Bir şeylerin sonu...ve bir şeylerin başlangıcı... Sona geldiğin için mi üzüleceksin... Yeni başlangıçlara adım mı atacaksın... Karar senin...

Daha önce hiç ateşler içinde bir boşluk gördün mü...imkansız gibi... O zaman benim içimdeki boşluk niye cayır cayır yanıyor... Canım niye yanıyor...

Nefes al çocuk... Olduğun yerde dur ve nefes al...nefesini senden almak isteyenlere inat...

Başarmak için çabalarken yorgunluğumu fark edemedim...ordan oraya koşup çabalarken ayağım takıldı düştüm... Düştüğüm yerden kalkacak gücüm bitmiş...yitirmişim o gücü...oturup ağladım...

Her gün biraz daha azalıyor senden...sence de dur demenin zamanı gelmedi mi...

Vazo kırıldıktan sonra içini çiçekle süslemek kadar boş bir çabaydı benim için senin özürlerin....

İçim yanıyor....cayır cayır...kırık dökük ayna...paramparça...yanan evim içim gibi... cayır cayır... Kırılan ben ayna gibi ...paramparça...

Neşeli biriyim aslında...hayat doluyum ama içim dolup taşmış fark etmemişim... hep neşemle geçiştirmişim... şimdi farkına varınca çıkamadım içinden...

Kendimi hep zorluyorum...ama bende korkabilirim...ağlayabilirim...bağırabilirim...kahkaha atabilirim...benim ne suçum var....