MADEM öyle işte böyle.

En son ne zaman sadece kendi istediğim için bir şeyi yaptım emin değilim. Ya da en son kim bana gerçekten merak ettiği için "nasılsın?" diyo sordu gerçekten hatırlamıyorum. Bencil olmamak için bu sefer fazla verici oldum sanırım, hayatımın en büyük sorunu bu dengesizlik. Üzüyor.

Gece gece ansızın gelen aşk acısı yoktur, o hep oradadır ama sen acıyı yoksaymakta bir dünya markası olmuşsundur hissi. Evet hayatın bana öğrettiği en sağlam şey acılarımı kalbimin mitral kapakçığında yaşamak oldu. Dıştan baksanız sevdiğim adama soğuk davranıyorumdur ama içim resmen kan ağlar. Bu ketumluk kendim için değil, zira sevdiğim insanları kendimden korumak için bildiğim tek yol acı çekmediğimi göstererek kendimden uzaklaştırmak. Başka seçeneğim yok, ben onu mutlu edemezdim ki. Hatta onca sene belki de bir kez olsun bile etmedim. Benim başına buyrukluğumu, özgürce başka kentlere ülkelere gidip gidip kafama esince dönmemi kaldıramayacağı belliydi, en iyisi beni terk etmesi için yolu açmamdı. Canım acıyarak, kendi yaramı bıçakla deşerek yaptığın şeyin sonucunu bildiğim halde neden sonucu görünce daha çok canım yandı bilmem. Belki beni haksız çıkarır diye ummuştum sanırım, kendi pesimistliğimle ilgili yanılmayı umdum herhalde. Gelgelelim öyle olmadı ve kendime yas tutmak için bile yeterli süreyi vermedim. Oysa uzun süredir yas tutuyor içim. Onu o isteyene kadar- ki isterse- bir daha görmeyeceğim ve onu özleyeceğim, yıllardır yaptığım gibi. Bu kadar.

Olacakla öleceğe çare yok.