Leylim Leylim

Bu şarkı, Ukraynalı patencinin Kış Olimpiyatları’nda kısa programda kullandığı şarkı. Sporcular ringe çıkarken tepedeki ekranda Olimpiyatlarla alakalı söyledikleri iddialı cümleler yazıyor, işte birisi “kazanacağım”, diğeri “altın madalya benim” demiş falan, Ukraynalı patencininkinde “dedicated to my dad (babama adanmıştır)” yazıyordu. Performans şarkısı da ona göre seçilmiş.

Çocuğun babası Ukrayna’daki savaşta en ön saflarda savaşan bir asker, adam her an ölebilir, çocuk o an babasına adadığı performansını sergilerken bile ölebilir. Kendisi Finlandiya’ya kaçabilmiş, kardeşi sanırım Letonya’ya kaçmış, aile parçalanmış ama çocuk bu koşullarda Olimpiyatlarda ülkesini temsil edecek başarıya ulaşabilmiş, bu öykü bile başlı başına haber niteliği taşıyor bence. O kayarken bütün salon, on binlerce kişi nefesini tutmuş ve ellerini çenesinin altında kenetlemişti, bazısı ağlamış bazısının sadece gözleri dolmuştu. Sonra ben canlı bir şekilde tecrübe ettiğim bu olayla alakalı medyada yahut sosyal medyada tek bir haber görmedim. O dönemki Instagtam algoritmam bu konuyla alakalı paylaşımlar yapılsaydı mutlaka göreceğim şekildeydi ama görmedim yani; ben hep “ilk kez hem biseksüel hem aktivist olan birisi (Alysa Liu) madalya kazandı”, “bu madalyalar Amerika takımının değil, woke* kültürünündür”, “Ilia Malinin gay mi”, “Amber Glenn madalyasını LGBTİQ+ bireylere adadı” gibi haberler gördüm.

Buz pateninde altın madalya alan Kazak (ismi ✨Mikhail Shaidorov ✨) çocuğun (ki bu çok olağanüstü bir gelişmeydi) adı Amerikalı Ilia Malinin’in çeyreği kadar bile anılmadı; bunun neticesinde çocuğun takipçi sayısı 320 binlerde kalırken yukarıda bahsettiğim Amerikalı sporcuların arasında 6 milyonu gören var. Biz bu Olimpiyatlarda sadece Amerikalı sporcuları ve onların cinsel yönelimleriyle ilgili röportajlarını gördük; ne Ukraynalı çocuğun ne de Kazakistan’ın Misha’sının bir haber değeri vardı. Yani ben “Olimpiyat kampındaki sporculara getirilen 10,000 prezervatif üç günde tükendi” haberini Misha’nın altın madalyasından daha çok gördüm.

Aslında bunları Amerika’nın İran’a girmesine sevinen kadınlar içerikli videolar sosyal medyaya ilk düştüğünde yazacaktım ama fırsat bulamadım. Eskiden televizyon bize ne gösteriyorsa ona inanıyorduk, araç değişse de amaç ve sonuç değişmedi. Dijital medyayı ve alt katmanlarını yöneten mekanizmalar neye odaklanmamızı istiyorsa hala ona odaklanıyoruz, gözümüzle görmesek yaşanmadı sanacağımız çok, çok önemli olaylarsa ruhumuz duymadan perdelenebiliyor. Belki sadece üç beş kişiye aktarabileceğim ama bu şarkının iliklerime kadar işlediği Kyrylo Marsak performansı gözümle görüldü ve yaşandı, sadece o salonun dışındaki hiçbir yerde değerli görülmedi, demek istedim.

A quiet morning at swan lake.

Gece bir yıldız kaydı. Bir dilek tuttum. Keşke hepsi ölse dedim.