Livenya

Yıkılmak sadece duvara mı aittir?

Sana olan üzüntümü sana sarılarak gidermek istedim…

Abla olmak içinde büyümek gerekir.

Zoruma giden şeylerin haddi hesabı yok.

Daha bilmediğimiz neyin huzurunu yaşıyoruz acaba?

Beni bile kendime düşman ettin. Unutur muyum?

Öyle bir çocukluk geçirdin ki, güldüğün tek bir fotoğraf yok.

Seni hatırlatan şarkıları dinlediğimde artık ağlamadığımı fark ettım… Ve bitti.

Ben babam gibi olduğumu anladığımda babama anlayış göstermeye başladım…

O kadar zoruma gitti ki, sessizce bile ağlamak gelmiyor içimden.

Öfkem acımdandı, siz onu da anlayamadınız.

Ben artık sırtımı bir yere yaslayamıyorum.

Sizin hiç, dua ederken göz yaşlarınız göğsünüze indi mi?

Bazen bırakmak, kendini bulmaktır.

Kendini tanıyamamak, insanlardan dinleyerek tanımak. Basit bir cümle gibi…

Bir insan, hiç kendiyle, çocukluğuyla, geçmişiyle savaşır mı?

Sevilmeyi sevmek, insanı sevmekten iyi oldu.