Öyle anlar var ki kalbinden gelen sesleri susturmak zorunda olduğun ...

İnsanoğlunu en çok üzen de duygularının başkalarınınkine benzetilip öyle değerlendirilmesi. Her duygu kişisine özeldir. Her hisseden,her hissedilen aynı değildir .

Kaçıyorum ;kendimden ,düşüncelerimden .. Alabildiğine uzaklaşmaya çalışıyorum. Uzaklaştıkça yine dönüp dolaşıp , Kendime sığınıyorum ...

Ne sevecek gücüm var artık, ne de sevilmek için güvenim ...

İnsan, sevdiği kadar yaşıyor işte. Asırlardır aradığı huzuru istiyorsa, sevecek evvela. Yeryüzünü mesela! Zeytin ağaçlarını, ulu dağları, bir başka insanı sevmeyi bilecek: Her koşulda, amasız… Bu yüzdendir ki Zarifoğlu, “Koşullar ağırdı ve ben seni o zamanlarda da seviyordum.” der.

Ara ara aklıma yağıyorsun; Nisan yağmurları gibi... En savunmasız olduğum anlarda.

Bu gözler,sevdi diye azarlanan yürekler gördü ...

Ne çok hayal kuruyoruz,unutmaya mecbur olduğumuz ..