Look and...

Me

Zastanawiałam się ostatnio nad rozstaniami i przerwami w związkach. Nie da się ukryć, że w dzisiejszych czasach żyjemy dość szybko. Krótko śpimy, dużo pracujemy, ciężko imprezujemy, szybko wchodzimy w związki i jeszcze szybciej je zrywamy, potem wracamy i musimy się tłumaczyć z błędów/przygód popełnionych w trakcie. Dlaczego przykładamy tak dużą wagę do tego co się wydarzyło, kiedy NAS nie było i dlaczego ludziom wydaje się, że seks gwarantuje związek. Brzmi to na razie dość chaotycznie, ale śpieszę wyjaśnić mój tryb rozumowania. Załużmy, że nie wyszło nam w związku i postanowiliśmy się rozstać. Kłótnie, wypominanie, płacz i te sprawy. Każda strona czuje się zraniona i zmęczona i zaczyna szukać drogi ucieszki. Najprostszy sposób? Zatkać klin klinem. Szybki telefon do przyszłych-niedoszłych, byłych, przyjacieli, potem spotkanie, wyżalanie, alkohol, seksik i ups!!!! Czy zdradziłam? Od rozstania minęło kilka dni, jesteśmy jeszcze trochę skołowani, w sumie optymistycznie zakładaliśmy, że do siebie wrócimy, ale jakoś tak kurcze wyszło, że szybko znaleźliśmy pocieszenie. Czyli co; troche wyrzuty sumienia, a trochę brniemy dalej w naszą pocieszajkę, bo łatwiej, bo szybciej, spokojniej i przyjemniej. Jeśli masz pecha po jakimś czasie pocieszajka wykazuje przejawy posiadania uczuć i chce więcej niż tylko dobrej zabawy i miłych, ekscytujących rozmów. Zaczyna Cię to nudzić, przecież dopiero co skończyliśmy z truciem dupy, a tu znów ktoś, czegoś oczekuje. Faza wycofania i natężenia wyrzutów sumienia. Wracamy do punktu wyjścia! Już nie wiemy czego chcemy, żałujemy, że się w to zameszaliśmy, bo w razie optymistycznej wizji powrotu do tej pierwszej, porzuconej opcji trzeba się będzie tłumaczyć. I tu jest pies pogrzebany. Czy faktycznie powinno mnie interesować kogo posuwał mój chłopak kiedy NAS nie było, a on był niczyj? Z resztą problem ten działa w obie strony. Bądźmy sprawiedliwi. Jesteśmy hedonistycznymi egoistami, a cnotliwą moralność, honor i inne wielkie słowa już od dawna znamy tylko z literatury. Nie wdaję się w ocenianie czy to dobrze czy nie. Tak jest i koniec kropka. Dlaczego zatem mam się przejmować tym co moja połówka zrobiła, kiedy ja miałam już tylko należeć do przeszłości? Skoro wróciliśmy do siebie z całymi siatami nowych chęci do budowania związku, to co tamta przygoda miała za znaczenie? Dlaczego nowe razem miałoby zależeć od starego osobno? Oczywiście wszyscy marzymy o partnerze-Werterze, który po rozstaniu stanie przed dylematem "być czy tez nie być", ale nie bądźmy znów tacy naiwni i małostkowi. Możliwe, że jestem mało wymagająca i zwróci się to kiedyś przeciwko mnie, ale o tym przekonam się w przyszłości. Mimo wszystko coś mnie jednak martwi. Może się okazać, że nieważne co ta nasza połóweczka robiła w trakcie rozłąki, ale z kim robiła. Jeśli wybrała sobie kogoś rozsądnego, kto zna zasady nazwanej w tytule; relacji, problem znika nim się pojawia. Prawda najpewniej nigdy nie wypłynie, nawet w przypadku radosnego come backu. Jesli natomiast nasza pocieszajka w układzie dostrzega jakieś szanse na stałość. .. wdepliśmy w bardzo śmierdzące gówno. W gówno, którym śmierdzieć będą wszyscy i wszystkich zaboli od tego serduszko. I tu jest problem. Czego oczy nie widzą tego sercu nie żal, jak to się mówi, ale oczy wtedy już niestety zobaczą i co dalej? Moich uczuć i przekonań to by nie zmieniło, czy bym się przejęła? W pierwszej chwili tak... ale po dłuższym namyśle. .. czy była to zdrada? Niebardzo. Czyli powinno być pozamiatane. Tak sobie myślę, że problem nie leży w tym co robimy w przerwie tylko w tym jak bardzo potrafimy być ze sobą szczerzy. To podstawa wszystkiego. Popełniamy błędy, ale do cholery przyznawajmy się do nich. Jeśli uczucia są prawdziwe to je przetrwają, a jeśli nie to szkoda tracić na to czasu. Żyjąc w tym całym pędzie staramy się unikać wszystkiego co mogłoby stać się dodatkowym problemem, ale w ten sposób tylko je kumulujemy. To fatalnie jak się zdradzi i całkiem kiepsko, kiedy nie dajemy sobie przerwy na oddech po jednym zakończonym związku. Nie chodzi o to, że wszystko trzeba wybaczać, ale czasami warto spojrzeć z dystansu, tak myślę, ale też być szczerym. Nie lubię tylko jednej rzeczy... ludzi, którzy swoje niepowodzenia próbują odbić na tych, którym się jednak udało.