chwytając słowem za serce

Pękało jej serce. Czuła bezradność i pustkę. Kolejny dzień roniła miliony łez. Przez brak bezpieczeństwa, miłości i poczucia stabilności.

Doskonale rozumiałam jego potrzeby. Dostrzegałam to, że chciałby mieć mnie blisko siebie i byłby gotów w każdej chwili zjawić się pod moimi drzwiami. Chciałam tego samego. Ale nie potrafiłam tego przeskoczyć. Nie mogłam oddać się w całości, kiedy wiedziałam, że nie jestem w stanie w tej chwili dać mu stuprocentowego szczęścia. Wiedziałam, że najpierw muszę doprowadzić siebie do porządku dziennego. Musiałam nabrać siły po to żeby walczyć z przeciwnościami losu dla siebie, dla niego-dla nas. Tak bardzo chciałam, żeby było idealnie, tak jak to sobie zaplanowałam. Ale nie wzięłam pod uwagę tego, że on mnie nie zrozumie. Że nie zrozumie mojego dziwacznie głupiego podejścia do życia. Tego, że jest mi tak cholernie ciężko nabrać pewności siebie. I przez moją nieuwagę straciłam go. Zniszczyłam to czym mnie obdarzył. Zniszczyłam nasze szczęście, którego nie zdążyliśmy doznać.

Czy można przyzwyczaić się do samotności? Do uczucia przygnębienia, braku bezpieczeństwa, chęci zapadnięcia się pod ziemię? Z czasem staję się to normalne. Przestajemy już mieć nadzieję na jakiekolwiek zainteresowanie osób trzecich naszą osobą. Przestajemy zastanawiać się, dlaczego nawet najbliżsi nie czują potrzeby kontaktu z nami. Z czasem godzimy się ze swoją beznadziejnością, bo tak się właśnie czujemy. Beznadziejni i bezbarwni w oczach innych.

Kiedyś Ty zrozumiesz, że dla osoby, która Cię kocha całym sercem nie jesteś zmartwieniem tylko sensem życia.

Jest taka piękna. Możesz na nią patrzeć bez końca. Nigdy się nie martwisz, że jest bystrzejsza od ciebie; po prostu wiesz, że taka jest. Umie być zabawna, nigdy nie będąc wredną. Kocham ją. Jestem takim szczęściarzem, że ją kocham. Nie masz wpływu na to, że ktoś cię zrani na tym świecie, staruszku, ale masz coś do powiedzenia na temat tego, kim ta osoba będzie. Podoba mi się mój wybór. Mam nadzieję, że ona jest zadowolona ze swojego.

Miłość jest piękna. Podobno to najsilniejsze uczucie na świecie. Jeśli zechcesz niech wypełni Twoje serce, wszystkie marzenia i duszę. Ale nigdy nie pozwól aby stała się całym Twoim życiem. Doświadczaj jej, ciesz się nią. Ale pod żadnym pozorem nie żyj wyłącznie dla niej. Możesz dać światu znacznie więcej niż tylko serce wypełnione miłością do jednego mężczyzny. Jak pokochasz innych skoro nie miłujesz siebie?

Tak bardzo za Tobą tęskniłem. To była najgorsza kara i tortura, ale już koniec. Koniec udręki. Niczego przede mną nie ukrywaj. Nie odwracaj się ode mnie. Nigdy więcej. Nie poddamy się. Nie poddamy.

Kiedy zdajesz sobie sprawę, że dopuściłaś do tego żeby to ON stał się sensem Twojego życia.. A on właśnie odszedł....

Można powiedzieć "Kocham Cię" na milion sposobów. Np.: "zapnij pasy", "załóż szalik, jest zimno", "musisz odpocząć". Trzeba po prostu słuchać.

Gdybyś wiedział, jak bardzo mi pomogłeś. Jak wiele dała mi Twoja "obecność". Jak łatwo mi się żyło z myślą, że jest ktoś komu zależy, na kogo można liczyć. Ktoś kto pragnie kontaktu ze mną w każdej sekundzie swojego życia.

Tyle numerów, do których nie mogę zadzwonić. Tyle adresów, pod które nie można mi pójść.