lize

Bazen bir Gözlük’e bazen mavi bir tutam saça bazen de laciverde boyanmış bir Pazartesi gününe…

Ağaçların ,insanların ,arabaların sesleri ,şehrin gürültüsünden sıyrılmaya çalışan kuş cıvıltıları ,arka sokaklarda birbirine havlayan sokak köpekleri… her şey öylesine uyumlu ki ,birbirinden bağımsız bu görüntü ve sesler , kendi aralarında adeta bir senfoni oluşturuyor.gözlerini kapatıp dinlemeyi bilirse insan gerçekten duyabiliyor onların seslerini. bu evrenin sesi gibi dünyanın her yerinden duyulabilen bir çocuk şarkısı bu ve her gün insanlar bu şarkı eşliğinde başlıyor yeni güne yüreği kara olanlar çığlıklar duyuyor diğerleri ise huzurun sesini. yoruma göre değişiyor tabi insanlar duygularını yönlendirerek bu sesleri kontrol edebiliyor Ama benim yüreğim yanıyor yalnızca yüreğim değil sanki zihnim içerisinde mutluluk kaynatılan bir kazanın içine atılmış gibi düşüncelerim öylesine berrak ki her birinin ardında yatan olasılıkları hesaplayabiliyorum bir adım sonrasında ne yapacağımı artık biliyorum