Ve kaderdi adı inanana. Bir araya getirmek için milyonlarca olasılığı zorlayışıydı hissiyatların. Bir şekilde bir yerlerde var olduğunu bildiğin bir tebessümdü adı. Sahi böylesine güçlü olduğu için miydi bu sınanış yoksa bütün bir nefesi bu uğurda aldığından mı?

Bazen hayırlısı en "hayır"lı cümledir, bazı durumlarda "olmuyorsa olduracaksın"lı günler biter.

Hayatımdan çalınıp giden her anın arkasından bakmaktan yürümeyi öğrenemedim. Kaldırıp koş dediler. Ben yere basmayı beceremedim. Şimdi de elimi tut diyorsun, öyle mi?

"biz seninle kışa girmiş iki sardunya gibi 
oturacağız, bekleyeceğiz, n'olur uyuma!”

Adım başı Ankara.

Yaşadığım şeyleri kırgınlık ya da kızgınlık olarak nitelendirmeyi bıraktığımda yirmi yaşındaydım. Bundan öncesinin sadece kızgınlıktan ibaret olduğunu düşündüğümde bugün güleceğimi sandım. Farkında olmadan yaşanan her hadise içimde milyon parça bıraktı. Her şey koca bir yanılgıdan ibaret.

Ankara da özlenilen tek yerin dost olması, beraberinde tüm kitaplara göz atıldıktan sonra en az ikisinin alınması, cepte kalanlarla “hadi kalk kuğuluya” diye diretilen bir ses. Bu şehre aşık olmanın izahı.

"Acıyan bir yerlerim olup olmadığını anlamak ister gibi yokluyorum içimi. Hiçbir sızı yok. Geçmişin ağırlığı yok üstümde. Yolunca yordamınca unutmuşum unutulması gerekenleri."

çocukluğundaki mutlu anlardan bahsedemiyorsan bugünkü mutsuzluklarının hepsi uyduruk-cılız-çöp.

ama bugün gün aydıysa, annem bana şarkı söylediyse, babam dizimde uyandıysa, yirmi senelik fotoğraflar duvarımı boyladıysa, ankara güneş doğduysa, ben buraya aitim.