır var burada artık yatırımlarını yaparak kendin ve nasip olursa kuracağın aile için alt yapıyı oluşturman lazım bir ton güzel meslekte bulundun bu yaşına kadar çoğunda ustalaştın bilgin deneyimin var en iyisinden en kötüsüne tüm tür insanlarla beraber çalıştın her türlü entirika ve değişik olaylar örgüsü içerisine girdik bunların hepsinin tecrübe olduğunun farkında ol her zaman herkesle aranda senin bildiğin bir mesafe olsun yine geçmişteki olayları yaşayacaksın bu sefer atlatman daha kolay olacak umarım amacını asla unutma senden tek ricam her zaman insan yararına çalıştık para bizim için önemli değildi bazı dönemlerde ihtiyacımız olduğunu için insanlar bizi paracı bir insan olarak algıladı bunlar önemli değil gün gelecek o kafamızdaki herkesin yararına olacak projeyi geliştirip herkesin hayatını değiştireceğiz elbet bir gün. amele olmadan olmuyor umudun inancın kırılmasın yeni yaşımız kutlu mutlu güzel geçsin

nasıl desem nasıl başlasam bilemiyorum artık o kararı vermem lazım ve son 1 ayım var önümde ya ülkeme geri döneceğim yada bur da kalıp herkesin hayal ettiği hayatı yaşayacağım tüm gerçekleriyle... hayatımda sevgili eş konusunda çok hata yaptım o hatalardan güzel tecrübeler çıkardım şu an kafama yatan şey sevdiğim insanla hali hazırda arkadaşça konuşabiliyorken 10 bin kilometre öteden bozmanın manası yok kendime ve ona eziyet çektirmek istemiyorum sonuç olarak ben buraya güzel bir hayat kurmak için alt yapı yapmaya geldim bu süreç çok uzun gencim daha oda genç ama 3-4 yıl boyunca böyle devam etmek çok zor bu sefer sevdiğim insanın karşısına ayakları dik bir şekilde elimde birikimim güzel bir hayat yaşatabileceğim şekilde karşısında olmak istiyorum aldığım benim için çok büyük bir risk büyük ihtimmalle ben geri hazır bir şekilde döndüğümde başkası olacak yada istemeyecek bu mesafeden ona bunları yaşamam için yönlendirmem etik olmayacak ne diyim bilemiyorum ama bu zor kararı bir şekilde vermem lazım en azından ben onla yaşamayı hayal ettiğim güzel günleri ekonomik anlamda iyi bir konumdayken daha kolay başarırım bu kafa karışıklığımı ileride inşallah bak işte bu güzel günler için ben bu zamanlardan çalışmaya başladım demek yada herşeyin senin kadar mükemmel olması için çalıştım demek filan motive ediyor beni seninle geçirdiğim tüm zamanlar aklımda ilk gördüğümden o bakışların gülüşün o içindeki çocuğu seviyorum hiç değişmemen ve beraber bir ömür yaşayacağımız bir hayat diliyorum eğer olurda hayat bu nasip meselesi başkasıyla bir hayat geçirmeye başlarsan mutluluklar. tüm arkadaşlarımın şaşıracağı bir haykırış aslında insan büyüyor evden sevdiklerinden uzaklaştığında gurbette aç kaldığında anlıyor ve büyüyor iyi geceler

hayatta sabredemem uzun süreler bir şey olacaksa en hızlı en erken şeklinde olmasını isterim bazen olmuyor hızlı olduğunda bozulacak çok ilişki iş vs durumlar var şu anda dükkanı sabahları benim açmamı istiyorlar ilk haftam doldu sıfırdan bir işi öğrendim tamam yaparım en azından bir hafta daha başkalarının kontrolü altında yapmam daha iyi olur diye düşünüyorum işi kaybedemem şu anda devam etmem lazım ve yanlış bir şeyler yaparsam canımız sıkılabilir buna da gerek yok bugün ilk tabaklarımı hazırladım sayılır pide ve lahmacunda yaptım normal iyi di bir kaç defa yapınca kaptım işi neyse iyiyiz güzeliz kendimize iyi bakıyoruz ne olursa olsun sevmesem de yavaş yavaş mükemmel olacak

arkamda yanlışlarımı doğrularımı kendimi yaptığım her şeyi bıraktım kalabilirdim aklımda sürekli olaylar geleceği için mutsuz olacaktım o yüzden insanlarla da uğraşmak istemedim çünkü "bulursun ararsan hata" noktayı koyarım artık "unutulur gidersin kaldırırlar rafa" iyi geceler

çok kötü günler geçirdiğim bir zamanı daha atlattım sayılır allah bir daha yaşatmasın bende elimden geleni yapacağım biraz güncelleme yapıyormuş gibi yazmaya devam edeceğim gibi durumlar düzeldiğinde içimde yazma duygusunu kaybettiğimi gördüm o yüzden uzunca süredir yazamadım şu an 15 temmuz ve 6günüm doluyor çalışmaya başladığımdan itibaren yeni bir iş öğreniyorum amerikada hiç düşünmezdim aslında restorant işinin önemli oldugunu önemli olma noktası şu şekilde türkiyeden geliyorsanız ve ingilizceniz varsa iş bulmanız daha kolay oluyor bu alanda o kadar meslek eddindim 7 yaşından itibaren çalışıyorum dallar dahil 10 üzeri meslekte çalıştım bu işlerin çoğunda kendime iyi olduğumu söyleyebiliyorum bazen babamın sürekli bana söylediği şey aklıma geliyor bir konuda uzman ol bunu şu anda beceremedim ama çoğu yaptığım işte iyi olduğumu düşünüyorum keşke birinde uzman olsam ve onu yapsam ama yapamıyorum işte yaptığım hareketlerin kullandığım alet edevatların yada kullandığım bir malzemenin nerden geldiğini nasıl yapıldığını ve nasıl bir hareket yaparsam nasıl tepki alıcağımı ölçmek ne biliyim işte biraz anlatmak istiyorum bu yapımı beni yoruyormu bilmiyorum ama kendimi bildiğimden belli böyle bir kafa yapasındayım her şeye hakim olmak beni mutlu ediyor bi anda elektirik tesisatıyla uğraşırken diğer yandan tekstil sohbeti yapabiliyorum karışık ya kimseye kendimi anlatamadım bu kafada kurtulduğum tek bi yer oluyordu hayatımda ondanda 10bin kilometre uzaktayım çocuklaştığım eğlendiğim sevildiğimi hissetiğim tek yer sanırım en yakın arkadaşımın yanı ve ailesi neyse devam etmek gerekirse iş buldum restoranta çalışıyorum mutfakta sabah hazırlığı için yetiştiriyorlar şu anda öğrendim işi ufak tefek zamanla olucak işler kaldı sadece aynı zamanda çalışıtğım yerde ufak tefek tamir tadilat işleriylede uğraşıyorum çok özlemişim birşeyler kesip biçmeyi onu fark ettim bunları yaparken sağolsunlar ufak tefek bir iş için iyi bir para aldım aslında genel olarak 8 saat çalışıyorum sabah 9 akşam 5 geri kalan 16 saatin 8 uykuyla geçiyor 8 saatlede kuryelik yapmaya çalışıyorum daha düzen oturtamadım hesap işleri sıkıntı şu anda düzeltirsem bu ayın sonuna doğru sıfır şekilde çıkıcağım inşallah ama unutmıcağım bu günleri cebimde kalan 4 dolarla sadece benzin alıp motorla etrafta koşuşturduğum günleri büyük bir ders oldu iyi geceler umudunuzu yitirmeyin

olsun hep zorlukla karşılaştım hayatta gümüş kaşıklı bir hayatın içine doğmadım bunlarla baş edeceğim iyi geceler

demek istediğim şu ki hayat kimine uzun kimine kısa önemli olan bir kaç planla yürümek anı yaşarken mutlu olmak orta vadede mutlu olmak uzun vadede kendin ve çevrende sana bağlı olan insanları mutlu etmek bu düşünceleri kavradığımızda her hangi bir problem yoktur

bilmiyorum kafam çok karışık eski fotoğraflara bakıyorum işe çıkmıyorum ortaokulda yaptığım aklıma geliyor son bir video bir mektup vaktimi acaba sormadan edemiyorum kendime yarım bırakmış olur muyum en azından kötüsüyle sonunu görsem mi belli olur yakında bu sefer geri dönüş yok

öyle bir zamanki ne yapsam olmuyor en sevdiğim insanların sıkıntılarını bilmek ve elimden bir şey gelmiyor olması keşke yanlarında olabilsem buraya gelirken bana söylenen tek şey sıkıntın olursa kötü olursan elbet birilerine anlat ama ailene ve bazı arkadaşlarına durumu yansıtma olabildiğince çünkü senin için bir şey yapamazlar tek çaren sensin kendi başını burada sadece sen kurtarırsın onları üzmekle kalırsın peki onların sıkıntılarını bilmek kendi sıkıntılarım yetmiyormuş gibi ben nasıl toparlayacağım düşünmeden edemiyorum o kadar acımasız bir yerdeyim ki bir gün bir ay durduğunda toparlanamaz duruma geliyorsun çok fazla çalışman gerekiyor artık üçüncü ayımda doluyor 1,5 aydır doğru düzgün çalışmıyorum kafamdan geçen tek şey şu annemin dizinde uyuya kalmış olup seslenmesini bekliyorum oğlum kalk yatağın hazır oraya yat keşke böyle olsa çok zorlanıyorum hayattaki tek destekçim herkes pembe hayaller kurma gerçekçi ol derken annemin arkamda durması ve şu an onla dertleşememek beni çok yoruyor türkiyede kafa yapım sürekli şu yöndeydi para her şeydir maalesef öyle olmadığını önemli olanın mutlu olduğun yerde mutlu olduğun insanlar olduğunu öğrendim ilk defa tükürdüğümü yaladım para çoğu kapıyı açar evet öyle olabilir ama sevdiğin insanlar varsa yanında sevdiğin yerdeysen evet böyle olmasa büyük ihtimalle şu an dünyanın en mutlu kişisi olabilirdim 1 hafta çalışıp yada günde 1-2 saat çalışıp ciddi anlamda haftamı geçindirebiliyorum istediğim herşeyi yapabiliyorum lakin olmuyor arkadaş olmuyor maneviyat çok önemli yaladığım büyüdüğüm ülkedeki düzene hep karşıydım hep sistem dışında kalmak için elimden geleni yaptım ve kaldım ve mutluydum benim türkiyede durumum iyidi çabuk kavarıyan bi insandım böyle insanların avantajıda kendi işini dahi yapmıyor olsa bile her hangi bir kurumsal şirkette çok kısa vadede yüksek konumlara gelebilmektedir her zaman yaptığım işte en iyisi olmak için çabaladım en iyileri arasına girdim ama bana yetmedi ben bir şeyleri artık değiştirmek istiyordum bu kadar zor olduğunu bilsem amerikaya gelmezdim gelirdim ama maneviyat duygusunu kenarı bırakır gelirdim burada bırakmak zor yapmak istediklerim var son kez anneme sarılmak isterdim dolu dolu en yakın arkadaşımla daha fazla vakit geçirmek isterdim manevi ailemle beraber güzel bir şekilde eğlenmek sevdiğim kıza açılmak her şeyi göze alarak reddedilsem bile isterdim son kez onu görmek onla bir şeyler yapmak darlanıyorum yanalız olmak tek kalmak kimsenin başına gelmesin orda arkadaş edin değeceksiniz keşke kolay olsa olsa bile onlar gibi olamayacak biliyorum zor gurbet acayip zor

amerikada 2.ay 7.gün

uzaktan eskiden tanıdığın insanlara bakmak apayrı bir konu anlaştığın anlaşamadığın tüm insanlar hakkında daha güzel düşünceler içerisine girebiliyorsun iyisiyle kötüsüyle sanırım artık kötü kavramını kaldırdım hayatımdan evet insanların düşünceleri bana ters olabilir ama ben o insanla ters olan konuyu konuşmadığım sürece çalışabileceğim yaşayabileceğim bir insandan farkı kalmıyor

yolculuğum bu şekilde geçmişti iki ay sonrasından yazıyorum hatırladıklarım bunlar

ben 8 yıl boyunca aynı arkadaşlarımla aynı sınıfta okudum ve o kadar şeyi yaparken yapma sebebim tamamen a-sosyel bir insan olmamdı arkadaş edinemem konuşmayı bilmem sıkıntıydı bunlar benim için o zamanlar lisenin ilk haftası ağlamışımdır dedim sanayiye gideyim daha iyi farkı yok en azından para kazanırım filan bu kafadaydım ailemede ne kadar ağlarken pek anlaşılmasamda söyledim bunları iyikide anlamamışlar benim gitmek istediğim lisede değildi yine meslek lisesi istiyordum ama yazılım olan bölgemizin iyi bir okuluydu hedefim mallesef ne kadar a sosyel olsamda dersleride hiç sevmezdim hala sevmiyorum benim tamamen odağım proje geliştirmek babam ne kadar o zaman tartışsakta benim için araştırmıştı ve gittiğim atalar meslek lisesinde FRC yarışmasına katılan bir takım vardı ilk ayın sonunda keşfettim ve o takıma girmek için herşeyi yaptım benim için bu takım nimetti her sene farklı bir robot yapıyorlar ve bunun tüm herşeyini 10 kişilik bir ekip yapıyor elektirik mekanik yazılım evet ilk seferinde pek beceremedim takıma girmeyi ilk ayım dolmuş okulda ağzımda bir kelime laf çıkmamış ne derse katılıyorum ne birisiyle konuşuyorum ilk ayın sonunda bulunca bu takımı ilk kez birileriyle o zaman konuşmaya başladım nedir bu takım neler yapar filan diye eve gidincede ufak tefek bilgilerle araştırmaya başladım herşeyi çözmüştüm hemen her derse giren hocaya artık nasıl katılabilirim kimle görüşmem gerekiyor sürekli bunları soruncada bir dahaki gün takıma üye birisi sınıfları gezmeye başladı sınıfa serüven böyle başladı bi şekilde ismimi yazdırdım çok kovdular kapıdan giremedim pencereden girdim ama yaptım sosyalleştim 2 sene normal üye olarak devam ettiğim takımda 2 senede kaptanlık yapacak kadar yükseldim hiç bir zaman vize için başvuramadım belli skebeplerden dolayı 4 senin sonunda bi şekilde durumlarımı baya düzelttim annem sağolsun başvurdum takımla beraber ve sonunda 4 senedir çalıştığım emek verdiğim takımda tamamen benim yönetiğim bir sezonda amerikadada ben yöneticektim ki tüm takım vizesini alırken benden ekstra belge istediler son güne kadar ümitliydim gelicek ve ben son dakika o uçağa bineceğim diye ama olmadı bi süre daha umudumu yitirmedim yaklaşık 10 ay ama artık mezundum yapıcak bir şey yoktu gidemiyordum yurt dışına bu yüzden dershaneye iyice asılmaya başladım 12 sene ders çalışmamanın verdiği yükelndim ama olucak gibi değildi tam yok bitti ben bırakıcam herşeyi işe giriceğim çalışıcağım diyecek konumda aralığın 13 vizeden haber geldi pasaportumu istiyorlardı hemen pasaportumu yolladım 15 aralıktada a101 işe başladım artık amerika yolu açıktı benim için ailemle baya bir tartışma sonrası artık bir birey oldıuğumu hem ben hem ailem kabul ettirdim çalışmaya başaldım her gün iki vardıyaydık ama en az 10 saat çalışıyordum tek öğün yemek bazen bazen onunda yemiyordum kendimi tamamen amerikaya odakladım nisanda genç mentörlük yaptığım takım amerikaya gidicekti dilim yok tek gitsem kontrolden geçemem onlarla beraber gitmek için aynı uçaktan bilet aldım ve 1000 dolar bilete para verdim ve hiç param kalmadı 4 aydır çalışıyorum ama hiç birikim yapamadım nerdeyse yaptığımda uçak biletine gitti son 2 hafta artık kredi çekerek 500 dolar koydum cebime gitmeden bir kaç gün önce dedem vefat etti hep aksilik tüm ailem gitmemi söylüyordu ama kafam çok karışıktı bir şekilde geldim ve 4 senedir hayalini sürdüğüm amerikadaydım sonunda amerikadaki yarışmada yarıştım ve bundan sonra burda kalıcaktım ve şu an ikinci ayımdayım herkese yaradan hayalleri peşinden koşmak için güç kuvvet ve irade versin ne kadar çabalarsanız o kadar başarmaya yakınlaşırsınız ama unutmayın ne kadar başarmaya yaklaşırsanız o kadar piskolojik baskı altına alırsınız kendinizi modunuzu hep yüksek tutun :) bu da benim hikayem