Live fast,die young..!🖤

Ona już przeszła przez piekło. I nie – nie zrobiła z siebie ofiary. Zrobiła z siebie kobietę, której dziś nic nie łamie.

Nie boi się być sama. Nie kurczy się, gdy ktoś ją opuszcza. Nie zatrzymuje ludzi na siłę. Bo zrozumiała jedno: Lepiej być samą niż niedocenioną i z byle kim. Dziś zna swoją wartość. I nie pozwala nikomu jej zdeptać. Nie dlatego, że jest „zimną suką” - jak często o niej myślisz. Tylko dlatego, że już wystarczająco długo była wyrozumiała dla tych, którzy ją wykorzystywali i skrzywdzili.

To nie jest kobieta, którą możesz zmanipulować. To nie jest kobieta, która pozwoli na siebie pluć i zaakceptuje brak szacunku. To jest kobieta, która wie, ile kosztuje wstawanie z kolan. I która nie pozwoli już nikomu zniszczyć swojego życia.

Więc zanim ją ocenisz – dobrze się zastanów. Zanim powiesz, co powinna – spójrz na siebie. Bo ona nie potrzebuje Twojej opinii.

Ona potrzebuje spokoju. I jeśli go nie dajesz – nie masz czego w jej życiu szukać.

że mną

do końca szczery

szczerość jest

za droga

a ty jesteś

bardzo ubogim

człowiekiem

nie stać cię

na empatię

na zrozumienie

na uwagę

na czułość

na prawdę

tak więc ja

nie wydam już

na ciebie

ani minuty

swojego czasu

w ten sposób

będziemy

zupełnie kwita

mówiłam zbyt długo półsłówkami,

aż w końcu nazwałam po imieniu

to, co ciążyło,

i to, co było tylko cieniem dawnych emocji.

nie potrzebowaliśmy zdjęć,

żeby pamiętać,

jak blisko potrafi być człowiek,

gdy w końcu wie, gdzie się kończy.

granica nie oddziela -

uczy szacunku.

i kiedy wracam,

to już nie po dawnych śladach,

ale do siebie,

i do niego,

do spokojnej codzienności,

w której nie trzeba nic udowadniać.

może ten rok był nam potrzebny -

przecież wszystkie relacje są po coś.

kolejna lekcja,

która jeszcze się nie skończyła;

trwa dalej, tylko inaczej.

bo wszystko jeszcze może się zdarzyć,

a między nami

To się zaczęło… od niczego.

Od kilku słów, które zostawały dłużej niż powinny.

Od spojrzeń, których nie dało się nie poczuć.

Od ciepła w głosie, które nie było neutralne.

Byliśmy sobie dziwnie znajomi.

Jakby skóra znała już tę drugą.

Jakby nasze dłonie

zawsze wiedziały, gdzie wylądować przez przypadek.

Minęło pół roku,

a to wciąż się tli.

Nie wypalamy się,

choć nie podsycamy, a może jednak?

Nie trzeba mówić.

Wystarczy być — gdzieś blisko.

Między Tobą, mną, nimi.

W przestrzeni, której nikt nie rozumie,

a my i tak się rozpoznajemy.

Jak szept w tłumie.

Jak powietrze drżące między dwoma ciałami,

które nie powinny pamiętać się tak dobrze,

nie wiem, co czuję.

czasem myślę, że nic,

a potem

znów szukam Twojego spojrzenia,

uśmiechu, dotyku.

nie przekraczam granicy,

ale wiem, że balansuję

na czymś cienkim jak włos —

między gestem a spojrzeniem,

między oddechem a ciszą.

cenimy, że oni nam ufają.

że pozwalają oddychać.

ale czasem myślę:

czy nie gramy tym zbyt śmiało?

mówisz o tym prawie wprost —

że robimy coś,

czego nie umiemy nazwać.

a ja…

nie wiem, czy chcę więcej.

ale wiem,

że chcę coś.

a przecież ranię.

jego,

który ufa.

który patrzy,

a ja znów

odwracam wzrok

w niewłaściwą stronę.

a Ty —

czy Ty wiesz, co czujesz?

czy to tylko gra cieni,

czy naprawdę coś

drży Ci pod skórą?

czy w tyle głowy

ciągle masz ją —

tę, która nie należy

do tego świata?

może wszyscy

jesteśmy trochę winni.

albo tylko trochę samotni.

szukamy czegoś,

czego nie umiemy nazwać —

i tylko czasem

przez przypadek

znajdujemy to

w sobie nawzajem.

a potem udajemy,

że nic.

choć oboje przecież wiemy,

Zdarza się —

wszyscy znikają na moment.

Twoi, moi. Ona, On.

I wtedy jesteśmy tylko my.

Za blisko.

Za bardzo.

Za chwilę znów nie będzie nic.

Nie trzeba sięgać po słowa.

Dotyk zna drogę.

Ciepło między ramieniem a ramieniem

rozsypuje się jak sól na skórze.

Zniknie. Ale najpierw zapiecze.

Jesteśmy nadzy —

czasem naprawdę,

czasem tylko w tych miejscach,

które nie umieją już udawać obojętności.

Ciała się nie mylą.

Nie robią żartów.

Ich język jest prostszy niż nasz.

I dużo bardziej nieodwracalny.

Nie zostają rozmowy.

Nie zostają wiadomości.

Zostaje ślad.

Zawsze tylko ślad.

Mamy swoje zdjęcia,

filmy, uśmiechy —

żeby pamiętać, że istniejemy.

Ale nigdy razem.

Nie wiem, od czego zacząć, bo w głowie mam tyle myśli, że trudno je poukładać. Może po prostu zacznę od tego, co czuję – a nie od tego, co powinienem napisać.

Bo wczoraj, po tej naszej rozmowie… coś się we mnie poruszyło. Coś, co chyba spało bardzo długo. I wiesz co? Obudziłaś to bez wysiłku. Jednym zdaniem. Jednym słowem.

Nie chcę brzmieć jak ktoś, kto dramatyzuje, ale... dawno nie czułem takiego ciepła w środku. Takiej fali emocji, która przechodzi przez całe ciało – od karku, przez klatkę piersiową, aż po dłonie. Serio. Dawno nie czułem się tak... żywy.

Leżałem w nocy, przewracając się z boku na bok, nie potrafiłem zasnąć. I nie chodziło o zmęczenie, ani o stres. To były emocje. Serce waliło, jakby chciało coś powiedzieć, zanim ja sam znajdę słowa.

I chyba właśnie próbuję je teraz znaleźć.

Dziś dzień mam dość intensywny, sporo jazdy, kilka spraw do ogarnięcia – ale i tak wszystko wydaje się jakby lżejsze. Trochę, jakby to wszystko działo się gdzieś obok, a w środku siedziało tylko jedno: Ty. Twoje słowa, Twój sposób bycia, Twój obraz, który zapisał mi się gdzieś w pamięci jak stara fotografia, a teraz ktoś na nią znów rzucił światło.

Nie wiem, czy czujesz podobnie. Nie chcę niczego zakładać, ani niczego Ci narzucać. Po prostu... chciałem się tym podzielić. Bo czasem są takie rzeczy, które dusza trzyma w sobie zbyt długo – a kiedy w końcu je wypuszcza, czujesz ulgę. I nadzieję.

Delikatną. Ostrożną. Ale prawdziwą.

Zastanawiam się, co teraz robisz. Czy siedzisz przy oknie z herbatą, czy może właśnie się uśmiechasz z jakiegoś powodu, o którym nie mam pojęcia. Zastanawiam się, czy choć przez moment moje imię – choćby w myślach – przemknęło Ci przez głowę.

Może to wszystko brzmi jak z filmu. Ale ja nie gram. Piszę szczerze. Bo kiedy się czeka latami, nawet najmniejsza chwila potrafi być czymś wielkim. Dla mnie była.

Wiem, że życie to nie bajka. Że oboje mamy swoje światy, swoje rany, swoje zagubienia. Ale chciałem Ci powiedzieć jedno – nawet jeśli nie wiem, dokąd to wszystko prowadzi:

Cieszę się, że znowu jesteś.

I to nie jest "tak po prostu". To znaczy więcej, niż myślisz.

Trzymaj się ciepło. I jeśli kiedyś znów się spotkamy w słowach – to ja będę tam. Znowu.