hande

“Beni kimse sevmez” dediğim zamanki şaşkınlığını unutamıyorum. “Seni nasıl sevmezler ya” derkenki ciddiyetini de. Bak. Aynaya bak. Beni işte böyle sevmezler. Beni en güzel senin gibi sevmezler. Senden nasıl aşk umdum? Sevmekle uzaktan yakından bir ilgin yok. Olsa görürdüm gözlerinde. Gariptir ki sevilmekle de yok. Onu da gördüm elinin tersinde. Oysa ben avucunun içini izlerdim. Elinin tersi de güzel yanlış anlama ama tavrı çirkin. Kendine ördüğün duvarlara içim paramparça olana dek çarptım durdum. Senin için üzülüyorum. Yanındaki senin için paramparça olmayı göze alamayacak. Kendim için üzülüyorum. Kimse için bir daha paramparça olacak bir bütünüm kalmadı. Biraz umut biriktirip tekrar başa dönüp sana harcıyorum kendimi, istersen delilik de. Tam bir yıl. İstenmediğim yerde hiç bu kadar uzun kalmamıştım.

Son bir kez yan yana durmalıydık. Kimin eli daha büyük en azından buna bakmalıydık. Son sarılman sahteydi, onu bi geri al. Son öpüşüm her şeyden gerçekti, o sende kalsın. Son gülüşmemiz gerçekten sondu, bir daha seninle aynı şeye hiç gülmedik. Beni son ağlatışın baya başarılıydı, insanlar o geceye hala şaşkın. Bugün benim için özel bir gün, son bir kez arayamamamı dünyanın en güzel keşkesi ilan ediyorum. Sen sarılıyordun, yaralarım sarılıyordu. Düşman olduk iyi mi?