A;

Kisha shumë vite që kisha vdekur

Erdhën plot njerëz dhe në varrim

Sa fjalë të bukura që kishin gjetur

I kishin shkruar mbi varrin tim...

Sa turp me vinte, sa me peshonte

Rrasa e varrit me ato fjalë.

Ndonese parajsa nuk me pranonte

Ndoshta dhe shpirti s'më kishte dalë...

Sa isha gjallë më ndenjën ftohtë

Nuk e kuptoja çfarë kisha bërë

Doja nga njerëzit një fjalë të ngrohtë

Vetem me iku, jeta e tërë...

Tani që s'jam, mos u frikësoni!

Se larg prej jush vendin e gjeta.

Rri kuvendoj me Perëndinë

Ai s'paska frikë nga e vërteta.

Dytë jemi zgjuar, po heshtjen mbajmë,

Nën të njëjtin qiell, veç ndryshe qajmë.

Nuk thërrasim, s’pëshpërisim, s’flasim dot,

Bota rrotullohet, ne mbetemi të ftohtë.

Ditën e nisim pa prekje, pa fjalë,

Sy më sy, por shpirtra të ndarë.

Dytë jemi zgjuar, po zemrat po flenë,

Nuk gjejnë më urë që i bashkon, që i kthen.

Nuk thërrasim, se zëri u tret,

Dashuria që patëm, dalëngadalë u tret.

Dytë jemi zgjuar…

…por pa ëndrra… pa shpresë…

Një dashuri që hesht, derisa të vdesë.

Kurr në dashni s’kam besu,

as kurr me të sjam perballë.

Shihja njerz nëpër rrugë,

por kurr lakmi nuk ju kam marr.

Ecja vetëm se ashtu isha rehat,

isha rehat në hapsirën dhe rrugët që kisha ndertuar.

Erdhe ti….

Në momentin që sytë tanë u takuan ndjeva diqka.

Një ndjenjë të cilën kurr më parë nuk kisha përjetu,

me veten time qesha e thashë vallë qeka e vërtet.

Fillova ta prishja dhe rrënoja çdo mur që kisha ndertu,

Ndër vite duke qendruar i vetëm.

Filluam ne,

Me ne filloj edhe një tjetër unë të cilin nuk e njihja,

Por të them të drejtën më pëlqente ai version.

Vazhduam ne,

Vazhdoj edhe një frymë e lehtë pranverore në mua

Isha gati t’i thoja fjalët që kurr nuk kam mendu se do i thoja.

Tashmë gjithçka kisha rrënuar,

dhe kisha filluar të ndërtoja të ardhmën me ty.

Kisha lënë pas vetën e vjetër,

e harru kisha çdo ënderr të tij.

Krejt epokë e re kish fillu e unë isha lumturu.

Diqka që kurr se besova,

dikush më boni me besu.

Kohë e mirë e gjthçka dukej më e lehtë.

Të kisha ty.

Por…

Ndyrshoj e gjitha, ditët kur ti më pate bë me besu ikën tashmë.

Fjalët “te dua, i imi përgjithmonë, deri në vdekje e lum unë për ty”

Mbaruan.

Mbaroj “një dashuri”…

E cila siç duket kurr ska egzistu.

E unë kisha gabu,

Se dashurinë fillova me besu.

Mjerë unë që në sytë e tu pashë vetëm mirë.

E gjithçka lashë veq për ty se gjoja

“Shumë më deshe” e “vdisje pa mua”

Por siç duket ti dashni paske pas me bateri ose

Unë gjithmonë kam qenë i sakt se dashnia…

Se dashnia kurr ska egzistu!?

Por unë prapë hala të du!

Thonë që koha të shëron,

e thonë që edhe të bën me harru.

Sa kohë kanë kalu e unë hala jam këtu,

jam këtu siç më ke lanë i vetëm pa askënd.

Ti siç duket ke kalu çdo gjë e rrugën ke vazhdu,

duket se më ke harru e sikur kurr s’ke qenë me mu.

Unë i shkreti njejtë pres sikur do të vish,

edhe pse ajo ditë kurr s’do të vij por prap pres…

se i patëm premtu njëri tjetrit deri në frymën e fundit.

S’kam ndryshuar jo ende të dashuroj, marrëzisht biles,

por të dashuroj pa ta shprehur të dashuroj në vetmi.

Të kam shkru e të kam kërku gjithëkund por kurr.

Kurr nuk pati përgjigjie nga ti!

Ende i njejti jam,

ende kam të gjitha fotot e tua edhe pse jo në ballinë,

ende lutem per ty,

ende kam emrin tënd në dorezat e mija e ta puth në çdo lojë.

Sa dhuratat i kam që kurr nuk arrita të ti jap,

të prita të vijshë e ti jepja të gjitha njëheri.

Sa planet i patëm së bashku e me padurim prisnim të jemi bashkë.

Kurr nuk erdhe!

Të paktën nuk erdhe për mua që “shumë më doje”.

A kaq lehtë harron njeriu dashurinë?

Unë ende të pres e të du pafundësishtë si në ditën e parë.

Atë ditë vere ku sytë e tu u bën i vetmi send që me lumturuan.

Kafeja ishte vetëm një ngjyrë e zakontë,

deri ditën kur pashë syt e tu.

Unë ende të pres e lutem për ty,

por ti si duket krejt më ke harru….

Të mbajta si dritën e syve,

të bëra frymën time,

çdo ëndërr e lashë mënjanë,

për të ndërtuar tonën bashkë.

U shua koha, u shuam dhe ne,

sikur kurrë s’kishim qenë.

Unë dhashë gjithçka që kisha,

e ti ike sikur s’kisha dhënë asgjë.

Durova netët pa gjumë,

prita të ktheheshe një herë,

por veç heshtja më mbeti mike,

veç dhimbja më mbajti në krah.

Sot shoh veten në pasqyrë,

një hije e lodhur, një shpirt i zbrazët.

E kuptoj… në këtë luftë për ty,

i vetmi që humbi gjithçka isha unë.

Sa herë më thirre, lashë gjithçka,

edhe veten e lashë pas dore.

S’pyeta nëse kisha forcë,

mjaftonte që ti të ishe mirë.

Por ti u largove si era,

as nuk u ktheve, as nuk shikove pas.

Unë mbeta me duart bosh,

duke mbledhur copat e një zemre të thyer.

Tani rrugët janë të ftohta,

dhe hapat e mi s’kanë më kuptim.

Ti ke ikur… dhe unë?

Unë mbeta veç një emër që askush më s’e thërret.

Të dhashë gjithçka kisha,

më shumë se ç’duhej, më shumë se ç’kisha.

Të bëra strehë në zemrën time,

e ti më le jashtë, në shi.

E di sa net pa gjumë kam numëruar?

Sa herë u luta që hapat e tu të ktheheshin?

Por ti ike… si të mos kishe qenë kurrë,

si të mos më kishe njohur asnjë ditë.

Sakrificat u bënë pluhur,

ëndrrat u shuan pa u jetuar.

Unë luftova, heshta, prita…

derisa s’mbeti më asgjë nga unë.

Shikoj fytyrën time tani,

një hije e dikujt që dikur ndriçonte.

E lodhur nga pritja,

e zbrazët nga dhimbja.

Dhe ti? Ti ecën përpara,

si të mos kishe lënë asgjë pas.

Ndërsa unë mbeta rob i një dashurie

që më vrau, por nuk më la të vdes.

Dhe netët më flasin me zë të ulët,

më sjellin pëshpërimat e tua të vjetra,

premtimet që dikur ju besoja,

e që tani tingëllojnë si gënjeshtra të bukura.

Më ke lënë pas, por unë ende të mbaj,

si një plagë që s’di të shërohet,

si një hije që më ndjek pas çdo hap,

një mallkim që s’më lë të harroj.

Dikur e kisha botën në sytë e tu,

sot s’kam as veten time.

Unë humba gjithçka për ty,

ti humbe vetëm dikë që të deshi më shumë se veten.

E dashur vetja ime, ah sa vështirë këto ditë. Duken të papërballueshme por duhet të qendrojmë fundja nuk jemi mësuar të dorëzohemi kurr. E di është bërë e vështirë por jeta do të na testoj për aq kohë sa jemi mbi të, e di je lodhur duke pritur e duke u goditur nga mbrapa shpinde gjë që e bëjnë vetëm tradhëtarët dhe ata të pabesë. Na fyen e na përdhosën po por kurr nuk arritën të na vrasin. Besuam shumë e keq na tradhëtuan, vrapuam pas tyre e ata vrapuan edhe më larg nesh, ju dhamë shumë por kurr nuk morrëm as pak nga ajo që dhamë. Dhemb besa dhemb shumë, hoqëm dorë edhe nga ëndërrat por kurr nuk ju mjaftoj e për këtë gjë shumë të kerkoj të falur… nuk ju mjaftoj sinqeriteti, dashuria, rrespekti dhe përkushtimi ynë, nuk di çfarë më shumë mund të kerkoj njeriu. Lamë vetën tonë pas dore vetëm e vetëm të ju qendrojmë afër kur ishin në vështirësi, prapë nuk mjaftoj. Ishim gati të lëm çdo gjë që me mund e djers kishim ndërtuar por prapë ishte e pamjaftueshme. Na bënë aq keq sa filluam edhe duhanin, gjë që të pata premtu që nuk do nisnim kurr por vetëm ai po na kupton dhimbjet tani e po na ngushëllon me tymin e ti. Do pendohen një ditë e këtë e di shumë mirë. Por kur ajo ditë të vij ne nuk do të jemi aty për ti pritur, ndoshta edhe do ti presim e besa edhe do ti falim se kshtu na kanë mësuar neve… na kanë mësuar të mos i bëjmë askujt keq dhe kurr mos të tradhëtojmë askënd. E dashur vetja ime sonte vetëm ty po të drejtohem e falje du me të kërku, dhe e di që do ma falësh se edhe ti si unë ke besu.

Hoqa dorë nga ëndrrat e mia për ty. Nga rruga që kisha ndërtuar me mund, nga çdo copë e vetes që dikur më përkiste mua. E bëra sepse të doja, sepse besoja se ti ishe ajo që do të jepte kuptimin e vërtetë jetës sime. Nuk mendova dy herë kur vendosa të ndryshoja gjithçka—të lija pas gjithçka që kisha ndërtuar, vetëm që të isha pranë teje.

Sakrifikova kohën, ëndrrat, ambiciet, madje edhe pjesë të shpirtit tim që nuk do t’i rikuperoj kurrë. E bëra sepse besoja se ne do t’ia dilnim. Sepse besoja në çdo fjalë që më the, në çdo premtim që më dhe, në çdo “Do të jem gjithmonë këtu” që më pëshpërite netëve kur largësia na copëtonte.

Por në fund, ti më le… ashtu, në mes të rrugës, duke mbajtur në duar gjithçka që kisha sakrifikuar për ty. Nuk të mjaftoi dashuria ime, nuk të mjaftuan të gjitha netët e kaluara duke të pritur, të gjitha lotët që fshihja pas buzëqeshjeve që të mos të bëja të ndiheshe fajtore. Ti ike, pa u kthyer pas, pa pyetur çfarë mbeti nga unë.

Tani, unë rri këtu, në një rrugë që nuk më përket, në një jetë që nuk është më e imja. Dhe pyes veten, çfarë bëra gabim? Pse dashuria nuk mjaftoi? Pse një ditë vendose se unë nuk vleja më për t’u luftuar?

Por më e dhimbshmja nuk është që të humba ty. Më e dhimbshmja është që, për ty, humba veten time. Dhe tani, duhet të mësoj nga e para si të jem unë, pa ty.

Pres për ty, pres çdo orë e minutë.

A do të vish ndonjë ditë apo do mbesësh

gjithmonë në ëndrrat e mija.

A do kthehesh si në fillim?

ku gjithëçka bënim ti flisje unë dëgjoja

njëri-tjetrit netët të pa dukura ja bënim

apo kështu do të vdes, duke të pritur

e duke kujtuar ato ditë me shumë dashuri.

Mendoj se do të kthehesh

në mendjen time budallaqe.

Ti kthehesh çdo natë,

por mbetesh vetëm në vegimet

dhe ëndrrat e mija,

e di se mund edhe të kthehesh

por qfarë dobie ka mbetë

jam shterruar duke të pritur

e duke menduar çdo ditë vetëm per sytë e tu.

Pres kthimin tëndë me pa durim,

por a do të kthehesh ndonjëherë?

Emrin

mos ma kallxo

As sytë

mos i çel

Sonte

kam me t'pa

Kam me folë me ty

si me t'madhin zot

Vet kam me t'thirrë n'emër

Hana ka punën e vet

kur drita i thehet

në gurë m'syshi

Për sytë e tu të bojë kafe

Mos e qit fjalën

kur vjen e kah i bjen

N'udhëkryq

kam me dal me të pritë

Si Ago Ymeri

krushqit me i ndalë

Pushka

nuk më krisi në andërr

luftën me nisë.