badboy

Τα πιο όμορφα πράγματα στη ζωή, δεν είναι πράγματα....

Τα πιο όμορφα πράγματα στη ζωή, είναι δωρεάν....

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1ο

Ο ήχος της κλειδαριάς, που ξεκλείδωνε, γεμίζει το χώρο. Φαινόταν αλήθεια τόσο πολύ κουρασμένη. Κλείνει με το πόδι της την εξώπορτα καθώς μπαίνει στο μικρό χολ. Αφήνει τα κλειδιά σε μια κρυστάλλινη φοντανιέρα, μικροσκοπική και σκαλιστή, δώρο της γιαγιάς της. Αγγίζει την τσάντα του λάπτοπ στην επιβλητική μουσταρδί πολυθρόνα δίπλα στην παπουτσοθήκη, κρεμάει την τσαντα στον καλόγερο δίπλα στην πόρτα και σαν να κάνει ένα μικρό άλμα αφαιρεί από τα πόδια της εκείνες τις ανυπόφορες μαύρες, λουστρίνι γόβες και νιώθει τον εαυτό της να κατεβαίνει ένα πάτωμα. Κατευθύνεται στο μεγάλο χώρο της κουζίνας που είναι ενιαίος με το καθιστικό. Λίγο καιρό μονάχα στη Ρώμη, το σπίτι έμοιαζε άδειο… «Μεγάλο για ένα άτομο» σκεφτόταν η Όλια από όταν της το έδειξε ο μεσίτης. Το έκλεισε χωρίς πολλές σκέψεις όμως, ίσως για να βεβαιώσει την εγκατάσταση της εκεί.

Πατάει το κουμπί της μηχανής, να ζεσταθεί το νερό για τον καφέ της. Έπειτα φέρνει το λάπτοπ στο επιβλητικό γραφείο με την τεράστια βιβλιοθήκη πατά το κουμπί να ανοίξει και πάει κατευθείαν στο μπάνιο για ντους. Τα πόδια της ιδρωμένα μέσα από το καλσόν αφήνουν στάμπα με το πέλμα της στο γυαλιστερό παρκέ. Ανοίγει το νερό στο καυτό και αφαιρεί από πάνω της τη μονότονη γκρι φορεσιά του εργαστηρίου. Αυτό το γκρι πολύ ήσυχο για τα γούστα της.

Η Όλια δεν είχε κάτι στη ζωή της να ταράξει την ησυχία της, από τότε που εγκαταστάθηκε στη Ρώμη και έτσι έδινε χρώμα γύρω της. Οι τοίχοι σε έντονο πετρόλ και λευκό, με μουστάρδι καναπέδες και έπιπλα σε φυσικό ξύλο σε vintage στυλ, μια επιβλητική βιβλιοθήκη γραφείου και βαριές κουρτίνες από καραβόπανο να κρύβουν το φως. Δύσκολη απόφαση η φυγή τελικά, όσο και αν δεν ήθελε να το παραδεχθεί. Όλοι την περνούσαν για μόνη, μα άλλο το μόνη άλλο το μοναχική. Η Όλια ήταν μοναχική κοπέλα. Έξι μήνες στη Ρώμη και είχε ελάχιστους φίλους. Πήγε με σκοπό, στόχους και όνειρα ως υποψήφια διδάκτωρ Αρχαιοβοτανικής στο πανεπιστήμιο της Ρώμης. Μια σπουδαία γυναίκα καριέρας στα τριανταπέντε της. Σίγουρα το λες και επιτυχία.

«φφφφφ ποιον κοροϊδεύω;» σκέφτηκε, καθώς το νερό του ντους έπεφτε πάνω από το κεφάλι της και χαρτογραφούσε τις καμπύλες του κορμιού της. Ο ήχος του κινητού της, την επανάφερε γρήγορα στον τόπο που βρισκόταν. Βγαίνει αρπάζει το μαύρο μπουρνούζι από την κρεμάστρα, χαμογελά στο είδωλο της, που την κοιτά μέσα από τον καθρέφτη, πιάνει μια πετσέτα και τυλίγει κάπως άγαρμπα τα μαλλιά της που γέμισαν σταγονίδια νερού το πάτωμα. Τα υγρά πόδια της αφήνουν αποτυπώματα στο παρκέ καθώς τρέχει και το παίρνει από το τραπέζι της κουζίνας.

«CIAO!» λέει με χαμόγελο.

«Τι κάνεις τζιβαέρι μου?» ακούγεται μια φωνή από την άλλη άκρη του τηλεφώνου.

«Καλά είμαι, μπαμπά. Εσείς?» ρωτά και κάπως μειδιάει με ένα τόνο θλίψης στο βλέμμα.

«Όλα καλά εδώ. Εσύ να μου προσέχεις εκεί. Έφαγες?»

« Ναι, μπαμπά, δεν είμαι πέντε χρονών.» ψέματα έλεγε, μπουκιά δεν είχε προλάβει να βάλει στο στόμα της.

«Καλά λουλούδι μου. Τι νέα?» την ρώτα ο πατέρας της, με την αγωνιά ξεκάθαρη στον ήχο της φωνής, να μάθει κάποιο νέο. Κάθε μέρα η ίδια στιχομυθία, μα η Όλια μοιραζόταν μόνο ότι ήθελε να μοιραστεί. Ίσως μόνο με τον αδερφό της, το «alter ego» της όπως έλεγε, μοιραζόταν τα πάντα.

«Πάλι τα ίδια;» είπε κάπως αυστηρά. «Όλα κάλα. Απλώς πολλή πίεση στα εργαστήρια. Όλα εντάξει, μην ανησυχείς, όμως πρέπει να κλείσω γιατί πρέπει να δουλέψω.» είπε λιγάκι βιαστικά αυτή τη φορά.

«Καληνύχτα ηλιαχτίδα μου και να κλειδώσεις» της είπε, γνωρίζοντας την αφηρημάδα της.

«Ναι ναι, καληνύχτα τώρα» του λέει βιαστικά άλλη μια φορά, καθώς τρέχει στην εξώπορτα να κλειδώσει, ήταν σίγουρη πως δεν είχε κλειδώσει. Κλειδώνει, κοιτάει το κινητό και χαμογελά.

Ανοίγει το ντουλάπι πάνω από το νεροχύτη της κουζίνας, παίρνει μια κούπα και την αφήνει στο λευκό μαρμάρινο πάγκο, τη γεμίζει με το καυτό νερό και βάζει δυο κουταλιές καφέ. Έπειτα κάθεται στη μεγάλη αναπαυτική καρέκλα γραφείου. Ανοίγει τα αρχεία pdf και τα excel στην οθόνη του λαπτοπ, αλλά το βλέμμα της καρφώνεται στο κενό, εκεί προς την έξοδο. Κοιτά τις γόβες που έβγαλε πριν λίγη ώρα. Η μια στέκεται όρθια και η άλλη είναι γερμένη στο πλάι. Ίσα που αγγίζει η μια την άλλη. Οι σκέψεις της όμως δεν συμβαδίζουν με τα οπτικά νεύρα του εγκεφάλου.

Σηκώνει με το αριστερό χέρι την κούπα με τον καφέ και πίνει μια γερή γουλιά. Κάπως σαν να ενεργοποιείται ο εγκέφαλος και νιώθει την καφεΐνη στις φλέβες της. Στο μυαλό της γυρίζουν σκόρπιες κουβέντες. Η γκρίνια της μητέρας της, πως παράτησε μια στρωμένη ζωή ηχεί δυνατά στα αυτιά της. Θυμάται τις κουβέντες της φίλης της.

«Δε σου είπε κανείς να προχωρήσεις σοβαρά σε μια επόμενη σχέση, φλέρταρε να ζωντανέψεις. Δοκίμασε να φλερτάρεις. Μπες σε κάποιο τσατ αν σε φοβίζει το να γνωρίσεις κάποιον.» Θύμωνε στη ιδέα, όμως, δε θεωρούσε τον εαυτό της «ΜΟΝΗ», ούτε απελπισμένη. Σκέφτηκε στιγμιαία τον Καμίλο, το νεαρό φίλο της από τη σχολή χορού «il primo passo».

Ο Καμίλο ήταν ο καβαλιέρος της στα μαθήματα λάτιν χορού. Ένας όμορφος νέος, γύρω στα 40, αρκετά εμφανίσιμος. Ψηλός και με μεγάλα μαύρα μάτια. Τη φλέρταρε αλλά εκείνη τον απέφευγε διακριτικά και με ευγένεια. Μήπως ήταν καλυτέρα να του δώσει μια ευκαιρία για αυτόν τον καφέ που τόσο καιρό της πρότεινε. Πιάνει το κινητό της και πληκτρολογεί ένα σύντομο μήνυμα «caffe a domani?».

Η απάντηση ήρθε πριν περάσουν δυο δευτερόλεπτα «Si!!! Alle nove?» .

"Si! Buona notte!" απαντά και αφήνει το κινητό στην άκρη αναρωτώμενη αν έχει πράξει σωστά.

 Γρηγόρα διώχνει , όμως, τις σκέψεις που της κάνουν παρεμβολές και ξεκινάει τα γραφήματα για την έρευνα. Πρέπει να είναι όλα έτοιμα με τις αναφορές για τα βότανα της Υστερομινωικής Κρήτης, πριν το ταξίδι με την ομάδα του πανεπιστημίου στο Ρέθυμνο της Κρήτης, σε δεκαπέντε μέρες. Στο προγραμματισμένο αυτό ταξίδι για το ερευνητικό πρόγραμμα, θα μελετήσει μαζί με άλλους συναδέλφους της, για τα βότανα και όλο το αρχαίο περιβάλλον της Ύστερης Μινωικής Περιόδου. Κόμματι που την ενδιέφερε πολύ καθώς χρησιμοποίησε και στη διατριβή της. Όταν πια σηκώνει το βλέμμα και κοιτά τους δεικτές του ρολογιού στον απέναντι τοίχο η ώρα είναι δώδεκα και είκοσι. Τα βλέφαρα της έχουν χαμηλώσει. Σηκώνεται και απλώς αφήνει το κορμί της να παραδοθεί στο μεγάλο σιδερένιο κρεβάτι. Θα αποκοιμηθεί πριν καν το καταλάβει.

Το ρολόι δείχνει εφτά και είκοσι το πρωί και ο πρώτος ήχος από το ξυπνητήρι ακούγεται και ενοχλεί τον βαθύ ύπνο της. Ανοίγει κάπως αργά τα μάτια της και κοιτά το ρολόι απέναντί ​​της, ενώ με το δεξί χέρι της ψάχνει το κινητό της κάπου μέσα στα σεντόνια. Όταν το εντοπίζει κάπου κάτω από το μαξιλάρι, ξεφυσάει και πατάει το κουμπί διακοπής για την αφύπνιση. Το κεφάλι της είναι βαρύ-πως να μην είναι-είχε κοιμηθεί με τα μαλλιά τυλιγμένα στην πετσέτα και με το μπουρνούζι.

Θα σηκωθεί και θα κάτσει για λίγο στο κρεβάτι, αφήνοντας τα πόδια της σαν εκκρεμές να αιωρούνται αγγίζοντας ίσα ίσα το πάτωμα.

«Μια απόφαση είναι.» λέει και σηκώνεται και κατευθύνεται στο μπάνιο, αφού πιάσει ένα φούξια μικροσκοπικό εσώρουχο από το συρτάρι του κομοδίνου. Αφού κατουρήσει, κάνει ένα ντους. Έπειτα θα σκουπιστεί καλά με μια πετσέτα και θα βάλει το φούξια εσώρουχο της. Θα αδειάσει από το τιρκουάζ νεσεσέρ της, διάφορα βαζάκια με κρέμες και θα αρχίσει να απλώνει, πρώτα στο πρόσωπο και έπειτα σε όλο το κορμί της, με τα λεπτά μακριά δάχτυλά της. Κατευθύνεται και ανοίγει την ντουλάπα διάπλατα. Δεν καθυστερεί να αποφασίσει πολύ καθώς κοιτάζει τα ρούχα στοιβαγμένα. Το μόνο κακό σε αυτό το σπίτι ήταν η μικρή ντουλάπα, αλλά είπαμε το έκλεισε σχεδόν αμέσως για να επιβεβαιώσει την εγκατάστασή της στη Ρώμη.

Αρπάζει ευθύς ένα ανοιχτόχρωμο τζιν  και ένα λευκό τοπ. Κοιτάζει πάλι το ρολόι και ήταν ήδη  οκτώ και δέκα. Πέτα τα ρούχα στο κρεβάτι και πηγαίνει πάλι στο μπάνιο. Παίρνει την οδοντόβουρτσα της από το ποτηράκι και βάζει επάνω μια γενναία δόση οδοντόκρεμας. Αρχίζει να βουρτσίζει κοιτώντας το είδωλό της στο μεγάλο καθρέφτη του μπάνιου. Μετά από δυο λεπτά ξεπλένει, φτύνει και ξεπλένει ξανά.

Πιάνει την βούρτσα για τα μαλλιά και τα βουρτσίζει. Τα πιάνει ψηλά, σε ένα μεγάλο κότσο σε στυλ αλογοουράς. Τα μαύρα μαλλιά της, έδινα μια αρχοντιά σε όλο το στυλ της. Βγαίνει από το μπάνιο, προχωρά και κάθεται στο κρεβάτι. Βάζει τα πόδια της μέσα στα μπατζάκια του τζιν, ανασηκώνεται και με μικρά πηδήματα το ανεβάζει. Ρουφάει την κοιλιά της για να το κουμπώσει. Ανοίγει το δεύτερο συρτάρι από το κομοδίνο και πιάνει ένα μπεζ σουτιέν. Το φορά και αμέσως φορά το λευκό τοπ, που ίσα ίσα άφηνε ακάλυπτο το δέρμα στην περιοχή της κοιλιάς της, τόσο όσο φαινόταν ο αφαλός της. Πιάνει ένα ζευγάρι κάλτσες από μια λεκάνη, αφού ψάξει για το ταίρι της μιας για την άλλη. Πάει μπροστά στην παπουτσοθήκη και βγάζει τα λευκά της σνίκερ. Βάζει το πρώτο και ενώ είναι σε στάση πελεκάνου αναφωνεί «fuck αντιηλιακή!!» και τρέχει προς το μπάνιο βάζοντας το δεύτερο παπούτσι σχεδόν όρθια με το ένα πόδι στον αέρα.

Δεν της αρέσαν τα φτιασιδώματα. Δε δείχνουν την πραγματική ομορφιά, όπως έλεγε και η γιαγιά της. Μακιγιάζ έκανε σε πολύ ιδιαίτερες περιπτώσεις και πάντα ελαφρύ. Ένας καφές και μια βόλτα με τον Καμίλο  δεν ήταν τέτοια περίπτωση. Πρόσεχε, όμως, γενικά τον εαυτό της.

Αφού αλείφει με προσοχή την αντηλιακή της, ξεπλένει τα χέρια της,  παίρνει την τσάντα της, ρίχνει μέσα το κινητό, την ατζέντα της και το πορτοφόλι. Κοιτά το ρολόι ήταν εννιά παρά δέκα. Δεν ήταν πολύ μακριά η piazza Navona από το σπίτι της. Τέσσερίς δρόμοι παρακάτω. Πάντα εκεί συναντούσε τον Καμίλο για να πάνε στη σχολή χορού. Προχωράει και παίρνει το τζάκετ της από τον καλόγερο, δεν είχε κρύο. Μάϊος πια, μα ένιωθε μια «ασφάλεια» όταν το είχε μαζί. Στα αυτιά της, η φωνή της γιαγιά της «ζακέτα να πάρεις». Χαμογελάει και φορά τα γυαλιά ηλίου της.

 Βγαίνει, τραβάει την πόρτα, κλειδώνει και πατάει το κουμπί να καλέσει το ασανσέρ. Έμενε στον έβδομο, σε μια νεοκλασική επιβλητική οικοδόμηση, με σχετικά ανακαινισμένα διαμερίσματα αλλά με καλά διατηρημένο το vintage,ενετικό στυλ. Μπαίνει κάπως «κουμπωμένα» στο ασανσέρ. Δεν ήθελε να το παραδεχτεί αλλά φοβόταν το να είναι μόνη στο ασανσέρ. Είχε κλειστεί μικρή και είχαν καθυστερήσει να την βρουνε και να τη βοηθήσουν να βγει. Επιτέλους, ισόγειο, σκέφτεται και βγαίνει, με μια νότα αισιοδοξίας, στο κρυμμένο κάτω από τα γυαλιά της πρόσωπο.

Περπατάει τα στενά πλακόστρωτα δρομάκια να βγει στο δρόμο που οδηγεί στην piazza Navona.

Φτάνει….και εκείνος όπως πάντα την περιμένει στην μέση της πλατείας. Φοράει εκείνο το σκούρο τζιν, που κάποιο απόγευμα του είπε πως του πήγαινε πολύ και ένα σκούρο πράσινο t-shirt, το οποίο τόνιζε τα μελαχρινά χαρακτηριστικά του. Μόλις, η Όλια βγαίνει από το στενό, το πρόσωπό του φωτίζεται από ένα μεγάλο χαμόγελο.

«Ciao Camilo!come stai?»τον ρωτάει ευγενικά όπως πάντα.

«ora che ti vedo….meraviglioso!»της απαντά καθώς την πλησιάζει και της κάνει μια τρυφερή αλλά γρήγορη αγκαλιά.

Προχωράνε αργά και συζητάνε. Την ρωτάει συνέχεια για την ίδια, για τη δουλειά της τα όνειρά της. Μόνο όταν η κουβέντα πάει στο παρελθόν εκείνη αλλάζει θέμα γρηγορά. Ο «καημένος» ο Καμίλο ήθελε να μάθει τόσα για εκείνη, τόσα από εκείνη. Τα βήματα, τους παρασέρνουν και ξαφνικά με τη συζήτηση δεν έχουν καταλάβει πόσο πολύ προχώρησαν. Μιλούσαν εκτός για τους εαυτούς τους και τις ζωές τους, για πράγματα όπως η τέχνη, ο χορός, η αρχιτεκτονική των καλαίσθητων ψηλών κτηρίων της Ρώμης, συζητήσεις που κρατούν το ενδιαφέρον της.

«vuoi che ci sediamo qui?» τη ρωτάει ενώ της δείχνει ένα μικρό ήσυχο καφέ.

«si!buona idea!» του απαντάει καθώς, αναρωτιέται πόσο καλά γνώριζε τα γούστα της, σχετικά με την επιλογή της συγκεκριμένης καφετέριας.

Κάθισαν και με τη συζήτηση η ώρα πέρασε γρήγορα. Είχε πάει μεσημέρι όταν κοίταξε την ώρα στο κινητό της. Στιγμιαία σκέφτηκε πόσο όμορφα πέρασε αλλά αμέσως του ζητάει να επιστρέψουν σιγά σιγά. Της χαμογελά και καλεί το σερβιτόρο για να πληρώσει. Ο Καμίλο της προτείνει να πάνε και για φαγητό, όμως εκείνη θα τον αποφύγει διακριτικά επικολλώντας ως δικαιολογία το φορτωμένο πρόγραμμα στη δουλειά, λόγω του επικείμενου ταξιδιού της στην Κρήτη σε λίγες μέρες.

Έτσι και έγινε. Ο Καμίλο πληρώνει και έπειτα τη συνοδεύει περπατώντας τα ίδια βήματα για την επιστροφή. Δεν μπορεί να αντισταθεί σε αυτό το βλέμμα της, ούτε στην παράξενα ιδιαίτερη ομορφιά της. Όχι πως ήταν γυναίκα αναλογιών μοντέλου ή κάτι τέτοιο, άλλα είχε κάτι. «χμμμμ η φυσική ομορφιά» που λέει και η γιαγιά της. Έτσι λοιπόν, φτάνοντας ένα στενό πριν το σπίτι της, θα εξομολογηθεί αυτό που εκείνος νόμιζε ότι ήταν το μυστικό του, αλλά η ίδια είχε καταλάβει από καιρό τώρα.

«Όlia! Io sono innamorato con te» της λέει διστακτικά και κάπως αποφεύγει το βλέμμα της.

« io no. Mi sono divertito molto. Ci vediamo domani al ballo.» του απαντά και χαμογελά. Είχε μάθει πια να μην πιστεύει σε έρωτες – ετσι νόμιζε τουλάχιστον- δεν ήθελε να σκορπά φλούδες ελπίδες.

Ο Καμίλο έμεινε στο στενό να την κοιτάει απορημένος. Δεν πίστευε τι διαδραματίστηκε μπροστά στα ίδια του τα μάτια. Μπαίνει στην είσοδο και καλεί το ασανσέρ. Ένιωθε ανακουφισμένη, παρόλο που κάτι μέσα της, της έλεγε πως ναι, ο Καμίλο ίσως να είναι αυτό το καλό παιδί, το λιμάνι να αράξει στη ζωή της. Μα όχι, όταν έφτασε στην εξώπορτα του διαμερίσματος της θυμάται τι σημαίνει για εκείνη έρωτας.

Ξεκλειδώνει και μπαίνει στο διαμέρισμα της. Κλείνει την πόρτα, βγάζει τα σνίκερ της, ξεκουμπώνει το τζιν, «ουφ» αναφωνεί, έμοιαζε να τη σφίγγει κάπως. Προχωρώντας προς τα μέσα, από την είσοδο, πετά την τσάντα στον καναπέ και τα κλειδί στο τραπεζάκι. Κατεβάζει το παντελόνι και το πηγαίνει στο καλάθι του μπάνιου. Πιάνει από μια καρέκλα ένα φαρδύ, λευκό t-shirt, αφαιρεί το λευκό τοπ και το σουτιέν που την εσφιγγε επίσης, και βάζει το φαρδύ φανελάκι. Ήταν του αδερφού της, συνήθιζε να του «κλέβει» πράγματα.

Αφού ανοίξει το λάπτοπ, το οποίο ήταν πάνω στο γραφείο από το προηγούμενο βράδυ, πηγαίνει και παίρνει από το ψυγείο ένα μπουκάλι με γάλα. Το κλακ από το καπάκι που ανοίγει αντηχει στο χώρο. Παίρνει ένα ποτήρι και το γεμίζει με γάλα. Ξαναβάζει το μπουκάλι στο ψυγείο και πίνοντας μια γουλιά κατευθύνεται στο γραφείο, όπου θα καθίσει στην καρέκλα κοιτώντας για λίγο την οθόνη.