When I arrived in London...
Nu, zondag 23 februari, ben ik eindelijk gesetteld in mijn klein kotje. Ik woon samen met Kate en Jake (moeder en zoon) in een appartement op 7 minuten wandelen van mijn stageplaats en op een kleine 10 minuutjes van Oxford Street. Zalig toch? 3 DAYS EARLIER Donderdag 20 februari was D-day. Mijn avontuur in Londen ging eindelijk beginnen. Met twee overvolle koffers, een trolley, een handtas en een gitaar op mijn rug vertrok ik samen met mijn lieve mama naar the magic city of London. Ik had op voorhand al een kamer in een appartement geboekt en ik had ook al een fikse voorschot betaald, dus ik vertrok met kriebels in mijn buik richting de Eurostar. Omdat we eruit zagen als muilezels besloten we om met de taxi naar het appartement te gaan. Maar toen... De chauffeur stopte op 71 Wimpole Street en zei 'here we are'. Het enige wat ik zag was een werf, een gebouw waarin ze druk aan het werken waren. Een werf dat duidelijk niet leek op het appartementje wat ik geboekt had. Ik ging naar binnen met knikkende knieën en vroeg of er toch iemand op de bovenste verdieping woonde, tevergeefs. De tranen sprongen mij in de ogen en het enige wat ik dacht was: 'Godverdomse asshole die mijn geld gepikt heeft en waar moet ik nu 4 maanden slapen?!!!'. Maar goed dat mijn mama bij me was en me steunde anders zat ik terug op de Eurostar richting Brussel. We moesten hals over kop nog een hotel vinden om de komende 4 dagen in te slapen, daarna begon onze zoektocht naar een nieuw kot. Makkelijker gezegd dan gedaan hier in Londen.
Donderdag en vrijdag waren echt waar de twee meest stresserende dagen van mijn leven. We gingen naar estate agents, we surften op werkelijk alle sites die kamers aanboden, we vroegen aan mensen om hulp. Het eerste kot dat we gingen bezoeken was dat van Jake en Kate, ik wilde het meteen hebben, maar er gingen nog anderen mensen kijken, dus ze konden niet meteen toezeggen. De 3 koten die ik daarna bezocht waren walgelijk. Het eerste appartement was 50m2 en daar woonde 6 mensen in. Het tweede appartement lag in een gebouw dat ooit een hotel was. De tapijten vloeren waren verroest en beschimmeld en de geur was verschrikkelijk. En het laatste appartement lag in een verlaten buurt. Het was groot, maar vuil, héél vuil. De dame die er woont noemde zichzelf 'tidy en clean' in haar advertentie. Ehm, niet dus. Ze woonde er al 6 jaar en ik denk dat het vuil daar ook al 6 jaar ligt. Er waren vieze plekken op de zetels, aangekoekte plekken op de keuken en de kookplaat. Er kwamen haren uit de dampkap. De wc was ook helemaal bevlekt en de douche had zwarte schimmelranden.
Na zulke koten te bezoeken zakt de moed je écht in de schoenen.
MAAR TOEN... mama en ik waren allebei enorm blij toen Jake me (vrijdagavond) belde met het goede nieuws dat ze mij gekozen hadden als nieuwe flatmate. WOEHOOE.
Zaterdag hadden mama en ik eindelijk terug eetlust en konden we een beetje genieten van Londen zonder ons zorgen te hoeven maken. We shopten op Oxford Street en gingen nog enkele spullen bijhalen voor op mijn kamer. 's Avonds aten we nog een lekkere pizza en dat was het, want we waren verschrikkelijk moe.
Zondag, de laatste dag dat mijn mama bij me was, ging heel snel. We gingen lekker ontbijten en brachten een bezoekje aan Sloane Square. En toen moest ik afscheid nemen. Dat ging moeilijker dan ik had gedacht. Ik vond het écht erg om mijn mama naar huis te zien gaan. Maar, ze gaat me vaak bezoeken, dus it's all good! Ik ging direct daarna ook met Shana - mijn klasgenote die ook stage in Londen doet - naar Camden Town, dus ik kon mijn gedachten wel verzetten en genieten van Londen!
Dus nu, nu zit ik hier met kriebels in mijn buik voor mijn eerste stagedag morgen. Ik geloof echt dat het super leuk gaat zijn en ik kijk er ook naar uit. Die awkward moments zullen er sowieso zijn, maar alles komt goed!
Mijn avontuur in Londen kan nu écht beginnen en ik ben benieuwd wat dat allemaal gaat geven.
Tot de volgende, lieve mensen.
Liefs Lisa
