Kat's life

The words for day 11 are crimson and golden.

I wrote this fic in Dutch so I translated the words to use in this story.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Ik had het astral projecting nog niet helemaal onder controle maar ik moest het proberen. Ik wilde ze zo graag helpen maar ik kon niet riskeren dat de anderen me zo zouden zien en ook niet dat ik gewond zou kunnen raken. Scott en Isaac mochten dan snel genezen, ik ben niet zoals hun, mijn lichaam kan dat niet. De kaarsen die ik heb verzameld zet ik in een grote cirkel op de vloer van mijn slaapkamer. De cirkel moet groot genoeg zijn dat ik er in kan liggen. Uit een la van mijn kast pak ik nog een paar extra kaarsen voor de zekerheid. Ik had deze magie één keer eerder geprobeerd met mijn oma, terwijl ze naast me zat. Een diepe zucht verlaat mijn mond in de hoop de zenuwen te verlichten.

Mijn spreukenboek leg ik naast me op de grond als ik in de cirkel ga zitten. Ik kan dit. Ik ben sterk genoeg hiervoor. Diepe ademhalingen zorgen ervoor dat ik me het best kan focussen. Met een knip van mijn vingers brand er een klein vlammetje op elke kaars. Mijn lichaam positioneer ik zo dat ik in het midden van de kaarsencirkel lig, mijn handen hou ik boven mijn buik in de lucht. De vingertoppen van beide handen raken elkaar, elke vinger zo houdend dat ze een driehoek vormen. Langzaam, mijn ogen gesloten, spreek ik de spreuk herhalend uit.

'Vola anima per aeterna. Vola anima per aeterna. Vola anima per aeterna. Vola anima per aeterna.' Als ik mijn ogen weer open sta ik in een verlaten gebouw. Om mee heen staan verschillende pilaren, waar ik me ook achter schuil houd. Op een aantal meter van me af zie ik verschillende figuren staan. De meeste aura's die ik kan zien zijn rood. Zijn het allemaal alfa's? Het aura dat er voor mij het meest uitspringt is die van een man die redelijk gecentreerd staat, iedereen heeft zijn aandacht op hem gevestigd. Hij draagt een zonnebril en een stok bij zich. Zijn aura is zo donkerrood, eerder karmozijnrood, dat het er bijna vanaf druipt. Zo donker had ik een aura nog nooit gezien. Iets verder terug mijn kant op staan ook een paar oranje aura's. Twee ervan herken ik gelijk. Scott en Isaac staan naast elkaar aan de zijkant, redelijk vlak voor me. Ik kan nog net zien hoe de eerste alfa een andere alfa, Derek, aanvalt voordat ergens van vlak boven mij de tweeling naar beneden springt en veranderen in een of andere frankenwolf. Isaac is al getransformeerd als ik mijn ogen weer op hem richt. Hij rent op de frankenwolf af. Zijn aanval zo overduidelijk voor de alfa tweeling dat ze hem gelijk naar de grond duwen. Ik snak naar adem, een hand voor mijn mond, als het geluid van boten die breken mijn oren binnen dringen. Verstijfd en genageld aan de grond kijk ik naar zijn lange gestalte op de grond. 'Isaac sta op,' fluister ik heel zacht waarna ik een krachtteruggave spreuk zijn kant op stuur. Scott word als volgende tegen de muur gegooit door de tweeling. Isaac staat op, rent gelijk weer op de alfa af, word door hem vastgepakt en weer klinkt het geluid van botten die breken. Hij valt weer neer op de grond, deze keer kan ik een snik niet tegenhouden. 'Isaac hou vol.' Mijn stem klinkt wanhopig. Zijn gouden ogen vinden die van mij, verwarring en pijn is er in te zien.

Ik kan ze niet goed genoeg helpen als ik me moet concentreren op het astral projecting. Ik wil ze helpen maar dan heb ik meer kracht nodig. 'Vola anima per aeterna.' Als ik mijn ogen weer open ben ik terug in mijn kamer, in de cirkel van kaarsen. Astral projecting is niet genoeg, ik moet erheen om ze te helpen. Mijn spreukenboek gaat uitzichzelf naar een andere pagina, alsof het me wil helpen, en stopt op de pagina met verplaatsingen. Ik ga rechtop zitten en lees de spreuk snel door. Met een diepe ademhaling vorm ik mijn handen weer tot een driehoek voordat ik de woorden zeg. 'Defer me celeriter, defer me integrum.'

The words for day 9 are window and underground.

I wrote this fic in Dutch so I translated the words to use in this story.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Zijn ogen gloeien die gouden kleur, hoewel zijn aura steeds donkerder oranje lijkt te worden. Ik zit een stap achteruit naar de gang. Scott's gestalte probeerd omhoog te komen in de hoek van mijn kamer maar door de magie die ik op hem uitoefen lukt dat hem niet.

'Nog een keer de vraag; wat doe je hier?' Mijn stem klinkt redelijk zelfverzekerd ookal moet ik heel veel moeite doen om de trilling er niet in te laten doorslaan. Vanuit ergens anders in het huis klinkt iets van gestommel en dan het geluid van een deur die opengaat. Mijn aandacht richt ik een moment alleen op het geluid maar doordat Scott sterker is dan ik dacht staat hij ineens voor me. Zijn gouden ogen kijken me woest aan en ik merk dat hij moet vechten om niet te veranderden.

'Wat ben jij?,' zegt hij tussen ademhalingen door, duidelijk aangedaan door de magie die ik net over hem uitsprak. Een grom ontsnapt zijn mond als ik niet gelijk antwoord geef, zijn klauwen en tanden nu duidelijk zichtbaar. Zo snel als ik kan ren in de gang door en de trap af om uiteindelijk voor de kelderdeur stil te staan. Scott staat ineens achter me waardoor ik een gilletje van schrik laat.

'Gisteravond was je niet bang voor me, je leek niet ineens verbaasd. Hoe wist je dat ik het was?,' vraagt hij nu iets rustiger. Hij lijkt zichzelf weer een beetje onder controle te hebben. Achter me gaat de kelderdeur ineens open waarna ik een hand om mijn been geklemd voel die me naar beneden trekt. Alle lucht verdwijnt gelijk uit mijn longen zodat ik niet kan gillen. De hand verplaatst zich naar mijn keel, ademen word steeds lastiger. Ik voel de koude muur tegen mijn rug, mijn voeten bungelen boven de grond als degene van wie de hand is me stevig op mijn plek houd. Met mijn handen probeer ik de hand van mijn keel te halen maar deze is te sterk, het is te vergeefs.

'Geef maar toe dat je de Darach bent, we hebben je door!,' snauwt er een stem die ik niet herken. De hand drukt me opnieuw hard tegen de muur waardoor het laatste beetje lucht mijn longen verlaat. Door het beetje licht wat het kelderraam door laat zie ik dat zijn aura rood is. Hij is een alfa. 'Derek laat haar los je doet haar pijn,' hoor ik Scott tegen de man zeggen die me beet heeft. 'Ze is gevaarlijk en ze zal boeten voor wat ze heeft gedaan,' gromt de man, Derek, terug naar Scott. Zijn klauwen drukken in mijn huid waarna ik iets nattig en warms mijn topje voel doordrenken. 'Derek!' De jongere jongen probeert om de alfa zijn arm te laten terug trekken maar tot geen succes.

Als laatste hoop pak ik mijn ketting vast, me volledig concentrerend op het maanlicht dat er nog in zit. Een sterke schokgolf komt van me af wat er voor zorgt dat de twee wolven voor me tegen de trap achter hun aan vliegen. Het geluid van botten die breken vult de ruimte. Ik val hijgend neer op de vloer, eindelijk weer lucht door mijn longen latend. Met mijn vingers voel ik rond mijn keel, het bloed kleeft gelijk aan mijn hand. Scott en Derek komen kreunend overeind, hun lichamen zijn al aan het genezen. Voorzichtig trek ik mezelf omhoog via het bureau dat naast me staat. Ik ben verzwakt door de hoevelheid magie die ik net heb gebruikt alhoewel ik het nog steeds door me heen voel stromen.

The words for day 10 are feral and grace.

I wrote this fic in Dutch so I translated the words to use in this story.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Na alle gebeurtenissen van afgelopen nacht was niemand nog van plan om in een van de kamers van het motel te gaan slapen. Een sombere sfeer hangt over ons allemaal heen. Stiles kijkt nog steeds met een verdrietige blik naar Scott, Lydia blijft oplettend op alle geluiden om haar heen en ik heb Isaac's hand niet meer losgelaten sinds hij me heeft gered van mezelf. Ik had geen controle meer over mijn eigen krachten gehad en dat beangstigde me. Mijn ketting en ring zitten veilig opgeborgen bij Isaac, iedereen was van mening dat dat voor nu het beste is.

We zitten met zijn allen op de trap van het motel, denkend over wat onze volgende stap is, waar we de nacht moeten gaan doorbrengen. Het is 2 uur 's nachts en we zijn allemaal doodop. Mijn handen tintelen nog steeds van de krachten die hun weg naar buiten zochten. Langzaam til ik mijn vrije hand op om deze te bestuderen. Naast me voel ik Isaac zijn blik op me richten. Voorzichtig sluit hij zijn vrije vingers nu ook om die hand, trekt me wat meer naar zich toe en plaatst een kus op mijn voorhoofd.

'Het spijt me,' weet ik fluistert uit te brengen. Een traan rolt over mijn wang, ik durf hem niet aan te kijken. De schroei plekken waren nog duidelijk zichtbaar op zijn armen. Hij mocht dan snel genezen maar met magie duurde het toch iets langer. Zijn duim strijkt langs mijn wang om de traan weg te vegen. 'Weet ik, je kon er niks aan doen. Ik zal je altijd voor jezelf beschermen, zelfs als ik daardoor gewond raak,' zegt hij met zachte stem en stopt een losse pluk haar achter mijn oren. De tranen vallen nu als regendruppels op mijn shirt.

'Oke we kunnen hier niet blijven zitten en ons zielig voelen. We zijn allemaal moe en we hebben een slaapplek nodig.' Allison is op gaan staan om de hele groep aan te spreken. 'Iemand een idee?,' oppert ze, iedereens gezicht afspeurend. 'Misschien de bus?,' geeft Boyd als optie. Allison draait zich om naar waar de bus staat. 'Dat is eigenlijk niet eens een slecht idee.' Ze loopt alvast vooruit om de deuren open te doen. Lydia volgt haar, net zoals Stiles en Scott. Er word in mijn hand geknepen en als ik naar Isaac opkijk zie ik dat hij al staat. Ik loop achter hem aan, zijn hand niet loslatend.

The words for day 8 are glass and fire.

I wrote this fic in Dutch so I translated the words to use in this story

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

'Sorry dat ik er zo'n rommel van heb gemaakt,' zeg ik met een zucht, mijn ogen zijn gericht naar de vloer. De keukendoek die om mijn hand heen gewikkeld zit voelt nat en zwaar. Isaac zet zit af van het keukenblok en loopt naar me toe. Hij pakt een vrije stoel van de tafel, zet die voor me neer om er volgens op plaats te nemen. Zijn vingers sluiten zich om de pols van de hand die ik net heb bezeert, strelen de huid van mijn arm. 'Het kan gebeuren, het geeft niks. Ik heb Melissa gebeld en ze is onderweg naar huis.' Zijn zachte stem doet me naar hem opkijken. In zijn ogen zie iets wat ik niet direct kan plaatsen. Bezorgdheid? Angst? Onzekerheid?

'Weet je zeker dat het goed gaat?' Hij reikt met zijn vrije hand naar mijn wang, zijn duim voorzichtig vegend over de rode gloei. Door zijn aanwezigheid en mijn stomiteit staan mijn wangen in vuur en vlam. Zijn vingers geven me het gevoel door dat hij begrijpt hoe ik me voel. Sinds wanneer kan ik de gevoelens van anderen voelen? Langzaam knik ik in de hoop dat hij me niet loslaat. Na een paar seconden laat hij toch mijn gezicht los om op te gaan staan. 'Blijf zitten oke? Dan ruim ik de rest van de scherven op.' Uit het kastje onder de gootsteen pakt hij een stoffer en blik waarmee hij de glasscherven begint op te vegen. Ik zie de spieren van zijn armen duidelijk door zijn shirt heen bewegen. Mijn ogen volgen zijn bewegingen totdat ik op schrik van de voordeur die dicht valt.

'Isaac?,' hoor ik een vrouwenstem vanuit de hal roepen. 'We zijn in de keuken,' geeft hij als antwoord en staat op om de scherven in de prullenbak te doen. De vrouw komt de kamer in, neemt ons even in zich op voordat ze op de stoel gaat zitten waar Isaac een paar minuten geleden nog zat. 'Heey,' zegt ze met een vriendelijke lach op haar gezicht. 'Ik ben Melissa, Scotts moeder. Isaac vertelde dat je een stuk glas in je hand hebt gekregen, hoe is dat gebeurt?' Haar vragende ogen speuren mijn gezicht af. Intussen heeft ze de keukendoek al van mij hand gehaald en zit de snee te bestuderen. Ze draagt nog haar ziekenhuiskleding dus ik geloof wel dat ik haar hiermee kan vertrouwen.

Natuurlijk kan ik niet tegen haar zeggen dat ik door Isaac's aanraking een visioen kreeg dat me zo liet schrikken dat mijn magie van streek raakte en het glas dat ik vast had zo uit elkaar spatte. Zelfs Isaac had geen idee wat er was gebeurt, die dacht dat er al een scheur in het glas zat en dat het daardoor makkelijk brak. Omdat ik geen antwoord gaf besluit Isaac maar voor mij antwoord te geven. 'Ik denk dat het glas misschien al kapot was en doordat ik er iets in deed brak het verder.' Zijn woorden zijn doordrengt met angst en schuld. Melissa gaat staan en slaat haar armen om de langere jongen voor een knuffel. 'Het is niet jouw schuld Isaac, het kan gebeuren. Er is niks aan de hand en ik ben totaal niet boos,' zegt ze op liefdevolle toon tegen hem. Als ze hem weer los laat knikt hij een paar keer, zijn hand veegt hij over zijn wang. Had hij tranen in zijn ogen? Wat was er met deze jongen gebeurt? Wie had hem zo gebroken?

The words for day 7 are open and secret.

I wrote this fic in Dutch so I translated the words to use in this story

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Thuis aangekomen haal ik de deur van het slot, spreek tegelijk een ontgrendelspreuk, waarna ik naar binnen loop. Mijn tante spreekt altijd een beveilingsspreuk uit als ze het huis verlaat, niet dat iemand ons huis zou kunnen vinden zo verstopt in het bos, maar het werkt voor haar geruststellend. Isaac loopt achter me aan, de deur achter zich sluitend.

'Voor de verandering door de voordeur is een hele andere belevenis.' Hij lacht even, zijn blik op mij gericht. 'Wees blij dat je überhaupt het huis in komt, het is dat wij ook niet tegen mountainash kunnen anders had het in alle muren gezeten,' zeg ik zelverzekerd tegen hem. We zetten onze schoenen bij de voordeur en lopen door naar de keuken. 'Als mijn oom en tante weten dat ik al meerdere keren een weerwolf in hun huis gelaten heb zouden ze denk ik een hartaanval krijgen.' Ik geef Isaac een glas met drinken aan. 'Vanwaar hun afkeer tegen weerwolven eigenlijk?,' vraagt hij me oprecht nieuwgierig. Ik draai me met mijn rug naar de aanrechtblad, blijf er tegen geleund aan. Isaac gaat op de stoel tegenover me zitten, mijn gezicht meer op ooghoogte voor mij. 'Ik weet het niet precies, ze praten er niet over. Mijn oma heeft me wel eens verteld dat wolven meerdere van mijn familieleden hebben afgeslacht, maar dat was al toen zij zelf nog een kind was. Ik denk dat ze de dreiging gewoon te groot vinden.' Ik frunnik aan het flesje water in mijn handen, mijn ogen neergeslagen. Een schaduw valt over me heen. Isaac staat voor me, zijn handen legt hij op mijn heupen.

'Jij bent toch niet bang voor me?,' vraagt hij voorzichtig, onzekerheid straalt van de woorden af. Ik zet het flesje neer op het aanrecht waarna ik mijn armen uitstrek om ze over zijn schouders te leggen, mijn handen vinden de krullen in zijn nek. 'Zou ik dit doen als ik bang voor je was?' Als antwoord ga ik op mijn tenen staan zodat ik mijn lippen tegen de zijne kan drukken. Hij drukt mijn lichaam tegen zich aan, zijn hitte is alles verslindend. Zijn handen zakken af naar mijn billen. 'Zullen we hier boven mee verdergaan? Voordat mijn oom en tante ineens thuiskomen?,' stel ik voor tussen het kussen door. De hitte tussen mijn benen is bijna voelbaar voor hem en ik voel zeker ook dat hij graag meer wilt. Hij laat me los, de bobbel duidelijk zichtbaar in zijn broek, schraapt zijn keel en volgt me naar mijn kamer.

Eenmaal boven verspilt hij geen seconde van deze kostbare tijd alleen. Isaac's sterke armen wikkelen om me heen en leggen me neer op mijn bed. Met zijn armen allebei aan een kant van mijn lichaam hangt hij boven me. Een lach verlaat mijn mond als hij me in mijn nek begint te kussen. 'I-Isaac dat kriebelt,' zeg ik giechelend wat weer een lach van hem opleverd. Hij gaat omhoog zitten en trekt zijn shirt over zijn hoofd. Zijn sixpack is duidelijk zichtbaar, zijn lichaam is zo perfect dat ik er uren naar kan kijken. 'Je begint bijna te kwijlen.' Zijn plagerige stem brengt me terug naar het nu. 'He, dan moet je er maar niet zo lekker uit zien,' zeg ik en ga omhoog zitten om zijn buik aan te kunnen raken. Plagerig geef ik allemaal kleine kusjes op zijn borst wat me een grom van hem opleverd. Tegen mijn buik aan voel ik dat hij steeds meer opgewonden word.

'Je bent echt een tease.' Een kreun volgt uit zijn mond waarna hij het niet meer trekt. Mijn shirt vliegt door de kamer, gevolgd door mijn beha. Isaac drukt me in het matras, zijn handen op mijn bovenarmen om me op mijn plaats te houden, terwijl zijn mond mijn tepel vind. Een kreun ontsnapt mijn lippen als hij met zijn tong rondjes over mijn tepel draait en ik zie Isaac's mondhoeken omhoog gaan. Zijn gezicht komt weer naar het mijne om me te zoenen als net op dat moment mijn slaapkammer open vliegt.

The words for day 6 are music and static.

I wrote this fic in Dutch so I translated the words to use in this story

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

De muziek galmt nog steeds door mijn oortjes als ik het scheikunde lokaal binnen stap. Hiervoor had ik een studie uur die ik heb door gebracht in de bibliotheek. Ik wilde me concentreren dus heb ik mijn oortjes in gedaan en mijn favoriete afspeellijst aangezet. Stiles zat een paar tafeltjes verderop maar ik wilde graag even alleen zijn dus was ik aan een lege tafel gaan zitten.

Aangekomen bij de werkband die ik tijdens de eerste les had uitgekozen leg ik mijn tas op tafel en pak het boek en schrift eruit die ik nodig heb. Lydia en Allison staan aan de werkbank aan mijn rechterkant, Scott en Stiles staan voor hun. De plek naast mij is nog steeds leeg, iedereen heeft een tafel uitgezocht met hun beste vriend, de nieuwe blijft altijd het buitenbeentje.

Mijn focus gericht op de boom voor het lokaal, voel ik ineens een warmte in mijn buurt. Ik draai mijn hoofd naar de eerste lege plek naast me, verwachtend Stiles daar te zien, maar in plaats daarvan zit er ineens een onbekende lange jongen naast me. Vreemd, maar hij komt me wel bekend voor. Na een goede blik op hem geworpen te hebben snap ik ineens waarom ik hem herken, hij is de jongen die ik uit het bos had gered, de nacht voor mijn eerste schooldag. Nu zag ik duidelijk de gouden gloed om hem heen, de kleur die ik ook in zijn ogen had gezien die nacht. Zijn ogen zijn nu blauw, zo blauw dat ik er bijna in zou kunnen verdrinken. Zijn ogen die me recht aankijken, met perfect lange wimpers en... Wacht zijn ogen die me recht aankijken?

Zijn lippen bewegen, zeggen iets, maar ik hoor niks diep in gedachten en de muziek verzonken. Snel haal ik mijn oortjes uit mijn oren, mijn wangen beginnen te gloeien van schaamte. 'S-sorry, wat zei je?,' vraag ik stameld, helemaal van mijn stuk gebracht. Een grinnik verlaat zijn mond. Hij lijkt zo amper op de jongen van die nacht.

'Sorry dat ik je liet schrikken-' Een grote glimlach siert zijn gezicht. '-mijn naam is Isaac, vind je goed dat ik naast je ben gaan zitten?' Hij steekt zijn hand uit, klaar om die van mij aan te nemen. Hij herkent me niet? Een last valt van mijn schouders. Dit had niet beter kunnen uitpakken. Voorzichtig pak ik zijn hand om mezelf voor de stellen. Als onze vingers elkaar raken voel ik statische elektriciteit van mijn vingers, door mijn lichaam, tot aan mijn tenen door me heen gaan. Allebei trekken we onze handen terug. 'Je had het ook gewoon kunnen zeggen als je me hier niet wilde,' zegt hij lachtend, zijn hand aan zijn broek afvegend.

Vluchtig schud ik met mijn hoofd. 'Nee,-nee sorry, natuurlijk mag je hier zitten,' zeg ik snel, wensend dat ik hier door de grond kon zakken. Hij draait zijn lichaam zo dat hij recht voor me zit, elleboog leunend op de tafel. 'Het was maar een grapje, maar nu heb ik nog je naam niet gehoord.' Weer een lachje. 'Seraphina, dat is mijn naam,' zeg ik en steek nog een keer voorzichtig mijn hand uit. Isaac pakt mijn hand voorzichtig beet. 'Aangenaam kennis te maken Seraphina, wat leuk dat we nu labpartners zijn geworden.'

The words for day 5 are silver and smoke.

I wrote this fic in Dutch so I translated the words to use in this story.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Boven ons vervaagd het rook van het vreugdevuur in de late avond lucht. Kleine asdeeltjes vallen op de dorre bosgrond onder ons. Om ons heen staan andere leerlingenen uit ons jaar, de school had dit vreugdevuur georganiseerd om te vieren dat het cross country team de eerste wedstrijd gewonnen.

Scott, de ster en de aanvoerder, staat al de hele avond in het middelpunt. Samen met de anderen zitten we in een cirkeltje op een afstandje van het vuur. Stiles is druk met Lydia in gesprek. Allison's blik is strak op Scott gericht, Isaac's been raakt om de zoveel tijd de mijne aan en dat allemaal terwijl we ons proberen te focussen op het gesprek dat er gevoerd word.

Aan de rand van het feestje zie ik twee rode schaduwen de menigte inlopen, de tweeling. Ethan gaat richtig Danny terwijl Aiden onze kant op komt, zijn ogen gericht op Lydia. Hij pakt een stoel en schuift aan in onze cirkel. Naast me voel ik Isaac gelijk aanspannen, de dreiging duidelijk aanwezig. Allison heeft haar hand gelijk op haar tas waar ze een mini crossbow in heeft zitten. Scott's aanwezigheid voel ik achter me, zijn ogen nu ook op onze groep gericht.

'Wauw wat zijn jullie toch vriendelijk. Rustig maar, we zijn hier allemaal maar om wat plezier te hebben,' zegt Aiden met een lach en legt zijn arm over de leuning van Lydia's stoel heen.

Als ik naast me kijk naar Isaac zie ik dat hij wat omhoog is gaan zitten, zijn handen gebalt tot vuisten. Ik ruik het bloed van zijn klauwen die zijn eigen handpalmen doorboren. 'Isaac,' fluister ik zacht zijn kant op en leg mijn hand op zijn onderarm. Zijn gezicht draait mijn kant op, de gouden kleur van zijn ogen heel licht zichtbaar voor mij. Door de volle maan zou hij vast moeite hebben om zijn woede en transformatie onder controle te houden. Hij knippert een paar keer waarna de kleur verdwijnt, zijn handen gaan weer open en het lijkt net of er niks gebeurt is. 'Dankje,' fluistert hij terug, een voorzichtige glimlach om zijn lippen.

'Uhm Sera is het normaal dat je ketting licht hoort te geven?' Allison buigt zich wat meer naar me toe. Iedereens blik is gelijk op mij gericht. Als ik naar mijn ketting kijk zie ik dat ze gelijk heeft, hij is vast al helemaal opgeladen door de volle maan. Shit hoelaat is het dan al wel niet.

'Hoelaat is het eigenlijk?,' vraag ik, lichtelijk in paniek. Dit kan niet goed zijn. Allison checkt haar telefoon. '5 minuten voor 12, moet je optijd thuis zijn?' Oh nee... oh nee ik moet nu zo snel mogelijk weg hier.

'Ik zou om 12 uur thuis moeten zijn, sorry maar ik moet nu echt weg. Bedankt voor de gezelligheid.' Vlug sta ik op, mijn stoel bijna omvallend in mijn haast. 'Ik loop wel een stukje met je mee.' Isaac staat al naast me voordat ik überhaupt iets kan zeggen. 'Blijf maar hier, ik vind de weg terug wel,' zeg ik tegen hem. Het vest dat hij me eerder op de avond had geleend toen hij door had dat ik had koud had hangt nog over mijn schouders heen. 'Mag ik je vest morgen terug geven?' Hij knikt, maar maakt geen aanstalten om weer te gaan zitten. 'Ik ga je niet tijdens een volle maan alleen door het bos laten lopen.' Zijn blik vastberaden, zijn ogen verlaten de mijne niet. Ik zucht, zwaai naar de anderen en loop samen met Isaac naar de rand van de opening.

'Isaac sorry, maar ik moet er echt nu vandoor, je moet me alleen laten gaan.' Snel druk ik een kus op zijn wang waarna ik het bos in ren. 'Nina?!,' hoor ik hem achter me aan roepen. Zijn voetstappen volgen, snel duik ik achter een boom voordat hij me kan zien. 'Nina kom op, ik kan je ruiken, wat is er aan de hand?' Zijn stem komt steeds dichterbij.

Zilver maanlicht spat uit mijn ketting en trekt zich in mijn huid. Het is te laat. Het is al 12 uur, de bezwering is uitgewerkt. Ik voel de magie door mijn aderen trekken, mijn haar kleurt weer roze, mijn ware aard tonend. Voordat ik kan beseffen waar Isaac is staat hij al voor me.

The words for day 4 are hidden and orbit.

I wrote this fic in Dutch so I translated the words to use in this story

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

'Isaac haal Seraphina hier weg, nu!' Scott's ogen veranderen naar de bekende gouden kleur, een luide grom klinkt als hij zich op de man tegenover hem werpt.

Isaac tilt me op, bridal style, mijn armen vinden hun weg om zijn nek om hem stevig vast te houden. Zijn adem voel ik tegen mijn oor. 'Hou je goed vast,' zegt hij waarna hij begint te rennen.

De bomen vliegen aan ons voorbij. Ik moet mijn ogen dichthouden om niet over te geven door de snel bewegende omgeving.

Als we eindelijk stil staan open ik mijn ogen heel voorzichtig. Isaac's bekende vertrouwde ogen kijken me bezorgd aan. 'Gaat het? Heb ik je pijn gedaan?' Schuldgevoel klinkt door in zijn stem. Ik schud mijn hoofd maar zeg niks, het gevoel dat mijn hele maag inhoud er zo uit komt ebt langzaam weg. Voorzichtig zet hij me neer op de met bladeren bedekte grond, zijn handen blijven op mijn armen om me vast te houden. 'Misselijk... te snel...,' zeg ik tussen slikken door. Een lach klinkt uit zijn mond. Ik kijk hem boos aan waarna hij nog harder begint te lachen.

'Wat ben jij gemeen,' zeg ik nu ook grinnikend om zijn aantstekelijke lach als het misselijke gevoel is weggetrokken. Zachtjes geef ik hem een duw tegen zijn borst. Behendig pakt hij mijn pols beet en trekt me naar hem toe. Met grote ogen kijk ik omhoog om hem aan te kijken, deze jongen is echt belachelijk lang, niet normaal. Hij buigt zijn hoofd een beetje naar beneden, naar het mijne. Zijn ogen schieten van mijn lippen terug naar mijn ogen. 'Je bent veel te belangrijk voor me,' fluistert hij.

Ik ga op mijn tenen staan zodat ik nog dichter bij zijn gezicht ben en druk mijn lippen op de zijne. Zijn armen wikkelen om mijn middel heen, vinden mijn billen en tillen me op zodat we op dezelfde hoogte zijn. Mijn benen sla ik om zijn middel heen, mijn handen vinden de krullen aan de achterkant van zijn nek. Met een tik van zijn tong tegen mijn onderlip verdiept hij de kus. Zijn sterke handen voelen perfect onder mijn billen. Mijn lippen openen een stukje om hem binnen te laten, onze tongen raken verstrengeld met elkaar. Door een lage grom die zijn keel verlaat kom ik weer terug in de realiteit.

Ik haal mijn lippen van de zijne. Zwaar ademend en met opgezwollen lippen kijk ik in zijn ogen. 'Isaac... we moeten ondergedoken zitten, niet zoenend midden in het bos staan.' Een glimlach vind zijn weg om mijn lippen. Hij drukt nog snel even zijn lippen op de mijne voordat hij me loslaat.

'Kom dan gaan we naar jouw huis, niemand weet dat te vinden.' Zijn hand verstrengeld zich met de mijne en samen lopen we verder door het bos heen. 'Moeten we ons geen zorgen maken om de anderen?,' vraag ik en kijk achterom. 'Die redden zich wel, anders hadden ze ons ook niet weg moeten sturen.'

The words for day three are salt and honey.

I wrote this fic in Dutch so I translated the words to use in this story.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Op het fornuis heb ik een pan staan met de ingrediënten voor een bezwering waar ik mee bezig was. Door alles wat ik vandaag heb gezien had ik de behoefte om een beschermingsbezwering bij de hand te hebben. Zwart zout werkt volgens mijn oma altijd het best voor deze situaties, dat was ik dus aan het maken. In de pan heb ik zeezout gemengd met een aantal beschermende kruiden. Op het aanrecht heb ik nog een potje met aarde van een driesprong staan om het zout zijn kenmerkende zwarte kleur te geven.

Zodra de kruiden in de pan verschroeid zijn pak ik een handje aarde om door het zout te mengen. Tijdens het mengen spreek ik duidelijk uit waarvoor ik het zout nodig heb en sluit ik af met een simpele beschermingsspreuk. Het zout verdeel ik over meerdere stoffen zakjes waarna ik er gelijk een paar in mijn tas doe. Morgen op school zou ik proberen om bij de anderen onopgemerkt zo'n zakje in hun tas te doen.

Van het aanrecht pak ik een mok met thee en honing die ik net heb gezet om vervolgens de trap op te gaan naar mijn kamer. Als ik de deur open doe laat ik de mok van schrik bijna uit mijn handen vallen. Voor het raam staat een lang gestalte, maar doordat hij het licht blokkeert kan ik niet zien wie het is. Een bezwering rolt van mijn lippen waarna de persoon direct naar de grond zakt. De adem die ik van schrik had ingehouden verlaat mijn longen als ik het donkere haar van de jongen voor me zie.

The words for day two are tender and reckoning.

I wrote this fic in Dutch so I translated the words to use in this story.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Met mijn hoofd steunend op mijn handen zit ik op de traptreden van de veranda voor ons huis. In de verte zie ik Isaac aan komen lopen, de vlinders in mijn buik slaan gelijk op hol.

Ik ga rechtop zitten en begroet hem met een glimlach. Hij komt naast me zitten, zijn hand vind gelijk de mijne.

'Heey,' zegt hij met zachte stem. Zijn lippen drukken een zachte kus op mijn wang die als reactie gelijk begint te gloeien. Een grinnik verlaat zijn mond waarna ik hem een snelle boze blik werp.

'Je bent schattig als je zo moet blozen.' Hij slaat zijn armen om me heen en trekt me tegen zich aan. Ik smelt in zijn warme lichaam en geniet van zijn geur die mijn neus binnendringt.

Een paar minuten zitten we zo in stilte, mijn handen liggen op zijn handen, zijn kin steunt op mijn hoofd. Hij is zo lang dat ik bijna in zijn figuur verdwijn. Het voelt zo vertrouwd dat ik me schuldig voel dat ik hem niet over mijn andere kant kan vertellen. Ookal ben ik redelijk opgenomen in de pack, ik kan ze hier nog niet mee vertrouwen.

'Beloof me dat je voorzichtig bent,' zeg ik zacht als ik een beetje omhoog kom in zijn armen.

'Ik zal mijn best doen.' Hij plant een kus op mijn voorhoofd. 'We moeten dit doen, we moeten Derek helpen en met ze afrekenen. Hij is nog steeds mijn alpha.' Een zucht ontsnapt zijn lippen, alsof hij het er zelf al niet mee eens is. Het klinkt meer alsof hij zichzelf nog moet overtuigen om te gaan.

Zodra ik wist dat ze van plan waren om het op te nemen tegen de Alpha pack heb ik een beschermingsspreuk over Isaac uit gesproken. Hij zal er hoe dan ook levend uit komen.

The first words are borrowed and light.

I wrote this fic in Dutch so I translated the words to use in this story.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Ik word wakker van het zonlicht dat door mijn gordijnen heen schijnt. Mijn hoofd voelt zwaar, mijn ogen opgezwollen. Het was pas tegen 5 uur dat ik eindelijk de slaap kon vatten.

Hoe had ik zo roekeloos en onvoorzichtig kunnen zijn. Deze plek doet iets met me. Deze jongen doet iets met me.

Hij had er nooit zo achter moeten komen. Hij had me nooit zo moeten zien. Nu wist hij precies wat ik voor hem verborgen had gehouden. Hier kan ik niet meer van terug komen. Alles wat we hadden is verpest. Ik had mezelf laten gaan en even niet aan de consequenties gedacht. Ik was de tijd helemaal vergeten en voor ik het wist was het te laat. Hij had mijn ware aard gezien, en ik had de pijn in zijn ogen gezien. Alles wat ik hem had verteld zou hij als leugens beschouwen. Zou hij me ooit nog weer vertrouwen?

This year I wanted to participate in the Come what May creators challenge.

The first two prompts are:

Borrowed and Light