Love of Sailing

Bu korkuyu tekrar çekemeyeceğim! Ümit’in yanına birisini ararken en iyi olasılığı gözardı ettiğimi farkettim. “Kendimi!”  Kıbrıs gidiş ve dönüşünde öylesine ağzımın payını almışım ki uzun bacaklarda Ümit’e fayda yerine yük olacağıma dair kesin bir inanç oluşmuş. Fakat bugün düşündüm de ne yapalım öyle de olsa 2-3 gün çekerim ama bu kadar merak etmemiş olurum. Kararımı kesinleştirdim; ben gideceğim…

Saat 10:00, Bir halatımız arkadan geliyor ama alınacak gibi değil. Rocella’ya varabilirsek, Ali Baha’nın teklif ettiği kıyıdan kıyıdan rotayla devam edeceğim  Saat 10:30, AIS’te bir tane gemi yok, akıllı oluyor bu kaptanlar. Cumartesi akşamüstüne kadar biz karadakiler kendi kendimize hava durumuna bakıp yorumlar yaptık durduk. Sessizlik uzadıkça gerginliğimiz de arttı. Saat 16.30 gibi telefon çaldı ama bağlanamadı. Oh şükür! Bu bile “biz iyiyiz ve bir karaya yaklaştık” demek. Muhsine ısrarla çevirince bir an yakalamış hattı “bir kaç saate kadar Rocella’ya varırız, iyiyiz” demiş Ümit. 17:30’da da Ali’den Gençlik ve Spor Bayramını kutlayan bir mesaj. Çok güzel hareketler bunlar! Sevindim.

Gelen ilk fotoğraf da huzurlu. Fakat arkadan gecikmeli olarak düşenler korkunç.

Tam yolun ortasındalarken  “Dalgalar 3,5 m N” diye bir not almış Kaptan.

18 Mayıs, Saat 21:00 civarı pupadan gelen dalgalar yükselince otopilot tutmamış, teknede yürümek imkansız hale gelmiş. 

Kaptan yazıyor: 

Saat 21:00 Cenovayı açtım biraz ferahladık. Motora birlikte 6 kn yapıyoruz rotadayız. Nefis bir hilal, limonata serinliği. Yolun yarısını geçmişiz. Saat 01:30,  30 kn! Ali böyle iyi diyor ama ben tırstım, kafa çok geziyor ve vuruyor. 7 kn yapıyoruz. Cenovayı camadan vurdum. Hafif orsa, hız düşünce motoru da kattım tekne rahatladı. Hız; 5,8kn. Ama Altera’ya saygım arttı… Her zaman anayelkeni açmadığıma pişman oluyorum ama güverteye çıkılacak hava değil Saat 01:40, Altera koca bir gemi gibi davranıyor. Sanki sancak kırlangıçtayım…  Saat 02:00, Dalgalar çok yüksek daha fazla bordadan alamayacağım… 30 derece iskele…7,5kn Saat 05:30, Hava 30, dalgalar 4m, yapacak bir şey yok, devam. Kokpite çıkmak bile imkansız. 

Saat 09:30, Dalgalar arada 5m geliyor genelde 3.5-4m. İçeri tıkıldık daha 12 saat yolumuz var. Heryerimiz ağrıyor. Tekne dalgadan imerken çok kötü vuruyor. 

Unutamayacağım bir deniz bu. İlk defa koruyucu kıyafetlerimin üzerine can halatı ve can yeleği giydim!

Saat 10:00, Bir halatımız arkadan geliyor ama alınacak gibi değil. Rocella’ya varabilirsek, Ali Baha’nın teklif ettiği kıyıdan kıyıdan rotayla devam edeceğim :) Saat 10:30, AIS’te bir tane gemi yok, akıllı oluyor bu kaptanlar :)

11 saat bu pozisyonda;

Bu arada “arkadan gelsin kol gibi gelsin” deyişinin yalan olduğunu kanıtladık… İskele 30 komutumuzla dalgalar kol gibi girdi kokpite… En iyisinin tekrar rotamıza dönüp dalgaları 30 dereceden almak olduğuna karar verip vahameti hafiflettik.

 ......

Bize bu mesajlar karmakarışık bir şekilde düştüğünde onlar bir saat sonra erişecekleri pizza hayali kurmaya başlamışlardı.  Ben ise Ümit oradayken karada olmanın bedelini bu kadar korkuyla ödemiş oldum.

Üstüne bir de, tam huzur derlerken tekrar motor susarak olaya biraz daha ekşın bir fon oluşturmayı da ihmal etmiyor. Mazotun azalmasıyla bir ilgisi olduğunu  düşünüyorlar. Ümit tankta negatif basınç oluştuğunu gözlemlemiş. Allahtan tekrar çalışıyor. Çözümü karaya bırakıp dingin akşamda huzur bulmaya çalışıyorlar.

Veee nihayet liman, ve nihayet çölde vaha bulmuş gibi bir an;

Ve her lokmasnı hakettikleri bir yemek;

Kaptanımdan yorum; Yemekler olmasa bu denizcilik çekilmez! :)

Ümit güne yine bir duble mazot içerek başlamış. Bu böyle giderse denizcilikten vazgeçer valla. Öte yandan ben biraz telaştayım. Ali’nin Pazartesi günü bir konsolosluk randevusu var. En geç Pazar günü dönmüş olması lazım fakat bu ikili İtalya geçişini planlıyorlar. 55 saatlik bir yol bu. Ali’nin dönüş tarihi riskli yetişemez bence. Ayrıca arkasından Dilek gidecekti ama onun da işleri karmakarışık olmuş durumda. Muhsine vize bekliyor ve işleri yoğun... Gelişleri gidişleri organize etmek lazım. Çok tedirginim. Neden? Çünkü Ümit’e eşlik edecek birini bulamazsam o kendi başına basıp gitme konusunda hiç tereddüt etmez. O zaman da ben korku ve endişe ile oturur kalırım. Hemen küçük bir araştırma ile “ haydi hop” deyince kimler gidebilir diye bakındım. Çok kişi yok elbette. Bir kaç yakın arkadaşa teklif ettim. İşler güçler öyle son dakikada organize edilemiyor. Yola çıkmadan Meltem Anay ile yazışmıştık. Hakan’ın böyle bir seyir için çok hevesli olduğunu, planlarda bir değişiklik olursa katılabileceğini söylemişti. Mesajlar telefonlar iletişim kurdum ve Meltem’in Amerika’da olduğunu ama Hakan’ın katılabileceğini öğrendim. Çok sevindim. Ali randevusunu çarşambaya ertelemiş o da biraz rahatlattı.

Bu arada bizimkiler teknenin Dekpa’sını teslim etmek üzere Pilos’a gittiler. Böylelikle Navarin’i de görmüş oldular ama işlerini halledecek bir mercii bulamadılar. Çıkış yapıldı Dekpa onlarda kaldı. 50 € ağırlık yapıyormuş cepten o çıkmış oldu, herşey tamam oldu.  

Öğleden sonra 15.00 gibi Rocella için avara oldular. 55 saat sürecek bu etapta onlardan epey bir süre haber alamayacağız. Havanın da patlama riski var. Dualarla, iyi dileklerle mesajlaşıyoruz ve mesajlara karşılık derin bir sessizlik başlıyor, anlıyorum ki telefonların çekmeyeceği noktaya ulaştılar. Hafif tırsıyorum ve endişeliyim. Geri planda Ali Baha ile ekip değişimi ve rota planlaması yapmaya çalıştık. Ali dönecek Hakan geç gidecek nasıl ve nerede buluşabilecekler?  B planı olarak Muhsine var. epey karmaşık bir durum. Biz bir takım tavsiyeler hazırladık kaptana ve yazdık artık ne zaman görürse…

O gün organize olabilmek için o kadar yazdık çizdik ki sonunda Hakan’ ı daha çıkmadan deniz tuttu başı döndü. Ve zaten işleri o kadar karıştı ki maalesef planlar yattı gidemiyor. Resmen adamı kaçırdık diye düşünürken Hakan beni rahatlattı gerçekten işleri organize edememiş.

Eyvah ki ne eyvah.. Tabii benim açımdan.

Seyirin bir sonraki bacağına da karar verdiler; İtalya ana karada Rocella olacak. Yani böyle bir şey!